MTM - iMac G5 Review

Door verleemen op zaterdag 11 oktober 2014 22:43 - Reacties (42)
Categorie: -, Views: 4.572

http://i62.tinypic.com/20h3wbc.jpg
De iMac G5 met dank aan de tweakers Mebus en MB54 voor het doneren en posten van het mac keyboard.

Een jaar geleden heb ik een bijzondere stap gedaan, ik heb mijn pc weggegeven.
De reden was dat ik merkte dat ik eigenlijk alles op mijn ipad’s deed, van reviews en boeken schrijven tot het filmen en monteren van mijn youtubefilmpjes, alles werkt, en als je niet te extreem wil, ook nog sneller en beter.

Meestal dan, alleen heel soms, vooral bij oudere sites wilde het wel eens voorkomen dat een uploadknop het niet deed omdat dit nog steeds in flash liep. Maar het kwam zo weinig voor dat ik daar echt geen pc voor in huis wilde halen. Als het echt moest deed ik dat wel even op een android tabletje.

Een andere reden waarom ik geen pc meer wil is omdat ik een huisgenoot heb die het leuk vind om op allerlei Chinese en Russische sites bedenkelijke software te downloaden.
Ik kon mijn pc dus elke anderhalve maand weer opnieuw gaan installeren. Aan aparte accounts met wachtwoorden doen we hier niet. Ik werk te vaak met een computer om om de haverklap weer een wachtwoord in te gaan typen alleen omdat ik even naar de wc ben geweest dus dat was geen optie.

Toch heb ik heel even een goedkope laptop gehad, (nou ja goedkoop, 360 euro), een acer aspire met windows 8 en een 13 inch touchscreen. Maar toen dat ding op de eerste dag al 30 updates ging installeren en ik gelijk met een proefversie van mcaffee antivirus werd geconfronteerd had ik al het gevoel een grote fout te hebben gemaakt. Ik was gewoon te veel aan mijn ipad gewend geraakt. Ook die touchinterface van windows is absoluut niet zo resposive als die op een ipad. Ik heb t ding dus snel teruggebracht.

Als er al een desktop in dit huis zou moeten komen dan maar beter een iMac, want, geen gezeik met viruskillers, updates en belachelijk grote besturingsystemen en vooral, een systeem waar mijn huisgenoot geen rare zaken op kan installeren.

Maar een nieuwe imac is duur, toch al snel 1000 euro, veel te duur voor wat ik er mee wil en dus ging ik kijken naar een tweedehandsje op marktplaats. Op zich zijn er best veel leuke intel iMacs voor rond de 400 euro te krijgen waar in weze alles wel op loopt maar terwijl ik aan het neuzen was kwam ik ook de nog oudere witte imacs tegen en plots herinnerde ik me mijn oude iBook G4 die ik een jaar of 7 geleden had en hoe soepel alles daar op liep, met name de grafische en muziekprogramma.s als reason en ik ben eens op youtube gaan kijken wat de latere G5 imac nog allemaal kon en eerlijk gezegd, voor de dingen die ik er mee van plan was voldeden die dingen eigenlijk wel. Beetje typen. browsen, af en toe een mooi plaatje tekenen, stoeien in een oudere versie van reason en voor de rest lekker retro bezig zijn. Een stoeicomputer.



Er staan altijd wel een paar G5’s op marktplaats. De prijzen variŽren tussen de 30 en 150 euro. Heelaas heb ik alleen een fiets dus moest het eentje uit de buurt zijn en de goedkoopste die ik vond was een 17 inch imac van 120 euro. Leuk dat je ze in een fries dorp voor 40 euro staan, maar daar rijdt niet eens een trein naartoe en dan nog mag je er een kaartje van 50 euro bovenop tellen om er te komen en dan is er nog een hoop gedoe. Bovendien mag je oppassen met te goedkope imac’s want door een costructiefout in de eerste versies willen daarvan de grafische kaarten nogal eens stuk zijn, met vervelende strepen in je beeld als gevolg. Ik heb eieren voor mijn geld gekozen en heb de imac bij een pandhuis in amsterdam gekocht. zit er tenminste nog garantie op.

17 inch leek me in t begin een beetje klein, maar het bleek een goede keuze want het ding paste precies in mijn fietstas en beschermd door een kwaliteit’s vuilniszak ben ik er vrolijk mee naar huis gefietst.

Thuis aangekomen heb ik hem meteen op mijn nep antieke kastje naast mijn bed gezet en hij voelde zich gelijk thuis. Zelfs als object ziet een witte imac er leuk uit. Het ding ziet er uit alsof hij net nieuw uit de winkel komt. Alleen het oirginele toetsenbord en de muis zat er niet bij, dus nu tik ik dit op een pc plank, maar terzijnertijd zal er ook een echt mac keyboard onder liggen. Ook de disks heb ik niet, maar t staat er toch al op geinstalleerd en bovendien heb ik een buurman die een mac heeft dus daar kom ik wel aan.

Toen kwam het grote moment. Tobo en muis in de usb pooten, stekker in t stopcontact. Knop aan de achterkant indrukken en “Bongggg” het ding startte gelijk op. Binnen een minuut werd ik door de desktop met met de typische apple dock begroet. Hij doet het!

Het is een vreemde ervaring om een computer die bijna tien jaar oud is doodleuk te zien opstarten alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Hij loopt gewoon als een trein. Geen fouten in beeld, geen rare geluidjes. Het pc toetsenbord werd braaf herkent. Alles loopt gewoon.

http://i58.tinypic.com/rc3p0k.jpg

WAT ZIT ER IN MIJN iMAC (powermac 8,2)

Intern zit er een 2 Ghz G5 powerpc processor in. De vorige gebruiker had hem van 512 MB naar anderhalve Gig 267 DDR2 ram geupgraded. Verder zit er nog een 300 GB HD, een DVD RW superdrive met slot in lader en een 128 GB ATI radeon 9600 grafische GPU in. Netjes.

Het scherm heeft een maximale resolutie van 1440x900 breedbeeld (16:10)
De kijkhoeken zijn verbazingwekkend goed voor een beeldscherm van 9 jaar oud. Zelfs als ik naast mijn computer ga staan is er praktisch geen verkleuring. Als je een dvdtje speelt kan dus iedereen in de kamer meekijken ongeacht waar hij of zij zit.

Aan de achterkant zitten Audio in en uit, 2 x firewire, 3 z usb 2.0, Displayport voor een tweede beeldscherm, een modem en een netwerk aansluiting, maar die heb ik helemaal niet nodig want er zit gewoon standaard Wifi in deze iMac ingebouwd en ook dat werd vlekkeloos herkend. Binnen een halve minuut zat ik online.

Het geluid komt uit 2 stereospeakers aan de onderkant die hun geluid via je bureau naar je toekaatsen. Het volume en de kwaliteit is ok. Het had ietsjes harder gekund maar het is hard genoeg om savond’s niet voluit te zetten. Het klinkt in ieder geval beter dan goedkope pc speakertjes.

http://i59.tinypic.com/3028428.jpg
PRESTATIES

Browsen met safari (v5.2) gaat erg snel, vooral de pagina van Tweakers staat er binnen 2 tellen. Deze versie van safari kan ook al meerdere tabs laden, ook scrollen met het scrollwieltje gaat goed.

Youtube is een probleem, Alles boven de 240p gaat hakkelen, zelfs 360p geeft al flink wat lag en 720p is een drama. Ik heb ondertussen begrepen dat het mogelijk is om flash uit te schakelen zodat youtube door quicktime wordt afgespeeld en dan moet 720p gewoon wel werken maar dat heb ik nog niet aan de gang gekregen. Maar zo out of the box kun je dus alleen lores naar youtube kijken.

Gewone films zoals DivX is in quicktime geen probleem, dat draait vloeiend.
Ik heb ook nog een 1080P MP4 trailer van “Edge of tomorrow” van usbstick geprobeerd.
De stick word gewoon herkend maar 1080p is gewoon te veel, de trailer liep met ongeveer 8 frames per seconde. 720p moet wel kunnen maar dat moet ik nog uitproberen.

DE DVD speler werkt ook probleemloos al heeft hij wel een half minuutje nodig om de film op te starten.

Wat muziek betreft worden MP3tjes gewoon door itunes afgepeeld.

Alle andere apps zoals pages, windows word, garageband etc. lopen probleemloos, en starten redelijk snel op.

http://i58.tinypic.com/2uqelcj.jpg

SOFTWARE

De iMac G5 is zoals de naam al zegt geen intel mac. Het is der laatste iMac die nog op de powerpc architectuur van IBM loopt. Dat houdt in dat de meeste moderne apps niet op deze computer lopen. Je hebt dus specifiek voor de Powerpc geschreven software nodig.
Omdat Apple de powerpc architectuur al een tijdje niet meer ondersteud wordt de G5 ook niet als zodanig in itunes herkend. Er is dus geen store voor G5

Gelukkig zijn er nog genoeg diehards die bij hun Powerpc zweren en er zijn dus tal van Blogs en sites met oudere software op het net. Het is even zoeken en de juiste termen intikken maar na een dag of 2 had ik al aardig wat sites gevonden. Daarnaast staan er ook nog wel wat torrents op het net. De truc is dat je op zoek gaat naar forums waar mensen je vertellen welke software wel en welke niet op de Powerpc loopt en dan zoek je die in Google verder.
Zo heb ik ondertussen al de demo’s van Halo CE, Prey en Photoshop CS4 gedownload en geÔnstalleerd en het loopt allemaal als een trein.

Halo CE, de game, loopt zelfs in 1440x900 breedbeeld nog redelijk speelbaar, en in 1100x700 helemaal lagvrij. Op een 17 inch scherm is dat nog best strak.

Photoshop, wat in wezen oorspronkelijk voor de mac is geschreven doet t ook fantastisch.

Als je muziek wil maken zit je bij deze mac al helemaal goed. Garageband is er al op geÔnstalleerd. OSX heeft core audio, zeg maar de mac variant van ASIO voor de pc, standaard als audio driver. Het betekend dat programma's als logic audio, reason en garageband zonder randapparatuur of speciale geluidskaarten met extreem lage latency kunnen lopen. Zelfs op mijn ibook g4 maar ook op mijn ipad heb je gewoon geen latency bij softsynthesizers.

Imovie (video editor) zit er ook op maar daar heb ik nog niks mee gedaan, maar ik weet van youtube dat je hier gewoon in HD mee kunt editten.

Het is natuurlijk niet de nieuwste software, maar het werkt allemaal perfect en doet wat het doen moet. Hou er rekening mee dat veel wat tot rond 2008 in de media is verschenen, als video of grafisch, allemaal op dit soort computers is gemaakt. Natuurlijk kan photoshop 12 veel meer dan CS4, maar de voorkant van tijdschriften als CT magazine of Vogue uit die tijd zijn vrijwel allemaal in software als Photoshop CS4 in elkaar geflanst, en dan nog vaak op een mac van een nog oudere generatie zoals de G3 zoals wij op de kunstacademie eind jaren 90 hadden. Toen gruwelijk duur (zeg maar onbetaalbaar) en tegenwoordig voor een tientje te bemachtigen als je geluk hebt:)

Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon leuk om oude software en games te draaien die het niet meer goed doen in de nieuwere processors en besturingssystemen en hoewel. de mac niet bijzonder bekend staat als gamingbak zijn dat er toch nog een paar honderd. Zoiets kan misschien net niet op een emulator, maar hier hebben we het orgineel, Ik heb het over games als Duke 3D of Decent, Quake arena. Allemaal nog te vinden en allemaal native op de mac:)

Het kan best zijn dat ik over een tijdje overstap op een intel mac, maar dan gaat deze naar de buurman en tot die tijd ga ik nog flink wat met dit ding stoeien en kijken wat er allemaal nog voor moois uit te halen valt.

Al met al is het een hoop lol voor weinig geld dus ik kan ‘m van harte aanbevelen zelfs al wil je ’m alleen voor de sier in de woonkamer hebben staan.


In 2014 Geschreven in Pages, op de Imac G5 uit 2005...

De Ballen, MarcoTM.

Boek contract voor "De vrije man" bij uitgeverij Boekscout.nl

Door verleemen op woensdag 24 september 2014 14:57 - Reacties (17)
Categorie: -, Views: 6.109

Edit:) ik zie niet plotseling op mijn paypal dat er 2 mensen in totaal 17. Euro gedoneerd voor mijn boek in de tijd dat dit actueel op tweakblogs was. Ik heb nooit echt naar mijn paypal gekeken na de eerste weken dat ik mijn ebook online had staan dus ik kom er nu pas achter en heb de 2 heren toch nog even een bedankje gestuurd. Gezien de tijdelijke aard van dat een blog artikel hier gelezen wordt ( een weekje ) vind ik de opbrengst nog best hoog dus misschien moet ik er wat meer werk van maken:)

Uitgeven bij boekscout.

Een half jaar geleden schreef ik mijn eerste boek. Ik deed dat op een speciale manier, namelijk als blog op dit forum waar ik elke keer als er een hoofdstuk af was dat hoofdstuk als blogpost op tweakblog plaatste. Op zich liep dat best goed met ongeveer 2 tot 3000 views per hoofdstuk. Natuurlijk ga ik er niet vanuit dat iedereen die gekeken heeft ook alles heeft gelezen, maar toch kreeg het redelijk veel response waarna ik aan het einde besloot het als een geheel als epub aan te bieden.

(Edit: hier stond oorspronkelijk de link naar de epub die ik heelaas heb moeten verwijderen nu het boek daadwerkelijk in productie is genomen)

Ook van het ebook heb ik van een aantal mensen te horen gekregen dat ze het gelezen hebben waaronder iemand die me vertelde dat hij het leuk zou vinden als mijn boek op zijn boekenlijst zou kunnen staan als hij zijn havo examen moest doen. Een groter compliment kan ik me haast niet voorstellen:)

Toen het boek af was, was ik er klaar mee en zo heeft het een half jaar op mijn ipad en als back up op mijn mail gestaan zonder dat ik er verder iets mee deed.

Tot ik een week geleden weer half uit een depressie kwam, na een behoorlijke manische periode

De mensen die mijn autistendisco kanaal kijken hebben dat wel meegekregen denk ik, en voor die mensen, sorry, ik was mezelf niet helemaal, ik heb meer dan 40 filmpjes verwijderd en ik ben ondertussen weer "normaal" mede dank zij de mirtazipine. Laten we het de midlife crisis noemen.
Ik ben mezelf tegengekomen, heb daar best wat van geleerd, en tot de volgende keer:)


Maar goed, als de antidepri aan slaat wordt je in het begin eerst assertief en ga je weer dingen aanpakken en een van de dingen die ik heb gedaan is me aan te melden bij boekscout.nl een on demand drukker en uitgever van boeken. Ik heb mijn manuscript naar doc omgezet, en naar boekscout gestuurd en binnen 4 dagen werd ik gebeld.

( dat was trouwens nog een gedoe, write, de textverwerker op de ipad kan wel doc bestanden maken, maar die noemt ie om een vreemde reden docx, die dus niet herkend wordt, eerst heb ik t bestand mezelf moeten emailen om het dan in in het kratis kingsoft office op een android tablet te openen, weer te saven als doc en toen met es file explorer te kiezen in het upload forum. Handige info als je ook iets wil uploaden vanaf je ipad. Zelfs het gewone bestandsbeheer vertikt het hier. )

Boekscout is zoals ik al zei een on demand uitgever en drukker. Dat houdt in dat als je daar je boek laat uitgeven dat de boeken pas worden gedrukt als een boekenwinkel of koper ze besteld en er voor betaald heeft. Er is dus niet een oplage van gedrukte boeken die al klaar staat. Uiteindelijk is er wat de kwaliteit betreft geen verschil. Het zijn echte boeken, met een kaft en een isbn nummer.

In weze neemt boekscout alle kosten voor zich, er is dus geen prijskaartje voor de druk en vormgeving en distributie. Maar er zit toch wel een addertje on der het gras.

Om te beginnen hebben ze zelf geen corrector in dienst. Dat betekend dat ik er zelf voor verantwoordelijk ben om het boek foutloos in te leveren en voor degenen die meegelezen hebben, ik ben erg goed in het maken van fouten en een stuk minder in het doorhebben dat ik ze gemaakt heb. Ik heb wel toen ik de epub hier publiceerde het boek zelf 3 keer opniew gelezen en zo de meeste fouten verwijderd. Maar alsnog krijg ik te horen dat er nog wat fouten in staan. Mocht het aantal fouten een marge overschrijden bij inlevering dan wordt het niet gepubliceerd.

De raad die ze geven is om iemand uit mijn kennissenkring in de arm te nemen die goed is in Nederlands en die dat voor mij gaat doen. Ja, vindt maar zo iemand:) ook omdat sommigge passages in mijn boek best ver gaan denk ik niet dat ik zomaar bij een tante kan aankloppen. Het zijn niet de nieuwe avonturen van nijntje!
het alternatief is dat ze banden hebben met betaalde correctors maar die vragen wel ff §7.50 per 1000 woorden.
Mijn boek telt 39.400 woorden, en das wel mooi 300 euro. En laat ik nou net mijn vakantiegeld er doorheen gejaagd hebben.

Omdat dit mijn eerste boek wordt en ik dus afgezien van hier en op youtube vrij onbekend ben moet ik ook nog eens 40 emails van mensen inleveren die dan als het boek uitkomt een eenmalige promotiemail krijgen. En natuurlijk moet ik van al die mensen toestemming hebben voor het doorgeven van hun email. Dit in verband met de wet voor de privacy.

Daarnaast moet het boek geanonimiseerd zijn. De personen in mijn boek moeten niet alleen bij naam maar ook in de beschrijving niet herkenbaar worden gemaakt zodat eventuele rechtzaken van verbolgen personen vermeden kunnen worden, iets wat achteraf gezien niet zon slecht idee is, ook al weten de meesten van het bestaan van dit boek, er zijn er een paar die ik al meer dan 20 jaar niet gesproken heb en ik heb alle voor en plaatsnamen ondertussen gefingeerd. Maar het is toch wel jammer dat ik mijn eerste liefde niet bij zijn naam kan noemen.

Dan doe ik in mijn boek een paar uitspraken over bepaalde groeperingen, ook daar wordt verwacht dat ik het een en ander toelicht zodat duidelijk is dat het om mijn persoonlijke mening gaat en niet als de waarheid. Er werd al gestruikeld over een zin waar ik iemand als "een klein lesbootje dat op Bjork leek" beschrijf. Dat vindt ik zelf vreemd, vooral omdat dit werk nogal autobiografisch is en het voor mijn visie toch alleen om mijn mening kan gaan, maar goed, ook dat is ondertussen aangepast. Toch heb ik ergens t gevoel dat de uitgeverij op zeker wil spelen. De mensen die het manuscript gelezen hebben vonden vooral de delen van het boek waar nog niks gebeurde, de inleiding zeg maar het meest interessant. Mij bekruipt een beetje t gevoel dat ze straks op alles waar het boek echt over gaat er uit willen hebben ( lees de homohoeren, de gayscene en de crackjunkies)

Voor de rest zijn ze heel eerlijk over de verwachtingen van het boek. Het is een debuut, ik ben onbekend dus ik hoef niet te verwachten dat mijn boek als een zoet broodje over de toonbank zal gaan.

Er zijn 2 mogelijkheden. Een is dat je er boeken kunt drukken die je dan met een 30% discount zelf koopt en dan zelf bij boekenwinkels aanbiedt. Dat gaat niks bij mij worden, geen geld en geen connecties en dat is ook geen must voor henzelf dus dat wordt m niet.

De andere is dat mijn boek online in hun webshop komt te staan ( ze hebben al flink wat boeken te koop en er wordt ook daadwerkelijk verkocht, dit gebeurt trouwens ook als je de boeken laat drukken in de eerste optie )

Op zich zeggen ze dat 85 % van de mensen die een manuscript insturen wel geaccepteerd worden, mede omdat veel mensen toch ervoor kiezen om hun boek te laten drukken en het dan zelf doorverkopen. In het begin dacht ik, ja dat doen ze natuurlijk bij iedereen die een manuscript instuurt tot ik besefte dat ze mijn manuscript wel in zn geheel hadden gelezen toen ik een belletje van ze kreeg, ze hadden gedetaliieerde opmerkingen over de inhoud van mijn manuscript dus ze weten donders goed wat ze in hun online boekwinkel te koop aanbieden. Ook het feit dat ze dat binnen een week na het insturen hadden gedaan stemt hoopvol.

Toch heb ik nog steeds wel mijn twijfels. Een ervan is dat ze alleen boeken en geen ebooks uitgeven. Zelf zeggen ze dat de markt van ebooks erg klein is en er nog een te slechte beveiliging tege copieren van ebooks is om het voor henzelf interessant te maken.

In weze heb ik mijn boek al uitgegeven, hier op tweakers en kan dat alsnog op een eigen site doen met een paypal button er bij. Het is zoals ik in het begin zei al door flink wat mensen gelezen.
Daarnaast vindt ik de boeken in hun eigen winkel nogal aan de dure kant. Het zijn paperbacks, dus groot formaat boeken met een kartonnen cover en kosten rond de 17 euro. Ergens denk ik dat zoiets veel beter in pockets van een tientje zou verkopen.

Daarnaast moet ik, als het boek echt klaar is alle links naar de blogs en de epub verwijderen. Ik houd wel het auteursrecht maar ik mag het dan niet meer als ebook verspreiden.

Ondertussen hebben ze me het contract al gemaild. Ik heb dus een echt boekcontract met een uitgeverij, ik heb het al uitgeprint en hoef het alleen maar te ondertekenen en op te sturen en vanaf dat moment heb ik een maand de tijd om het manuscript foutloos in te leveren, de tekst aan te passen en de 40 email adressen, waar ik er ondertussen al 10 van heb in te leveren.

Als dat eenmaal gebeurt is kan het boek, compleet en al met cover binnen 5 weken in hun webshop te koop staan. En zoals ik al zei, zonder kosten aan mijn kant.

Dus wat ga ik doen. Ik kan straks echt een boek in een winkel hebben, maar wel een boek dat waarschijnlijk tussen 300 andere boeken ligt en vrij duur is. En ik een onbekende schrijver ben. De kans is groot dat de 300 euro die ik moet uitgeven om het manuscript foutloos in te leveren niet eens terugverdiend wordt. Maar het is wel een echt boek.
Dat staat natuurlijk heel fijn op mijn cv. Boek geschreven dat in de handel is. Op zich ook fijn om tegen jezelf in de spiegel te zeggen in de ochtend en erg motiverend.

Aan de andere kant heb ik dat al gedaan, maar dan als ebook en ik als tweaker zijnde zie een ebook toch wel als een volwaardig boek. De laaste 20 boeken die ik gelezen heb heb ik allemaal in op itunes gekocht. Mijn ebook staat online en is gelezen ( niet dat er ook maar iemand een cent op paypal heeft gestort:) maar alla, ik kan t ook iets professioneler aanpakken. Tegelijk behoud ik mijn vrijheid over de precieze inhoud van wat ik geschreven heb.

Ik heb mijn contract dus nog niet opgestuurd. Ik wacht wel een paar daagjes voor ik jullie mening heb gelezen. Ik heb daar toch nog een dag of 5 de tijd voor.

Tot zover.

Marco.

NU‹M 10 - Hemelse dromen.

Door verleemen op dinsdag 22 april 2014 13:55 - Reageren is niet meer mogelijk
Categorie: -, Views: 2.508

Het kleinste kamertje van het huis. Anderhalve meter diep, een meter breed en twee en een halve meter hoog, met aan het plafond een naakte spaarlamp van 11 watt dat zijn licht warm wit op het tafereel er onder bescheen. Aan de muur een android tablet met daarop een spelletje patience waarop dat moment een grote vinger de laaste kaart, een harten negen onder een klaver tien verplaatste. De vinger van een grote dikke man die op dat moment al veel te lang op de grote witte wc pot zat. Zo lang dat zijn linkerbeen in slaap was gevallen van dat gezit op die naakte pot zonder wcbril, omdat meneer met zijn enorme gewicht voor de zoveelste keer door de bril was gezakt en geen behoefte had om op een gescheurd onderstel te zitten.

" He eindelijk, gewonnen"

Hij drukte op autocomplete waarna de kaartenreeks zich netjes tot 4 stapeltjes ordende om daarna een feestelijk patroontje van een torus vormde terwijl het apparaat melde dat hij weer eens gewonnen had.

Zijn hand ging naar de rol wcpapier. Rolde wat papier af af en scheurde het van de rol.

"Echt fantastisch spul, dat euroshopper" dacht Marco terwijl hij het 3 laags super absorberende papier voor het daartoe bestemde doel gebruikte.
Daarna herhaalde het proces zich weer, en weer, en nog een keer. Net zolang hij het gevoel had dat het nu wel voldoende was waarna hij achterlangs op de spoelknop drukte en hij het spoelwater onder zich hoorde ruisen om de grote boodschap naar het stadsriool te bevorderen.

Het ruisen zwol op, werd luider en luider. Heel onnatuurlijk voor spoelwater dat juist had moeten wegebben. Robin, zijn hond, die het zich in zijn broek makkelijk had gemaakt en in slaap was gevallen schrok wakker en keek zijn baas van onder tussen de benen verbaasd aan.

Marco keek verbaasd terug.
" ik weet t ook niet" zei hij tegen de hond. "Zou de spoelbak soms kapot zijn? " hij trok zichzelf omhoog en klapte bijna door zijn voet van het been gevoelloos was geworden van al dat gezit op die wcpot.
Terwijl het geruis aan bleef zwellen keek hij verbaasd achterom in de schone wc pot waar het water duidelijk al weggespoeld was. Het was nu irritant hoog met zingende toontjes. Robin sloeg alarm en rende blaffend de woonkamer in om retesnel terug te rennen nog voordat de dikke man zijn broek helemaal had kunnen optrekkken. Hysterisch blaffend kroop het dier tussen zijn benen door om er achter te gaan staan terwijl hij zich zo klein mogelijk maakte. Robin was duidelijk ergens van geschrokken.

Op dat moment hield het ruisen abrupt op en ook de melodieuze fluittoontjes stierven weg. Het was stil in huis. Verdacht stil, alsof de muren hun adem inhielden.
Marco vergat bijna zelf te ademen.

"Smak" klonk het vanuit de woonkamer. "Smikkel,,"

"Smak?" dacht Marco verbaasd. Hij spitste zijn oren voor het smakkende geluid vanuit de woonkamer. Meer soortelijke geluiden kwamen kwamen vanuit de woonkamer.
" ik ken dat geluid" dacht Marco verbaasd. " Iemand zit in mijn woonkamer te eten!"


De overgang naar de lagere trillingsfrequentie van het aardse universum was totaal aan Anna voorbij gegaan. Ze was op het plateau gesprongen en had zich aan de tafel met eten vastgeklampt en had verwoed geprobeerd het zware ding vol eten van het plateau te slepen. Terwijl de vormen diffuus werden om plaats te maken voor een nieuwe omgeving kwam ze tot haar ontsteltenis er achter dat de tafel aan de vloer gelijmd leek. Nu ze de tafel niet kon redden besloot ze maar om het enige juiste te doen en dan maar de inhoud te redden door alles op tafel op te eten.. In haar maag had het eten tenminste een doel. Anna begon als een bezetene de lekkernijen naar binnen te proppen. Ze was net aan de schaal met barryvispasteitjes begonnen toen ze langzaam gewaar werd dat de ruimte waar ze zich in bevond in geen enkel opzicht leek op de hal met de quantumresonator waar ze zo even op het plateau was gesprongen.

Met een halve barryvispastei uit haar haar mond hangend keek ze om zich heen. De kamer waar ze zich in bevond was niet groter dan 30 vierkante meter, en ook het plavond stak maar een klein stukje boven haar hoofd uit. Naar tafel had het meubilair in de kamer verdrongen, een deel ervan was in een andere houten tafel gematerialiseerd waar allerlei onherkenbare dingen op stonden. Achter haar was een raam met het uitzicht op straat met allemaal vreemd uitziende huizen en voertuigen. Ze was zo ontdaan dat ze bijna vergat te kauwen. Op dat moment kraakte er iets en terwijl ze haar hoofd pijlsnel in die richting draaide zag ze iets wat op een deur leek langzaam open gaan terwijl een foeilelijke gestalte langzaam door de deur naar binnen kwam lopen.

In paniek maakte Anna een sprong achteruit, met haar rug het raam naar de straat verbrijzelend. Met een sprong was ze naar buiten en ze had het al haast op een rennen gezet toen haar instinkt haar tot halt riep. het eten was nog binnen!


Marco keek door de deuropening de woonkamer binnen en kon zijn ogen niet geloven.
In de woonkamer stond een 2 meter hoog wezen dat het midden van een aap en een kangaroe had. Maar dan wel een moddervette kangaroe van 300 kilo.

"Wat da fok heb ik geslikt" dacht Marco. Ik zal toch niet per ongeluk de anahuasca door mijn eten gemengd hebben of zo iets?" Maar dat kon niet, die plantenmix lag veilig achter slot en grendel.
" nou dan is het duidelijk," kwam hij tot de conclusie. "ik droom."

Marco keek met een ongezonde hoeveelheid interesse naar het wezen in zijn droom terwijl het met iets in zijn bek een sprong achteruit maakte en daarbij zijn woonkamer raam aan duigen ramde.

Nog voor hij iets kon uitbrengen sprong het grote dikke wezen door het raam naar buiten, maakte een paar grote stappen tot het plots tot stilstand kwam en zich omdraaide. Even stond het stil terwijl de lange rattestaart langzaam kronkelde tot ze met een sprong weer binnen was en met twee armen allerlij zaken van een grote tafel, die midden in zijn woonkamer stond in iets wat op een buidel leek terwijl het Marco recht in de ogen staarde. Daarna sprong het weer snel naar buiten om dan razendsnel uit het zicht te verdwijnen.

Wat een bijzondere droom was dit. En allemaal zo levensecht. Marco voelde de frisse lentelucht de woonkamer binnenstromen. Het was allemaal levensecht in geuren en kleuren. Vooral die geuren. Zo lekker had nog geen enkele droom geroken. Hij liep naar de tafel met eten toe en pakte een van de barryvispasteitjes en rook er aan. Het pasteitje was nog warm en rook echt verrukkelijk. Hij nam er voorzichtig een hapje uit. De smaak overdonderde hem. Nog nooit had hij zo iets voortreffelijks geproefd. Zeker niet in een droom. Het was gewoon buitenaards lekker.

Terwijl hij nog een paar happen van het pasteitje nam was Robin, zijn pinsher naast hem komen staan en keek hem vragend aan.

" 't Is lekker," zei Marco tegen zijn droomhond, en bood het dier een stukje Barryvispastei aan.
Robin snuffelde even aan het gebodene en besloot er een hap van te nemen. Dat viel duidelijk in goede aarde en weldra zaten Marco en zijn hond aan een tafel zich goed te doen aan een buitenaards lekker eten.

" Dit is toch echt wel een van de beste dromen die ik ooit gehad heb, gewoon jammer dat ik straks weer wakker zal worden" hij besloot om het er tot die tijd maar flink van te nemen.

Maar weg lang kon hij niet van al dit heerlijks genieten. Voor zijn huis stopten 2 zwarte autosen een busje met geblindeerde ramen waar een stuk of zes in zwarte maatpakken geklede mannen uitkwamen en duidelijk recht naar zijn huis liepen.

"O ja hoor" dacht Marco venijnig. Dat komt zo maar ven mijn droom verstoren"
Maar voor Marco op kon staan waren ze al door het raam naar binnen geklommen waarna het busje pal voor het raam ging staan om zo het zicht vanaf de straat te blokkeren terwijl buiten een aantal mannen eventuele mensen op straat, die wilden kijken wat er toch aan de hand was op een afstandje hielden. Twee van de mannen binnen stormden op Marco af en sleepten hem bij de tafel weg terwijl een van hen zijn hand op zijn mond duwde zodat hij niet kon schreeuwen.

"Daar gaat mijn mooie droom" dacht Marco, en slikte snel het laatste restje Barryvis pasteitje weg terwijl hij mee naar het achterkamertje werd gesleept. En in een stoel werd geduwd. Het ging allemaal zo snel dat Marco niet op het idee kwam om zich te verweren.

Door de deur heen zag hij hoe een van de mannen. Een koffer openmaakte waarin zich een apparaat met allerlei knoppen en een beeldscherm bevond terwijl een ander met een vreemdsoortig toestel langs het meubilair bewoog. Het apparaat in de koffer gaf een piepje waarna de man die het bediende zijn collega aankeek en knikte.

" Hier is het zei hij tegen een lange kale man met een zwarte spiegelbril op. We zitten recht op ground zero." Duidelijke nastraling, vooral die tafel waar deze meneer net aan zat te eten. Hij wees naar de monitor waar een afbeelding van de woonkamer op werd afgebeeld met daarop de tafel die een groengele gloed uit leek te stralen.

" Wat is dit voor rare droom!" Flapte Marco er uit.
De man met het kale hoofd keek in de richting van Marco en maakte een licht knikje naar een van zijn collega's die op hem afkwam en een koud metalen voorwerp op zijn hals duwde.

Marco hoorde iets sissen terwijl hij een steek in zijn nek voelde. De ruimte om hem heen werd vaag terwijl de geluiden om hem heen hol en dof werden en hij het bewustzijn verloor...

NU‹M 09 - Teleport

Door verleemen op vrijdag 18 april 2014 14:43 - Reageren is niet meer mogelijk
Categorie: -, Views: 2.348

Professor Araheim wilde net zijn kopje koffie met een koekje van het dienblad van Einstein nemen toen plotseling het alarm afging afgingen.

Een medewerker van het lab voor essentiele energie stormde de kamer binnen.
" De quantumresonator is geactiveerd!" Brulde hij door het lawaai van de sirenes heen. " er worden enorme hoeveelheden energie afgetapt" Op dat moment begonnen de lampen in het lab licht te flikkeren tot ze weer langzaam stabiliseerden.

Araheim keek op de klok en schrok. Ze hadden meer dan een uur in het kantoor zitten praten en volledig de tijd en Anna vergeten.

Het grote scherm in het kantoor kwam op en daar was de quantumresonator die ladingen energie flitsen naar zich toe trok terwijl op het plateau een dik wezen in een sterk fluctuerend energieveld werd gehuld.

"Bij de staart van Nuumbo!" Riep Araheim, die Anna herkende. We zijn Anna helemaal vergeten. Die is natuurlijk op zoek gegaan naar eten. Maar hoe komt ze in Nuumbo's naam in dat lab terecht?
" dat is nu even onbelangrijk" sprak dr Hawkins vanuit het luidsprekertje van de sapcentrifuge." We moeten er heen om het apparaat uit te schakelen voor er ongelukken gebeuren. " Araheim, neem de lift naar beneden, dan zal ik proberen of ik naar een van de apparaten in de hal beneden kan overschakelen!"


Beneden, onder de laag graniet in het geheime lab, terwijl Anna aan de tafel met lekkernijen aan het trekken was en de bliksemschichten op haar krachtveld inwerkten werd bij de voedselprojectoren een kleine espressomachine actief. Een van de vele huishoudelijke apparaten waar het ego van Professor Hawkins over verdeeld was en nu de ogen en oren van Hawkins vormde. Het apparaat zweefde naar het platform toe.

"Stop Anna! Laat die tafel onmiddellijk los en spring van het platform voordat het resonatieveld je in zijn greep krijgt en je uit dit universum verdwijnt!"

Maar het had geen zin, de luidsprekerstem was te zwak om boven het geluid van de resonator uit te komen en Anna, in haar roes om al dat eten te redden had totaal geen oog voor haar omgeving.
Heel langzaam begonnen haar omtrekken al onzuiverheden te vertonen. Haar atomaire strucktuur verloor de resonantiekarakteristiek waarop de realiteit vibreerde en stukje bij beetje werd ze doorzichtig.

"Dit is mijn schuld" dacht dr Hawkins. "We hadden haar nooit zo lang alleen moeten laten. Waar ze ook terecht komt, het is beter als er iemand met verstand van zaken bij er is"
Zonder nog verder na te denken wat hij deed storte de espressomachine zich in het krachtveld waar Anna en de tafel zich in bevonden. Binnen een aantal seconden begon ook de espressomachine langzaam onzuivere vormen aan te nemen. Terwijl er nog meer energie door de resonator werd aangesproken om deze veel te grote last in een andere frequentie te polen.

"Ik hoop maar dat ik genoeg kennis in mijn databank heb om nog enigsins te functioneren" bedacht dr Hawkins zich nog terwijl voor zijn sensoren de omgeving troebel werd.

Op dat moment kwamen professor Araheim gevolgd door de zwevende sapcentrifuge de lift uit rennen. "Anna, " schreeuwde hij, Anna, wat ben je aan het doen?"

Voor zijn verbijsterde ogen zag hij nog net een glimp van een mist achtige tafereel dat tot niets vervluchtigde waarbij de ontladingen in het krachtveld langzaam minder werden tot er niets meer was. De quantumresonator schakelde terug, de energieflitsen hielden op en het krachtveld ebde weg waarna het grote plateau weer omhoog kwam.

Anna, de tafel en de espessomachine waren verdwenen.

.......


Op precies dezelfde plek, in een ander lab dat zich op een andere resonatiefrequentie dan die van het NuŁm universum bevond, schrok een slaperige operator plotseling wakker door een waarschuwingspiepje van zijn computermonitor.
ANOMALIE GEREGISTREERD knipperde het met grote rode letters in beeld.

De operator sloeg op de enter knop en bekeek het bericht. In Amsterdam noord had zich een singulariteit voorgedaan. Iets in een omtrek van een kilometer, de hoogste nauwkeurigheid van de scanners, was er plotseling een massa van 400 kilo aan het continiuŁm toegevoegd dat er eerder niet was.

De operator deed eerst een foutcontrole om te zien of het niet een fout in het systeem was, maar ook op de andere afdeling hadden ze het gezien. In Noord was iets aangekomen dat niet van deze wereld was.

De Operator greep de telefoon. Bij dit soort gevallen moest meteen de hoogste in rang op de hoogte worden gebracht. Het apparaat ging 7 keer over toen er opgenomen werd.

"Daar spreekt u mee" klonk het aan de andere kant van de beveiligde lijn"

"Hoogheid" sprak de operator op effen toon" We hebben contact. Sectie vijf A.
Daarna hing hij op en wachtte af terwijl er een rond om hem een complete afdeling wakker werd.

NU‹M 08 - De brug tot een ander universum

Door verleemen op zondag 13 april 2014 01:23 - Reageren is niet meer mogelijk
Categorie: -, Views: 2.512

DE SCHRIJVER.

De schrijver zat achter zijn iPad en keek vergnoegd naar het universum dat hij tot nu toe geschapen had. Op het witte vlak van zijn textverwerker zag hij, deels door zijn geestesoog Anna, het dikke van de ratten afstammende NuŁmmeisje voor de voedselprojector staan terwijl ze haar hersenen in kronkels piekerde over welk een fantastische maaltijd ze zou gaan bestellen. De hal waar ze stond was te gigantisch voor woorden. Dat was ook nodig want het apparaat, als je het al zo mocht noemen waar het in deze hal om draaide was zelf ook een reus onder de machines. Hoewel het allemaal een consistent geheel was, kon je beter over een reusachtige installatie spreken dat nog het meest leek op een kruising tussen een chemische fabriek en een electriciteitscentrale.

Het apparaat zelf was minstens dertig meter hoog en wel veertig meter lang. Overal buizen en taps toelopende pilaren met enorme koelribben en een penetrante ozongeur van de ontladingen tussen de onderdelen. an de andere kant van de zaal stonden gigantische nulpuntgeneratoren met een totale capaciteit van 300 terrawatt. Op zich was het geen probleem om deze grootheden aan energie op te wekken, het vacuŁm immers een oneindige energiedichtheid, maar het transport van deze enorme energetische krachten en de verdeling naar alle onderdelen van de machines en de rest van het gebouw namen dermate veel voorzorgsmaatregelingen in acht dat de energiecentrale zelf al een complete fabriek op zich vormde.
En dat allemaal voor een ruimte, niet groter dan een middelgrote badkamer waar alles bij elkaar kwam om de testobjecten op een nadere quantumfrequentie te brengen en zo uit de realiteit van NuŁm te bannen.

Natuurlijk waren niet al die 30 terrawatt voor de quantumresonator bedoeld. De voedingsprojectoren, vijf stuks in totaal waren er om alle NuŁms in hele energiecomplex van voedsel en onderdelen te voorzien en konden in een keer een ton aan eten inclusief borden en bestek uit het vacuŁm produceren. Daarnaast was de krachtinstallatie ook verantwoordelijk voor de energieverzorging van de andere laboratoria en de machines aldaar. Bovendien ging het hier om experimentele apparatuur dat niet perse de meeste efficiente was en uiteindelijk verwachte men dat er ooit een quantumresonator zou komen die het met veel minder aankon.

"Eigenlijk verkeer ik in een luxe positie" bedacht de schrijver. " ik hoef alleen maar op te schrijven dat iets groot en complex is en dan hoef ik het alleen maar aan de lezer en zijn of haar fantasie over te laten hoe deze installatie er daadwerkelijk uit moet zien., als schrijver hoef ik me niet helemaal uit de naad te werken zoals schilders dat doen. Neem bijvoorbeeld Rembrandt, die toch niet onaardig schilderen kon. Maar ik, de schrijver kan in een oogwenk een schilderij scheppen dat tien keer beter is dan Rembrandt ooit zou kunnen. Kijk maar"

" het schilderij aan de muur was onbeschrijfelijk mooi. Het was met het soort vakmanschap gemaakt dat alleen een echt genie en een genadeloze toeweiding had kunnen ontstaan. De kleurenpracht en de vormen waren dermate uniek dat zelfs Rembrandt er jaloers op zou zijn."
" en hop," dacht de schrijver grinnikend, " ik heb een schilderij geschapen dat beter is dan die van de beroemdste meesters, en ik hoef niet eens te schijven wat er op dat schilderij is te zien."

Zo ook met het NuŁm universum dat de schrijver geschapen had. Hier en daar wat detail maar niks te definitiefs en je had gelijk een compleet uniek universum met wezens en een cultuur zonder al die moeite te doen om alles in detail te beschrijven.

Dat gold zeker ook voor de quantumresonator. Het apparaat, dat in staat was de individuele atomen van een object of een persoon in een andere quantumvibratie te brengen waardoor het in deze realiteit onstoffelijk werd en in een andere waar de atomen dezelfde frequentie hadden weer zouden opduiken. De schrijver hoefde alleen het beeld te schetsen van hoe imposant en technisch het allemaal aandeed zonder zich druk te hoeven houden hoe dat apparaat het daadwerkelijk deed. Ja het zal wel iets met electromagnetische golven te maken hebben, die het vacuŁm lieten meegolven en dus door daar de frequentie met een enorm veld te veranderen en op het object te concentreren die quantumfrequentie van de atomen kon beinvloeden. Maar daar had hij eigenlijk niks mee gezegd. Met dit boek bij de hand kon je niet zelf een quantum resonator bouwen. En toch, binnen de setting van dit verhaal kwam het allemaal heel overtuigend en logisch over.

De schrijver dacht er ook niet aan om de technologie tot in detail uit te willen leggen. Stel hij had het fout, en er zou daadwerkelijk ooit een echte quantumresonator gebouwd worden, dan was dit verhaal in een keer achterhaald en dan zou iedereen het fantastische verhaal die op deze techniek was gebaseerd negeren en het boek als ouwe troep in het haardvuur gooien.
"Nee" dacht de schrijver. "Ik ga niet de fout maken die Jules Verne had gemaakt waardoor zijn reis naar de maan tot het kindermatinee was gedegradeerd." Goed schrijven is net als goed tekenen. Het is de kunst van het weglaten, en dus hou ik de werking van deze machine lekker vaag zodat mijn boek over 100 jaar nog steeds net zo goed verkoopt als nu.


DE VOEDSELPROJECTOR


" Wat moet het worden?" Vroeg de lichtelijk ongeduldige vrouwenstem van de voedselprojector.
Anna had al een kwartier voor het grote apparaat gestaan zonder een keuze te kunnen maken.
"Ze wil vlambeientaart! Klonk het vanuit de lift. Dikke mevrouwtje beweren vlambeientaar in een keer naar binnen te werken zonder slikken. Eerst zien voor lift geloofd!

"Eeh ja, das waar ook" mompelde Anna. Doe maar een vlambeientaart als beginnetje. Dat gaat er wel in...

"Komt voor de bakker! " riep de voedselprojector vrolijk en liet de generatoren aanwakkeren.
Voor Anna, op een plateau, vormde zich een blauwgroen krachtveld waar plots allerlij spikkeltjes in materialiseerden die dan laag voor laag een vlambeientaart vormden. Binnen een halve minuut was ie klaar. Hij rook voortreffelijk.
" Een wonderlijk apparaat niet waar? " klonk de stem van het veiligheidsysteem, terwijl Anna naar de taart reikte. Het hele apparaat werkt met quantumverstrengeling.
"O ja?" Zei Anne, niet bijzonder geÔnteresseerd in de uitleg van de bewakingsrobot.

" Jazeker, antwoorde de robot, die hierin een aansporing zag verder op de materie in te gaan.
" in het apparaat zit een databank met precies de moleculaire samenstelling van wat je wil bestellen. Die data gaat naar een matrix van modelatomen die gekoppeld worden aan een veld dat de ruimte voor het apparaat in onbalans brengt waardoor er spontaan proto-atomen ontstaan."
"Interresant" antwoorde Anna, die de vlambijentaart vakkundig bestudeerde alvorens het hele geval aan haar mond te zetten."

"Zeker, zeker" antwoorde de robot. " de informatie word laag voor laag aan het modelmatrix van atomen doorgegeven die op dat moment gekoppeld zijn aan die proto-atomen. Als nu bijvoorbeeld die atoommatrix de chemische samenstelling van suiker krijgt, veranderen de gekoppelde atomen in het veld op het plateau spontaan in suiker.
Anna had het voorstuk van de vlambeientaart al in haar mond en kon dus moeilijk antwoord geven.
" wie zwijgt stemt toe," dacht de robot, en vervolgde zijn preek.

" wat er dus gebeurd is dat er laag voor laag informatie naar die atoommatrix in het apparaat wordt gevoerd en dus ontstaat er in het krachtveld op de zelfde manier jou vlambeientaart. Op zich is die Kopie niet perfect. Want de data is te groot om echt alle atomen te bevatten. Maar de natuur is niet dom en reorganiseert de atomen toch zo dat er uiteindelijk een product verschijnt dat zoveel weg heeft van die vlambijentaart dat je het verschil niet proeft. Het laaste stadium is in weze een vorm van zelforganisatie uit chaos. En zo kan zomaar uit het niets een Vlambeientaart gegenereerd worden!

Op het zelfde moment dat de bewakingsrobot de laatste woorden uitsprak zette Anna haar handen achter de vlambeientaart en douwde hem in een keer haar strot door.
Achter uit de hal klonk een gil uit de lift. Anna had in een keer de vlambeientaart naar binnen geslikt, precies zoals ze gezegd had.

Zelfs de bewakingsrobot was even van slag door dit voorval

" En nou is ie weg! Sneerde Anna terwijl ze uit haar ooghoeken de gang in keek waar de lift naar lucht leek te happen van ontzag. Als hij had kunnen applaudiseren had hij dat zeker gedaan. In plaats daarvan schoof hij een paar keer zijn deuren open en dicht en liet het licht in zijn kabine flikkeren. Iets wat een lift alleen bij bijzondere prestaties zal doen.

Ondertussen had de bewakingsrobot zijn evenwicht weer hervonden.
" als je dacht dat dit een prestatie was, dan moet je opletten wat er nu gaat gebeuren, " kondigde de bewakingsrobot aan. Bestel nog maar een taart en dan zal ik die nog completer laten verdwijnen dan op de manier waarop jij dat hebt gedaan.
Anna bestelde nog een taart. Maar voordat ze hem te pakken kon krijgen zweefde het platform met de taart omhoog en bewoog zich in de richting van het grote verlichte platform dat zich in het midden van de quantumresonator bevond.

" He, wat moet dat met mijn taart" piepte Anna terwijl ze achter het plateau aanhobbelde.
"Dat zul je zo zien" antwoordde de robot en plots begon de installatie te brommen. Er werd duidelijk iets op gestart. Overal floepten lichtjes aan en de geur van ozon werd nog sterker dan het al was terwijl de taart langsaam op het grote verlichte platform tot stilstand kwam.

Een onaards gegrom maakte zich van de machine meester, een gegrom dat in een geruis overging waarvan de fase roteerde wat een raar effect op het gehoor van Anna had.
Het platform in het midden van de quantumresonator veranderde van kleur en zonk naar beneden terwijl de taart in de lucht bleef zweven. Voor de ogen van Anna leek het alsof er een warmtebrond e lucht in beweging had gezet. Ze knipperde met haar ogen. Het leek wel alsof de taart doorzichtig werd! Op een bepaald moment leek de taart haast van glas terwijl de contouren steeds minder duidelijk werden tot de taart in zijn geheel verdween. Het roterende loeigeluid werd langzamer en doffer. En langsaam kwam het platform weer omhoog, terwijl het zijn oorspronkelijke kleur weer aan nam.

Nu was het Anna's beurt om haar verbazing te tonen, en die stak ze niet onder stoelen of banken.
"Wa.. waar is mijn vlambeientaart gebleven?"
" Je vlambeientaart bevindt zich niet meer in ons universum" antwoorde het bewakingssysteem droog. " het heeft nu de quantumfrequentie van dat van een parralel universum waar het nu op dat bestaansvlak mee resoneert.
"En hoe krijgen we die taart nu weer terug" vroeg Anna ontdaan.
" dat is heelaas nog niet mogenlijk" antwoorde de robot. Waf je net zag is het hoogtepunt van de wetenschap op NuŁm. Er wordt natuurlijk gewerkt om tweerichtingsverkeer te bewerkstelligen. Maar op dit moment kunnen we alleen maar dingen uit ons universum wegsturen. De taart moet als verloren worden beschouwd, tenzei er in dat andere universum ook leven is en zich op dit moment te goed doet aan onze heerlijke NuŁmse keuken. Een beter visitekaartje kan ik me niet voorstellen.
Daar dacht Anna heel anders over. Voor haar was die mooie taart gewoon vernietigd, en het vernietigen van voedsel gold op NuŁm als een van de zeven hoofdzondes. Ze was er behoorlijk kapot van.

"Weet je wat? Laten we maar een echt lekker visitekaartje sturen" zei de robot lakoniek en gaf de voedselprojector de opdracht om een speciale feesttafel vol met NuŁmse lekkernijen te genereren.
Voor Anna er erg in had zag ze hoe de tafel omhoog kwam en richting het platform van de quantumresonator zweefde.
Dat kun je niet maken! Schreewde Anna ontdaan terwijl er net een schaal vol Barryvispasteitjes langs haar neus richting het platform ging. Maar het was al te laat. De tafel was al geland en het roterende ruisen was al begonnen. Terwijl het grote platform van kleur veranderde en naar beneden zonk zag Anna voor haar ontzette ogen de complete tafel langzaam doorzichtig worden.
Met een ruk kwam ze uit haar verlamming en sprong als een bezetene over het veiligheidshek. Iets waar zelfs de bewakingsrobot niet had kunnen vermoeden dat Anna, met haar grote zware lichaam hiertoe in staat zou zijn. Plotseling was ze op het platform en probeerde de tafel uit de lucht in veiligheid te brengen.

NEE! Brulde de stem van het bewakingssysteem. Je kunt niet zomaar tijdens het proces in het krachtveld gaan staan. De machine is daar niet op berekend! Maar het had geen zin. Overal sprongen extra generatoren aan om de extra belasting te compenseren. De koelvinnen gloeiden gevaarlijk rood en hier en daar schoten flitsen van de componenten af die onder deze enegievloed spontaan bezweken, terwijl voor de sensoren van het bewakingssysteem, en de lift, Anna en de tafel langzaam doorzichtig werden...