MArcoTM - Avonturen met Aardvark deel 1.

Door verleemen op donderdag 8 februari 2018 15:30 - Reacties (6)
Categorie: -, Views: 909

Proloog

Telefoon.

17 November, De maand van de schorpioen.

Plotseling gaat mijn mobiel af. Ik kijkt naar het scherm en ziet een onbekend nummer wetende wat dat betekend. Ik weet dat ik beter niet kan opnemen, en toch drukt ik op het groene icoontje en houd het toestel aan mijn oor.

“ ik ben het, Tim “

O mijn god, ik ook al..

“Hoe kom je aan dit nummer Tim?”

“ U was verdwenen van Skype, maar ik heb dit nummer gevonden op internet, ik mis u heel erg”

“Tim, ik, ik kan je niet spreken, ik ben niet voor niets mer Skype en YouTube gestopt en je weet ook waarom.”

“Ja maar u bent zo ..”

“Ik kan niet, ik ga nu stoppen, bel me niet meer “

“Nee, nee! Niet ophangen!” Tim begint te snikken.

Ik haalt de telefoon van mijn oor en verbreekt de verbinding. Zijn mobiel gaat weer af, hetzelfde nummer. Ik schuift het scherm naar beneden en zet het toestel op vliegtuigstand.
Ik legt het toestel neer, mijn hand trilt, bijna onmerkbaar.

Waarom?


2. Pijn.

Daar zit ik, onder aan de trap, met koffie en een sigaret. Binnen mag niet gerookt worden. Ik is niet thuis maar schuilt bij mijn moeder, en daar mag niet gerookt worden.

Eigenlijk moet ik helemaal niet roken, tabak maakt me paranoia, psychotisch bijna. Daarom rookt ik mijn sigaretten in 2 delen maar soms is zelfs dat nog te veel. Als ik rookt komen de herinneringen terug, herbeleving, piekeren, angst.

Filmpjes op YouTube, mensen die me naschreeuwen op straat, verhalen die de rondte gaan, miljoenen kijkers. Mensen die op Skype bellen en dingen doen die ik niet mag zien. Een van hen, Tim, die meerdere malen op Skype had gebeld, natuurlijk onder een valse indentiteit, als Harrie Blokzijl, een 35 jarige bouwvakker uit de Achterhoek. Of als Piet Vermeer, 28 jaar en werkeloos of wat voor namen er langs kwamen.

Precies zoals de anderen, iedereen was nep. Je wist bijna nooit van te voren wie er op belde.
De reden waarom ze belden, dat wat ze kwamen doen en de verbazing van mijn kant.

De valse schaamte eerst, het negeren en blokkeren van mensen tot er zoveel belden dat ik er niet meer van schrok en het steeds moeilijker werd om op te hangen, zinloos ook. Omdat ze dan toch bleven bellen, desnoods onder een andere naam.


3. Angst.

Ze zat aan de andere kant van de tafel die naast haar bureau stond. Minder formeel.

“Hoe ging de reis?”

“Nou het ging. Ik heb natuurlijk mijn angstremmers geslikt, maar als ik daar geen bier bij drink kom ik nog steeds niet naar buiten” Ik keek haar aan, een reactie afwachtend. Niets.
“Ik bedoel, ik heb dus een biertje op”

“Ja, dat kan werken, tegen de angsten, maar..” haar blik werd iets zakelijker “ het is natuurlijk wel de bedoeling dat u nuchter bent tijdens de therapie”

“ Dat zal wel meevallen” Ik opende mijn houding. “Het is een half uur fietsen dus tegen de tijd dat ik hier ben is dat wel uitgewerkt, maar anders zou ik hier gewoon niet gezeten hebben. Daarom heb ik ook hulp gezocht, om iets te doen tegen mijn angsten”

“Dat kan wel zo zijn” zei ze, “ maar dat is meer de taak van uw psycholoog. De reden waarom u hier zit is om u te behoeden dat u weer terugvalt in strafbaar gedrag”

Ik fronste mijn wenkbrauwen.
“Dat is iets wat mij irriteert hier. Ik zou verwachten dat het belangrijker is dat mij zou worden aangeleerd hoe ik mij ethisch verantwoord zou kunnen gedragen, maar jullie hebben t alleen over het voorkomen van strafbare handelingen”

“Dat klopt”

“Maar, wat hier strafbaar is kan in andere landen gewoon. In Mexico bijvoorbeeld is dat wat er gebeurd is gewoon legaal. Het klinkt alsof ik hier niet zou zitten als dit verhaal in Mexico had afgespeeld”

“Nou,” haar gezicht ontspande zich, “ Voor ons is het strafbaar, maar als u naar Mexico zou emigreren hoeft u bij ons niet in therapie.”

“Dus, ik zit hier puur omdat het hier, en niet in Mexico afgespeeld heeft?”

“Precies”

“Dat is toch absurd?”

“Misschien wel, maar zo is de wet.”

“Nou mooi is dat.”

“Tja, zo is de wereld.” Ze keek op de klok.
“Onze tijd is alweer om vandaag. Ik zal u naar de lift brengen, dan kunt u weer naar huis”

“Ok, ik stop even op de eerste verdieping, voor een kopje koffie”

“Natuurlijk”. De liftdeur gleed open. “En een goede reis”


Hoofdstuk 1. In den beginne

Op een nacht was god het beu.. Het was donker, zoals het al een eeuwigheid donker was geweest en al die tijd had god al bestaan. Er waren wel anderen, zijn engelen, maar ja zo in het donker was er niets te doen en dus gingen de engelen ruzie maken, en eentje er van maakte het zo bont dat hij niets meer met hem te maken wilde hebben. “Ga weg jij Satan! Rot een flikker end op” had hij geroepen.

Mokkend was Satan vertrokken, pissig omdat god zijn macht en status niet met hem wilde delen en dat terwijl hij nog wel de mooiste en best getalenteerde engel in Gods rijk was geweest. Dat verhaal zou nog een staartje krijgen, God zou nog wel gaan voelen waar Satan, wel niet toe in staat was. Zn vrienden noemden hem niet voor niets Lucifer, zon klein stokje met een punt van zwavel waar veel later kinderen wel eens mee speelden om dan het hele ouderlijke huis in de hens te zetten.

“Wacht maar” dacht Satan rancuneus, mijn tijd komt nog en dan zet ik dat hele mooie hemelrijk van jou in lichterlaaie en dan zal iedereen weten wie hier de echte prins van het licht is. En met een paar vrienden van m die ook niet helemaal pluis waren verdween hij uit het zicht van god.


En daar zweefde god dus, weer alleen tussen al die brave engelen die geen eigen mening hadden als een soort geest in een eeuwigheid van nietsheid en verveelde zich te pletter.

“Ik moet iets met mijn bestaan doen” dacht god bij zichzelf. Al dat gedonder die hele eeuwigheid heb je geen bal aan. Er moest iets veranderen.

Gelukkig voor god was hij almachtig, hij kon doen wat hij wilde.

“Laat ik de nacht eens omdraaien” dacht hij bij zichzelf.


Wat is het tegendeel van donker? Daar had hij een woord voor nodig. Een paar millennia dacht hij na wat voor woord hij daarvoor kon gebruiken, want woorden waren belangrijk, daar kon hij zaken mee laten manifesteren zoals hij met zijn engelen had gedaan.

Op een bepaald moment had hij een ingeving. Hij zou het licht noemen. Leuk woord, klinkt niet zo donker ook. Misschien dat het helpt.

God probeerde het meteen uit. “Er zij licht” riep hij met zijn geluidloze stem.
En plots was het licht. Overal, nergens meer donker, alles witgeel.

“Mooi” dacht god bij zichzelf, stuk beter dan al die eeuwige duisternis.
Maar ook dat licht ging vervelen wat het was dan wel licht, maar verder was er niets te zien.

Misschien zou het interresanter zijn als hij het donker en het licht afwisselde. Af en toe donker, dan weer licht, net als een knipperlicht, maar dan langzamer. Voor het licht verzon hij de naam dag! En voor het donker de naam nacht. God keek er naar met enige belangstelling en vond dat het goed was. Maar niet voor lang.

Iets miste er, iets belangrijks. Dat licht moest ergens voor dienen. Het moest iets zichtbaar maken.
God maakte een gebaar en hop, plotseling bestond het niets uit twee delen. Het bovenste deel bleef donker en het onderste deel dat uit water bestond werd beschenen door het licht.

God bekeek het lichtelijk geamuseerd. Maar het was nog niet af.
Als ik op sommige plekken het water laat zakken krijgen we ook land, een woord dat hij ter plekke verzon. Hij keek er een tijdje naar terwijl het licht en donker werd. Leuk dat land, maar waar bestond het uit? Het bestond uit, uit, nou eh.. aarde.

Zomaar, zonder het echt te beseffen had god de aarde geschapen en trots op zichzelf keek hij naar beneden, samen met de engelen wat daar zomaar, met een paar woorden ontstaan was.

De engelen waren onder de indruk. “Veel te snel tevreden” dacht god bij zichzelf. Hij zou de engelen eens wat laten zien en begon de grond met bomen en planten te vullen, gras op de heuvels en bloemen en riet bij de vijvertjes. Heel idyllisch allemaal, paradijselijk volgens een van de engelen. Mooi woord dacht god weer. We noemen het t paradijs.

Nadat het weer donker was geworden dacht god na over wat hij de volgende dag zou gaan doen.
Er moest meer leven in de brouwerij komen. Planten en bomen zijn saai, die bewegen hooguit in een briesje wind en ja soms dan schoten god en de engelen bliksemstralen naar beneden, richting de bomen om dan te doen wie de meeste bomen in de fik kreeg.
Natuurlijk won god altijd, hij was de machtigste van allemaal en dus ging ook dat spelletje snel vervelen. Bovendien ging dat ten koste van de paradijselijke sfeer.

Er moesten beesten komen, net zoiets als engelen, maar dan van vlees en bloed die dan rond zouden lopen en elkaar, maar ook de planten zouden opeten en dan overal op de aarde zouden gaan zitten schijten, omdat zoals god in een foute bui had verzonnen dat de poep van de dieren weer als voedsel van de planten zou dienen zodat als iemand (zijn volgende project) een peer van een boom zou plukken hij eigenlijk iets zou eten wat van stront was gemaakt.

En zo schiep god allerlij dieren, van mieren tot aardvarkens, vogelbekdieren en inktvissen, kwallen en krokodillen, tijgers en nijlpaarden, kippetjes en gieren.

En al die dieren liepen rond, verscheurden elkaar levend en vochten om het beste vlees en scheten alle bomen en struiken eronder die dan weer vruchten lieten groeien waar andere dieren van aten en God en de engelen vonden alles best vermakelijk.

Maar het was nog niet af, er moest nog een slimmer dier komen, eentje die op god leek, maar dan van vlees en bloed. Eentje die de leiding over de planten en dieren nam, want god hield wel van scheppen maar had geen zin om de tuinman uit te hangen. En dus schiep hij het slimste maar ook gevaarlijkste, meest roofzuchtigste en gemeenste dier ter wereld: De mens.

Eigenlijk leek de mens nogal op god, hij had hem naar zijn evenbeeld geschapen. Dat betekende dat de mens van het mannelijk geslacht was, eentje met een piemel. Niet dat hij daar veel mee deed want hoewel hij het slimste dier van allemaal was had hij maar een beperkte kennis. Dat leek wat god betreft het beste plan, want hij wilde niet nog een keer dat gedonder dat hij met Satan had gehad. Die wist gewoon te veel en wilde daarom ook meteen alles. “Nee, “dacht god” laat ik Adam maar niet te veel in een keer leren zodat hij langsaam kan wennen en ook leren om te gaan met zaken als verantwoordelijkheid.”

Adam was nog maar een kind, en omdat hij zich van heel veel zaken nog niet bewust was schaamde hij zich ook nergens voor. Het was zo warm in het paradijs dat Adam geen kleren droeg en dus huppelde hij naakt zoals hij ter wereld gekomen was tussen de bossen en de dieren.

God was erg gesteld op Adam, Adam was een echte adonis, geen wonder, als je door een opperwezen bent geschapen. God wist, dat hij het opperwezen was en als een echte narcist had hij niet genoten genomen met zomaar een jongen. Het moest een jongen zijn die op hem leek, de perfectie zelve. God kon weken lang gefascineerd zijn zoon kijken, die daar naakt, als deel van de natuur op onderzoek was in zien eigen paradijselijke wereld.

Over het algemeen was Adam een lief kind dat goed omging met de dieren, maar soms, als een dier iets deed wat niet mocht, kon Adam wel eens in woede uitbarsten en de dieren op vreselijke manieren straffen. Zo had hij een keer een hert, dat van een plant at dat voor een ander dier was bedoeld aan een boom gebonden en er toen een hongerige tijger bijgeroepen die het arme dier levend had verscheurd. Ook had hij wel eens kikkers opgeblazen omdat ze hem in zijn slaap stoorden en had hij een hele mierenkolonie onder water laten lopen omdat die beesten hem met hun mierenzuur hadden geprikt.

Dat had Adam natuurlijk niet van een vreemde, God, zijn vader was net zo, die kon ook lelijk te keer gaan als m iets niet beviel. Het was ook de reden waarom god satan verbannen had want eigenlijk was er geen verschil tussen die twee. Satan was eigenlijk de eerste zoon van god, een almachtig wezen zonder lichaam. Het verschil was dat god veel langer bestond, eeuwig zelfs, en dus had god veel meer nagedacht en dus ook veel meer ervaring dan Satan. Satan was eigenlijk een soort adolescent die te veel wilde, meer dan god bereid was hem te geven. Een lastige en hoogmoedige zoon van een te rijke dictator. Satan zou wel eens te slim kunnen worden met alle dingen die hij van god afkeek en kon dus gevaarlijk worden, en dus moest hij weg.

Daarom ook had hij Adam niet al zijn kennis gegeven. Niet dat Adam net zo gevaarlijk kon worden als satan, want Adam kon zelf niet scheppen, maar hij zou zich wel eens kunnen gaan verzetten tegen de wil van god. Adam moest zijn onschuld behouden met een eeuwige jeugd als deel van het paradijs.

Het idee dat Adam, nu van vlees en bloed en zijn nageslacht in een wrede koning zou veranderen die alles en iedereen zou terroriseren, zoals hij en satan in het hemelrijk deden was niet zijn plan voor de schepping. Dit moest de wereld worden van vrede en vriendelijkheid met genoeg voor de mens om een ideaal en tevreden bestaan te leiden.

Maar het zou anders uitpakken,, want satan had ondertussen ook niet stil gezeten en wachtte geduldig op het moment dat hij die nieuwe schepping van god en met name de mens naar zijn hand kon zetten.

3. De boom der kennis

14 jaar later was het zo ver. Adam, nog steeds zo stom als een kameel begon te puberen en zich van god af te zetten. God had het er maar moeilijk mee. Tot die tijd was Adam een blij kind dat de hele tijd tussen de planten en de beesten rondhing en god en de engelen vermaakte, maar langsaam werd duidelijk dat Adam een echte hetero was die nu droomde over een, een , ja hoe zeg je dat? Een vriendin. Niet dat hij wist wat dat was, maar god, in zijn oneindige wijsheid zag het in de ogen van Adam. Hij moest een vrouw voor hem scheppen en dus ging hij aan de slag.
Daar had god het zo druk mee dat hij alles omzichtig heen vergat en van dat moment maakte Lucifer meteen gebruik.

Lucifer bezocht de aarde en bestrooide het met sporen van een schimmel, een van de talenten die hij van god had geworven. Ook lucifer kon scheppen, alleen niet zo perfect als god of laten we zeggen, alles wat lucifer schiep had iets monsterlijks. Zijn engelen waren gedrochten, demonische wezens die hij zijn duivelkes noemde. De dieren die hij schiep waren wormen, kakkerlakken en slangen. Ook de paling was van zijn hand, een echte aaseter. Hij schiep de bloedzuigers in de beken en de schorpioenen van de woestijn.. alle planten die hij schiep waren giftig. Maar niet zo dat je er altijd gelijk van dood zou gaan, nee, sommige planten deden iets met je geest, je werd er slimmer van, het gaf je inzicht en kennis, dat gedeelte waar god Adam en nu ook zijn vriendin in wording van wilde behoeden omdat hij vond dat je met kennis moest leren omgaan.

Het waren de sporen, die zich op de grootste eik van het paradijs nestelden. De eerste boom die god midden in het paradijs had geplant. Het waren de sporen die tot speciale paddestoelen en zwammen groeiden en de hele boom zouden bedekken, die als je ze zou eten het derde oog zou openen en je een zouden maken met de schepping. Het waren de paddestoelen die de sluier voor je ogen op trok en je oog in oog en alle kennis, goed en kwaad zou tot je komen.

De boom der kennis die de mensheid voorgoed zou verpesten.
Satan verliet de aarde en keek van onder in zijn rijk naar boven, en zag dat het goed was.


Ondertussen had god de klus geklaard, hij had een vrouw geschapen, maar nu de natuur een handje geholpen want het was niet de bedoeling dat Eva nog maar een baby was terwijl Adam al bijna 15 jaar oud was. Bij Adam was dat geen probleem, die had hij gewoon uit dikke klei gevormd maar Eva moest gelijk wat ouder zijn en dus had hij haar uit een deel van Adam geschapen. Hij had Adam in zijn slaap geopend en toen met een flinke krak een deel van zijn rib afgebroken om daar Eva uit te kerven. Adam had daar niks van gemerkt ondanks dat het een nogal bloederig aangelegenheid was geweest. Maar god was dermate vakkundig geweest dat er zelfs geen litteken over bleef.

De andere engelen hingen nieuwschierig rondom god, benieuwd hoe god dit klusje ging klaren, maar geen van hen begreep echt hoe god dat voor elkaar kreeg. Het leek wel magie!
Voor hun ogen omstond een bloedmooie, poedelnaakte 14 jarige vrouw die god zachtjes naast Adam neerlegde, allebeide nog in een diepe slaap, en zo zouden beiden die middag samen wakker worden.

Adam was verrukt over zijn zus, die tegelijk ook zijn dochter was, want god had haar uit hem en dus ook het bronmateriaal geschapen. Eindelijk iemand om het paradijs mee te delen. Ja, hij sprak natuurlijk ook met god, die dingen kon laten manifesteren, maar het was als een pretpark waar verder niemand was, en God zelf was meer een norse vaderfiguur die uiteindelijk altijd bepaalde hoe en wat er gedaan moest worden. Nu had hij eindelijk iemand die wat gelijker aan hem was.

Eva was wel ietsjes anders, ze was een vrouw, in plaats van een piemel had zijn tieten en een kut, een verschil dat beiden al heel snel opmerkten en ook wel nieuwschierig naar waren. Maar het had niets seksueels en neuken deden ze al helemaal niet. Het idee dat dit zou kunnen kwam in hun onschuldige hoofdjes gewoon niet op. Het was het soort kennis dat god voor hen verborgen hield.

Later misschien, over een paar honderd jaar, als Adam en Eva er klaar voor waren, ja dan zou hij het ze leren, om zo het nageslacht te verwekken dat de aarde zou moeten bevolken. Maar eerst moesten ze nog kunnen spelen zodat ze de tijd hadden alle nieuwe ervaringen te verwerken en zo heel langsaam volwassener zouden worden. Het zou een paar honderd jaar duren voor Adam en Eva ervaren genoeg zouden zijn om hun kinderen goed op te voeden.

Dat had hij geleerd van satan, die al na 70 jaar al bijna volwassen was en dus nog veel te jong om alle verantwoordelijkheid te dragen, maar veel te snel te veel kennis en te veel macht had verworven. Dat had satan gecorrumpeerd.

Met de mens zou hij die fout niet maken, niet alleen wat het verwekken van nageslacht betrof maar ook voor nog veel later als ze rijp genoeg waren om het leeuwendeel van de kennis van god zouden krijgen. Tegen de tijd dat zij dat soort kennis en macht zouden krijgen zouden er miljoenen jaren verstreken zijn, net zo lang als nodig was om de belangrijke taken die nodig waren om de kosmos in stand te houden met goede wil en verstand uit te voeren.

Dat was het plan dat god met de mens had. Ooit zou de mensheid dat deel van het universum voor hun rekening nemen, het het zouden de nieuwe goden worden van deze materiŽle wereld en zich verspreiden en heersen over de melkwegstelsels. Het zouden machtige wezens worden die misschien ooit, over een miljard jaar zouden evolueren tot een god, die zelf scheppen kan.

Een miljoen jaar is voor ons mensen misschien een hele lange tijd. Maar voor god die altijd en eeuwig al had bestaan is dat net zoiets als een uur. Een miljard jaar is dus voor god net zoiets als duizend uren wat neer komt op 42 dagen, nog steeds genoeg voor god om zich met dit aarde en mensen projectje bezig te houden en dan weer aan iets nieuws te beginnen, iets heel anders bijvoorbeeld, iets wat wij ons niet eens zouden kunnen voorstellen. Maar af en toe zou hij natuurlijk wel een oogje in het zeil houden om te zien of alles nog volgens plan liep. Af en toe. voor de zekerheid.

Als god had geweten wat hij zich op de hals had gehaald met mijn schepping, dan had hij er wel tien keer over nagedacht voor hij was begonnen. Maar ook voor god is er zoiets als een eerste keer en ook vergissen is goddelijk. God had wel eeuwig bestaan, maar een nageslacht had hij nog nooit geschapen. En hoe perfect god ook was, ook god kende emoties als woede en verdriet, plezier, trots en bezit, lust en afgunst, de zwakheden die de mens van hem overgeŽrfd toen hij hem naar zijn evenbeeld had geschapen.

Die zwakheden die satan nu als wapen tegen hem in zou gaan zetten. De geur van rotting van rotting van de boom der kennis zou de val van de mens betekenen en God meer ongenoegen bezorgen dan hij ooit voor mogelijk had gehouden. Die 42 dagen zouden 42 jaar worden. Een getal dat later symbolisch zou worden voor alle problemen en waanzin die de aarde zouden teisteren.

Het nadeel van luxe

Door verleemen op vrijdag 2 februari 2018 18:34 - Reacties (35)
Categorie: -, Views: 4.867

Ik heb een probleem. Het is een typisch westers probleem. Ik kan alles wat ik wil, en dus heb ik alles ook gedaan. Op dit moment zit ik op Lanzarote, een van de Canarische eilanden. Maar loop ik buiten de stad te bewonderen? Nee, ik zit binnen. Wat is daar buiten? Een stadje zoals stadjes zijn op tropische eilanden, witte gebouwen, soms met een Colonial look, een fort in de zee, toeristen winkeltjes en natuurlijk palmbomen. Klinkt fijn, maar het is iets wat ik allemaal al een keer gezien heb. Het is alsof ik op herhaling ben. Ik heb daar allemaal al jaren geleden in rondgelopen tijdens mijn assasins creed sessies.
Van de zomer zat ik op een cruiseschip, via Noorwegen richting Spitsbergen wat in de noordpoolcirkel ligt. Ja ik heb meegemaakt dat de zon om 2 uur snachts nog steeds laag aan de hemel blijft staan en niet ondergaat. Ja ik heb de fjorden gezien wat niets anders is dan grote heuvels waar de dalen van onder water staan. Ja dr waren een paar watervalletjes. Maar de steden waar we aanmonsterden? Van die kleine met daarbij van die gigantische doe het zelf bouwmarkten waar je dan een kopje koffie voor 5 euro drinkt, of van die grotere steden waar je je in Almelo waant. Het meest interresant waren de toeristenwinkels en de supermarkt.

Het schip zelf, ja het zijn paleizen op water, ongelofelijk wat een luxe, maar dan zit je daar savonds in het theater omdat he verder niet weet wat je moet doen. De hele dag op een strandstoel in de zin liggen is t ook niet. En dus zijn we maar 5x per dag gaan eten en nee! Ik heb geen walvis gezien. Het was wel ok hoor, maar dat ik nou de hele dag met een supergrijns op mn bek liep, nou nee. Alles was super-de-luxe, maar teglijk miste er iets, ik weet niet wat het was, misschien had ik meer moeten zuipen zoals de andere gasten dat deden.

Vroeger, en dan bedoel ik 20, 30 jaar geleden was dat anders. Toen waren heel veel dingen nieuw.
Sommige dingen waren zo nieuw dat je er veel werk voor moest doen om er iets over te weten te komen of te kunnen krijgen.

Vroeger ging ik speciaal naar Amsterdam voor die ene cd die je nergens anders kon krijgen, of voor dat computer onderdeel waar de rest van Nederland nog nooit van had gehoord. Amsterdam was zo al speciaal met al die dingen die er te zien waren. Maar nu ik er woon is het gewoon een stad geworden.

Niet alleen omdat alles went, ik bedoel, ik ben al jaren niet meer op de wallen geweest en de dam is dat lastige stukje met al die hobbelstenen wat lastig te fietsen is. Maar mede door door internet. De Fame is weg, De virgin store is weg, de Slegte met al zijn 2de hands boeken is weg en wat het stadsleven betreft lijkt het wel of er alleen nog maar toeristen uitgaan.
Zelfs Koninginnedag in Amsterdam, met zijn vrijmarkt is finito, het is leger, er lopen minder mensen en er zijn nog maar een paar straten waar je ook echt mensen hebt die hun spullen van zolder hebben gehaald.

De schuldige is natuurlijk internet. Daar zet iedereen alles op marktplaats! Maar het is ook andersom. Al die zeldzame dingen, waar je echt naar op zoek moest, speciale cd’s, hologrammen, video’s, kleding, you name it overal was wel een winkeltje voor te vinden. Die zijn nu dus allemaal over de kop.

Dat geldt ook voor de rest van t land natuurlijk. De V&D is weg, de Blokker en nu ook de kijkshop, de free record shop. Ook niet in Enschede of Apeldoorn.


Als je tegenwoordig door Amsterdam loopt heb je huizen, bomen straten en Hema’s. Je hebt het t Kruidvat en de ethos. Je kan naar de zeeman en de mediamarkt. Al die dingen die je in andere steden ook hebt. Er is geen reden meer om naar Amsterdam te gaan. Na een tijd krijg je ook door dat het centrum puur een val is voor toeristen om het geld uit hun zakken te kloppen. Wil ik serieus naar het sex of torture museum? Zal ik voor de 3de keer nog maar eens met een rondvaartboot door de kanalen varen?

Tegenwoordig ga je juist Amsterdam uit, naar kleine dorpjes, naar kerken kijken en proeven hoe de patat bij de plaatselijke snackbar daar smaakt.

Zijn er mensen die zich nog herinnerden dat je een cd kocht en die thuis uit de verpakking haalde en m wel 4 x achtermekaar draaide als je m had? Dat je je vrienden op belde om te komen luisteren. Dat speciale, zeg maar toen normale.

Zelfs toen we nog Napster hadden op een 33k6 inbelverbinding en je dus 20 minuten moest wachten voor je 1 song had gedownload was nog speciaal.

Maar ja, nu kun je alles krijgen, zelfs op youtube staat practisch alle muziek. Als je iets wil weten zoek je t op. Al die dingen die je vroeger moest doen om het te bemachtigen of ook maar een sprankje informatie over te krijgen is er gewoon, en dus is niets meer speciaal. Dat nieuwe album van die band? Ik heb t geduld vaak niet eens om er helemaal naar te luisteren, ik skip er door heen.

Dat merk ik ook bij YouTube, waar iedere lul begint met dat je moet abonneren, waar iedereen zich presenteert als een tv maker, waar dus bijna niemand meer echt is. Ook daar vind je alles en dus heeft niet meer die waarde dat als je t gezien hebt dat je er dagen en soms wel weken niet over uitgepraat bent. Ook bij YouTube merk ik dat sinds je door rechts te klikken het filmpje 10 seconden kunt laten skippen ik regelmatig dat dus aan t doen ben. Ik heb geen geduld meer om naar hele filmpjes te kijken, zelfs niet als t over elektronica gaat.

Maar ondertussen heb ik al die horizon en Discovery documentaires gezien, ik weet nu dat ons universum holografisch is en alles wat we zien niets anders is dan een simulatie van informatie dat zich daadwerkelijk op de 2 dimensionale buitenkant van een zwart gat bevind (leonard

Het nadeel van dat je alles kan krijgen dat je ook alles na een tijd wel gezien hebt, maar dat het ook mainstream is. Na een tijdje merk je dat al die documentaires over het heelal bv over het zelfde gaan, dat bijna elk filmpje over quantummechanica het over het double split experiment gaat hebben. Ala je YouTube mag geloven heeft schroedinger wel 1000 katten gehad:)

Maar als je dan meer wil weten, omdat je al dat basis kennis gedeelte in 20 versies hebt gezien merk je dat dat er dus niet is (of weer zo academisch dat er geen touw aan vast te knopen is)

Ik heb nu dus steeds vaker dat ik zaken op internet en YouTube probeer te vinden waar nog niemand over heeft nagedacht daarover iets te plaatsen. Af en toe is t zo erg dat ik denk eindelijk een topic of forum antwoord te vinden om er dan achter te komen dat ikzelf de gene was die dat 5 jaar geleden had geplaatst.

Ik heb t ook met films. Zelden nog komt het voor dat ik een film zie waarvan ik het gevoel heb dat ik net zon film al gezien heb die echt 3 keer beter was. Dat ze nu in 3D zijn helpt niet veel. Het is allemaal zon eenheidsworst geworden. De een na laatste StarWars ben ik na een half uur uit weg gelopen.

Ook bij games. Ik had een Xbox, die heb ik verkocht en mijn eigen game pc gebouwd. En toen maakte ik de fout om eerst halo en daarna half life 2 te spelen. Bleken dat de beste games te zijn die ooit gemaakt zijn. ( nou ja ok, ik heb me heerlijk vermaakt in in just cause 2 en de eerste 4 assasins creed games (laat dat. Ou net de reden zijn waarom Lanzarote zo weinig impact op me heeft) en ik speel nog steeds af en toe carmageddon op Mn iPad. Skyrim was ook wel leuk, maar op een bepaald moment ben ik allerlij games tijdens de steam sales gaan kopen die ik hooguit een paar uur gespeeld had en merkte dat het gewoon niet boeit.

Misschien is dat de reden waarom survival games zo populair zijn? Dat er nu de behoefte is om het met minder te doen zodat we een doel en een bezigheid hebben?
Misschien moet ik dat maar eens in het echt gaan doen. Ergens in de bergen in een zelf gemaakt hutje waar je een kilometer mag lopen voor je bij de waterpomp komt. Waar je de hele dag lol hebt met stenen te gooien om te zien wie het verst komt. Waar iemand langs komt met een oude ketel die je dan helemaal gaat oppoetsen zodat je lekker koffie voor iedereen kan zetten, oven op een met klei zelfgebouwd oventje dat je stookt met in t bos gevonden hout, en waar iemand je dan een liedje leert te zingen dat je nog niet kent.

Ik moet ook een beetje toegeven dat ik t aan me zelf te danken heb. Ik ben altijd een early adopteren geweest. Mijn eerste homepage stamt uit 94 en ik had in 98 al mijn CDS al als mp3 op de harde schijf staan. Dan krijg je dus ook dat probleem met al die hypes van tegenwoordig. Ik stond in de jaren 90 al met een virtual reality helm op mijn hoofd dactyls nightmare te spelen. Ik heb friday the 13 3D en Jans 3D in de bioscoop gezien toen ook al met polaroid brilletjes. Iedere keer als ik mensen enthousiast ergens over iets nieuws hoor praten denk ik, huh? Maar dat hadden we 25 jaar geleden toch al?
Hoe Ian t dat mensen niet weten dat de eerste tabletcomputer van Microsoft is.?

Ik merk dat vooral aan mijn moeder die dus nog niet zo lang een iPad heeft. Die komt de hele tijd met nieuwtjes en leuke dingen die ik al jaren geleden achter me gelaten heb.

Zelfs Tweakers is saai geworden. 5 jaar geleden was bijna elk nieuwsbericht op de frontpage interresant genoeg om te lezen, het ging ook ergens over. Nu gaat het de hele tijd over Reynders van nog uit te komen mobiele telefoons. Dr komt nog wel eens wat langs, maar wat er vroeger voor fenomenale berichten in een dag zag heb je nu een maand voor nodig. Het is ook geen wonder. Dat een telefoon tegenwoordig een heus multitouch screen heeft en een websitebezoek 0.2 seconden sneller kan laden als de concurrent is *ahum* saaaaaaaaaaaaaaaaaaaaai.


Misschien merk je t aan mijn topics de laatste tijd, dat ik me bezig houd met 8 bit microcontrollers en minimale setups en andere retro zooi. Kijken wat je kan doen met minimale hardware, maar ja das weer zon hobby waar je met niemand mee op straat over kan kletsen.
Het is denk ik die behoefte om met iets bezig te zijn waar niet zonder meer alles kan wat juist daardoor alles weer wat avontuurlijker wordt.

Ik denk dat daarom al die dystopische games en films het zo goed doen (Bladerunner 2094 any one?)

Misschien dat het tijd wordt dat die 3de wereld oorlog nou eindelijk eens uitbreekt en we allemaal plat worden gebombardeerd zodat we helemaal opnieuw moeten beginnen, dan kunnen we tenminste Fall Out 5 spelen, maar dan for real omdat je echt nat wordt van de radioactieve regen.

Misschien worden we dan weer echt gelukkig.