MTM - Boek "De vrije man" officieel in de winkel!

Door verleemen op vrijdag 21 november 2014 20:11 - Reacties (16)
Categorie: -, Views: 4.935

http://i61.tinypic.com/35mpssj.jpg
Het boek, naast de ipad waar het op geschreven is

Ja, je leest het goed, het boek, dat oorspronkelijk hier als weblog op tweakblogs begon is vanaf nu officieel te koop. Een echt boek, met een kaft en zelfs een ISBN nummer bij een echte uitgeverij.

WAAR GAAT HET BOEK OVER?

De vrije man is de autobiografie van Marco Willems, beter bekend als MarcoTM in de wereld van kunst, internet en de gayscene van Amsterdam. Het verhaal gaat over het leven van Marco, zijn vreemde jeugd, zijn carriŤre in de kunstwereld, het leven tussen de hoerenjongens in de kraakscene en de tijd dat hij tussen crackjunks in een drugspand in Amsterdam woonde. De vrije man laat de extreme kant van een niet minder extreem persoon zien met de leuke, maar ook slechte kanten van de gayscene, de escortscene en de drugs. Marco laat zien hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen.

Het boek is in Paperback formaat, kleurenkaft en 148 bladzijden
17,95 + 2,20 porto, in totaal dus 20 ballen

Je kunt het hier bestellen: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5284


HOE HET BEGON

Een klein jaar geleden begon ik aan een experiment. Ik wilde een boek schrijven. Ik heb mijn hele leven al korte verhalen en non fictie geschreven waaronder bijvoorbeeld dit blog, en zo langzamerhand begon ik het gevoel te krijgen dat ik het eens groter aan moest pakken en een boek moest gaan schrijven. Dat boek kwam maar niet, vooral omdat ik geen idee had waar het over moest gaan.
Korte verhalen schijven is leuk, maar een boek is minstens 120 bladzijden en ik kon maar geen onderwerp vinden waar ik het gevoel had dat ik het niet alleen vol zou houden zonder dat ik halverwege niets meer te vertellen had. Ik wilde geen boek schrijven met opvul materiaal, of het nou een roman of non fictie zou zijn. Ik wilde een boek dat ikzelf, maar ook mijn lezers interessant genoeg zouden vinden dat we allemaal tot het einde door zouden gaan.


KROEGVERHALEN

Tegelijkertijd was er wel materiaal voor een boek. Ik heb namelijk een behoorlijk extreem leven gehad, mede omdat ikzelf niet minder extreem ben en mede daardoor andere extreme mensen aantrek en dus behoorlijk rare situaties beland. Een beetje soort zoekt soort denk ik zelf. Een aantal van die situaties waren vreselijk leuk, maar soms ook heel erg naar en ik heb altijd gezegd dat als ik dit zou opschrijven dat het in ieder geval een erg goed boek zou worden. Toch wilde ik dat boek eerst niet schrijven, ik had het een en ander nog niet goed verwerkt.

Maar als ik in de kroeg kwam, of er kwamen vrienden op bezoek kwam het nogal vaak voor dat ik over mijn belevenissen vertelde, soms in den treure toe, op de een of andere manier kwam ik steeds op dat soort verhalen terecht wat mij het gevoel gaf dat ik een beetje in het verleden aan t leven was, zoals oudere mensen dat vaak doen. Daar moest een eind aan komen en de beste manier om dat de doen en nieuwe ruimte in je hoofd te scheppen is door het op te schrijven.

Een aantal van die belevenissen maar ook inzichten heb ik verwerkt als blogposts hier en op een bepaald moment schreef ik een blog over een van mijn levensfilosofieŽn dat als titel de vrije man droeg. En plotseling zag ik het, dit is het boek dat maar niet wilde komen.

Ik besloot om aan te kondigen dat dit een boek zou worden met als doel om iedere keer als er een hoofdstuk af was ik het als blogpost zou schrijven. Eigenlijk verwachte ik dat dit op zn minst een paar maanden in beslag zou nemen, maar tot mijn eigen verbazing had ik na 10 dagen 10 hoofdstukken af, 148 bladzijden in totaal en het zat ook nog eens goed in elkaar. De reden is natuurlijk dat ik de kern van alle verhalen al klaar had, ik had ze immers al vele malen aan mensen verteld en her verteld. Het was al behoorlijk consistent. Alleen nu moest het compleet, in chronologische volgorde. Het moest een op zichzelf staand geheel worden. En dat is me gelukt.

Het was wel een beetje eng soms. In mijn blogs vertel ik niet te veel over mezelf omdat de verhalen zou kleuren. Zo heeft het geen zin om bij een review van een imac te gaan roepen dat ik bisexueel ben, of dat mijn opa zelfmoord heeft gepleegd. Een beetje flamecontroll is op zn plaats.

Maar dit was een autobiografie, en daar leg je je hele ziel en zaligheid in bloot en ik was wel een beetje zenuwachtig hoe dat op een toch wel macho site als tweakblogs ontvangen zou worden.
Maar het viel allemaal mee, afgezien van flink wat kritiek op spelfouten bleven de mensen doorgaans heel positief en geÔnteresseerd.

http://i62.tinypic.com/23h379k.jpg
De binnenkant...

EBOOK

In de tijd dat ik mijn boek als blog publiceerde had ik gemiddeld 2000 lezers per aflevering, het werd dus gelezen en toen dat afgerond was heb ik alle blogs samen gevoegd en als epub gratis als download aangeboden, met een kaftje en een inhoudsopgave en ook die download pagina is bijna 3000 keer bekeken. Hoeveel mensen het uiteindelijk echt gelezen hebben weet ik natuurlijk niet maar ik kreeg wel response, voornamelijk van mensen die ik helemaal niet kende en iedereen was er zeer over te spreken, ik heb er zelfs vrienden aan overgehouden die tegenwoordig op bezoek komen. Als klap op de vuurpijl zijn er zelfs 2 tweakers die een bedrag op mijn paypal account hadden gestort. Ik had echt niet verwacht dat mensen dat daadwerkelijk zouden doen.

Daarna heeft het boek een half jaar in de la gelegen. Het ebook werd wel af en toe geupdated, ik kreeg af en toe een mailtje van iemand die t gelezen had en ergens vond ik het wel goed zo, Ik had mijn experiment tot een goed einde gebracht en boek werd gelezen. Wat wil een mens nog meer.

Maar tegelijk was er toch dat zeurderige stemmetje in mn hoofd dat niet tevreden was, als of ik het niet helemaal af had gemaakt. Het was nog geen echt boek. Natuurlijk is een ebook ook een echt boek, de laatste tien boeken die ik gekocht en gelezen heb zijn allemaal ebooks die ik in itunes had gekocht. Maar toch, je weet wel, niets om vast te pakken en trots boven je hoofd te houden of je vijanden mee om de oren te meppen, en omdat ik toch al een beetje doelloos schip was besloot ik om een uitgeverij te zoeken die er een echt papieren boek van zou produceren.

Nu had ik natuurlijk allerlei bekende uitgeverijen al Meulenhoff of de bezige bij kunnen aanschrijven en mijn manuscript kunnen sturen, maar het hoe en wat werd me niet duidelijk, ik kon eigenlijk geen adressen daarvoor vinden en tegelijk was er natuurlijk de twijfel of dat soort uitgeverijen juist mij zouden willen hebben. Ook al was het een echt boek, het voelde als een van mijn hobbyprojectjes of gewoon eerlijk, ik kneep m een beetje:)


UITGEVERIJ BOEKSCOUT

Na een tijdje internetten vond ik een uitgeverij dat niet te hoge eisen stelde, namelijk boekscout.nl
Boekscout is een on-demand uitgeverij. Dat wil zeggen dat er geen voorraden zijn, maar dat het boek in een digitaal bestand ( waarschijnlijk pdf ) op de server opgeslagen staat en dat als iemand het boek in de webwinkel besteld het boek op een speciale machine wordt gedrukt. Het eindresultaat is een echt boek, met een kleuren kaft, gelijmde rug, bladzijden, streepjescode en zelfs een ISBN nummer zodat winkels het ook officieel kunnen bestellen. Het ziet er uit als een boek, voelt als een boek en t ruikt als een boek. Echt boek dus.

De werkwijze is simpel, account aanmaken en manuscript opsturen. De eisen zijn niet al te hoog. Als het maar enigszins leesbaar is en bepaalde zaken zoals racisme worden vermeden is er een grote kans dat je geaccepteerd wordt. Boekscout spreekt zelf van een kans van 85%.
Natuurlijk zijn er dan een hoop mensen die gaan roepen dat het geen boek is, dat de kans dat een grote uitgeverij je wil hebben een heel stuk lager is en dat wat je geschreven hebt al helemaal geen literatuur is omdat in weze bijna elke drol gepubliceerd wordt.
Maar eigenlijk heb ik daar helemaal geen boodschap aan. Ik weet dat mensen mijn boek goed vonden, dat het dus leesbaar is en inhoud heeft. Wat mij betreft is t simpel. Ik wil dat een uitgeverij mijn boek over de normale kanalen uitgeeft. Ik heb nu een boek, een uitgeverij, het is in de handel dus als ik in de kroeg aan iemand vertel dat ik bezig ben een boek uit te geven en daarover in gesprek ben met mijn uitgever vindt ik dat helemaal legitiem.

TOCH NOG EEN HOOP WERK

Maar goed, eerst het manuscript opgestuurd als in "fire and forget" nog geen vier dagen later kwam het eerste telefoontje, ze hadden het gelezen en ze zagen er wel wat in. Er waren wel wat ruwe kantjes aan die aangevuld of herschreven dienden te worden ( dus ze hadden het ook echt gelezen ) en er zaten nogal wat schrijf en stijlfouten in die eventueel door een corrector verbeterd dienden te worden.

Dat laatste was de eerste tegenslag. ik weet van mezelf dat ik niet foutloos schrijf en ik hoopte toch echt dat zijn daar correctoren voor in dienst hadden. Dat bleek dus mooi niet zo te zijn, ze hadden wel adressen van mensen die dat deden, maar die vroegen wel mooi 7,50 per duizend woorden, een kleine 300 euro voor dit boek dus. En laat ik nou net een flinke investering gedaan hebben waardoor er geen geld was. Ik zag het schip al zinken. Dan maar zelf proberen alle fouten er uit te halen. Maar zelfs na 5 keer het boek herlezen te hebben werd het manuscript tot 3 keer toe afgekeurd.

Gelukkig heb ik een moeder met een gepensioneerde vriendin die lerares Nederlands is geweest. Ze zou vragen of ze wilde helpen. Dat vond ik eigenlijk geen goed idee. Ik had een biografie geschreven waar behoorlijk wat zaken over mij en mijn familie maar ook wat voor viespeuk ik soms wel niet ben en dat zou dan door een behoorlijk bekende gecorrigeerd gaan worden. Er stonden zelfs dingen in waar zij een deel aan had en ik verwachtte dan ook een boze neen! Terug. Maar nee ze heeft het braaf gecorrigeerd, wel het een en ander besproken met mijn moeder, maar het viel allemaal in goede aarde. Uiteindelijk is mijn manuscript goedgekeurd.

Dan was er nog die andere eis, ik moest 40 emailadressen verzamelen voor een eenmalige promotie van mijn boek als het uitkwam. Er was alleen 1 addertje onder het gras. Ik moest van iedereen toestemming hebben.

http://i58.tinypic.com/f0cbjt.jpg
De achterkant.

CONFRONTEREND

Mijn boek tot nu toe was dan wel iets dat ik het grote publiek in had gegooid, maar waarvan ik eigenlijk niet verwachtte dat de vrienden van mijn ouders en bepaalde familieleden perse lucht van hoefden te krijgen. Ik heb toch al een moeder die zich aantrekt wat de buren allemaal niet over ons zouden zeggen. Maar afgezien dat ik amper 11 emails via mn facebook wist te be,achtigen kwamen de rest via mijn moeder die doodleuk de emails gaf van mensen die in t boek voorkwamen en een aantal zeg maar rustig " zwarte kousen kerk " familieleden die dus vandaag een mailtje hebben gehad over een boek waarin staat hoe je moet fistfucken en welke drugs je daar het beste voor kunt innemen:) ( verwacht weer niet te veel, dat is maar 1 alinea)

Er gaan straks dus behoorlijk wat slapende honden wakker worden. Gelukkig moest ik van de uitgeverij het boek anonimiseren, dat wil zeggen de namen en bepaalde personen fingeren ( alle gelijkenissen van namen en situaties berusten op toeval:) ik heb het zo geschreven dat niemand zich specifiek zal herkennen, het zijn situaties en geen aanvallen op personen. Maar dan nog ga ik nu wel mooi met de billen bloot.

Maar okay, wie A, zegt moet ook B zeggen en vandaag 21 november hebben 40 bekende mensen het promotiemailtje van mijn boek in hun postbus staan ( en tot nu toe alleen maar felicitaties)

Uiteindelijk was het toch wel 3 maanden werk voor het boek er ook echt was. De correctieproeven, de emails, maar ook de omslagfoto die een paar keer herzien werd, iedere keer was er weer een bepaalde hoge drempel waar ik mezelf overheen moest tillen en wat best bedreigend voelde allemaal. En toch heb ik het uiteindelijk allemaal volbracht. Iets in mij zei, go with the flow marco, laat het gewoon gebeuren. En nu is het dus gewoon toch gebeurt.

het boek is er. Ik heb het eerste exemplaar gister met de post ontvangen. Ziet er uit als een boek, voelt als een boek, is wel een beetje dun vind ik. Net zo dik als een pocketboek, maar omdat het groter is lijkt het minder dik dan ik voor mijn gevoel zou hebben verwacht. Ik heb boeken met minder bladzijden die 2 keer zo dik zijn,maar het zit wel goed in elkaar het is echt en je kunt het bestellen.

Het is ook niet goedkoop, met porto er bij zit je op 20 euro, voor iets wat als een grotere oplage bij de bruna misschien 13 euro zou hebben gekost. Maar dat bekijk ik vanuit het standpunt van iemand met een minimuminkomen. Misschien is de prijs zelfs goed want dingen die veel kosten geven ook het gevoel van kwaliteit.

het boek ligt niet in de reguliere winkel. Het principe van on-demand uitgeven is dat het boek per bestelling wordt gedrukt, een per keer dus, te bestellen in de webshop waar de andere boeken van de uitgeverij te vinden zijn. Het grootste gedeelte van de promotie is ook aan mijn rekening, daarvoor zijn oa die 40 email adressen maar ook mijn filmpjes op mijn youtubekanaal, mijn tekstjes op mijn facebook en een blog als dit. Het moet allemaal via mond op mond reklame.

Ik ga er helemaal niet vanuit dat ik rijk ga worden met dit boek. Dat was ook niet de opzet. Ik wilde gewoon een boek schrijven, een echt boek en dat boek is er nu.
Ik vind het ook leuk als mensen mijn boek lezen, dat ze me er over mailen, maar of ze nou het boek kopen of lenen of op de een of andere manier het boek op de piratebay vinden maakt mij niets uit, nou ja geld is niet vies natuurlijk.

Heelaas was een van de voorwaarden dat het blog en het ebook niet meer verspreid mag worden, de uitgever beschikt de eerste 2 jaar over het alleen recht als uitgever en ik heb dus alle links verwijderd en ze houden me in de gaten, toen ik nog ergens op t net een linkje bleek te hebben kreeg ik daar mooi een berichtje over van ze. Maar ach, de protoversie rouleert vast wel ergens, die dingen gaan na een tijd een eigen leven leiden en puur persoonlijk ben ik van mening dat zoiets alleen maar meer naamsbekendheid en verkopen oplevert. Maar heelaas heb ik dat recht niet en zal ik het dus niet electronisch verspreiden.

Het boek is af, het is te koop, dus hup hup hup aanranden dat spaarvarken
En kopen die hap of zoiets, je ziet maar, zolang je maar gelukkig bent.

Le groeten van marco ( auteur van de vrije man )


En dan nu officieel...
------------------------------------------

MarcoTM - De vrije man

http://i60.tinypic.com/ienwbq.jpg

Paperback, kleurenkaft en 148 bladzijden
§ 17,95 + 2,26 portokosten


De vrije man is de autobiografie van Marco Willems, beter bekend als MarcoTM in de wereld van kunst, internet en de gayscene van Amsterdam. Het verhaal gaat over het leven van Marco, zijn vreemde jeugd, zijn carriŤre in de kunstwereld, het leven tussen de hoerenjongens in de kraakscene en de tijd dat hij tussen crackjunks in een drugspand in Amsterdam woonde. De vrije man laat de extreme kant van een niet minder extreem persoon zien met de leuke, maar ook slechte kanten van de gayscene, de escortscene en de drugs. Marco laat zien hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen.

Klik hier om te bestellen: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5284


------------------- end of line >

MTM - Het is geen KUNST, het is MarcoTM!

Door verleemen op zaterdag 1 november 2014 19:11 - Reacties (5)
Categorie: -, Views: 3.082

http://i57.tinypic.com/207lvdj.jpg

Mensen grenzen graag af. We zien de wereld niet als een groot geheel, maar als afzonderlijke deeltjes die de wereld als een legpuzzel vormen. Onze huizen zijn ingedeeld in kamers, onze continenten verdeeld in landen. We gebruiken cijfers om data in hanteerbare eenheden te vertalen en zelfs in de wetenschap om energie en ruimte in quanta te beschrijven, kleine en identieke opzichzelfstaande stukjes ruimte en tijd.

Het is de manier waarop we onze realiteit ervaren, en we zijn er zo bedreven in dat we er te vaak van uit gaan dat dit ook de werkelijkheid is, mijzelf inbegrepen. Het heelal is voor ons te groot om als een geheel te bevatten, tenminste voor onze standaard manier van denken.

Ook sociaal doen we dat, we zien ons als individuen, op zichzelf staande personen met een specifieke functie, wat je vooral merkt als je met iemand aan de praat raakt die je op een feestje of in de kroeg tegen bent gekomen. De eerste vraag is "hoe heet je" en de tweede vraag, "wat voor werk doe je?"

Vroeger antwoordde ik op die tweede vraag dat ik een kunstenaar was, iemand die kunst fabriceerde en daarmee in galeries hing of aan evenementen deelnam. Het was legitiem, ik had een kunstacademie diploma en zelfs een masterstudie achter de rug en door de contacten die ik daardoor had kwam mijn werk ook regelmatig in contact met het kunstminnend publiek.

De derde vraag was dan natuurlijk, " en wat verdiend dat?" En dat was een moeilijke, want afgezien van een fikse beurs voor aanstormend talent en een paar verkochte werken via handjeklap en connecties verdiende het geen rooie rotmoer, het koste juist geld, vooral in de discipline waar ik mij mee bezig hield. De mediakunst.

Mediakunst is de discipline waar je experimenteert met electronica. Een mediakunstenaar maakt "installaties" dingen waar iets mee gebeurt en waar vaak interactie plaatsvind. Vroeger heette dat Audiovisueel, maar sinds de komst van de computer, die schakelkast waarop je zo'n beetje alles kunt vervaardigen is het langsaam in in de wat trendy klinkende naam mediakunst veranderd.

Het probleem van mediakunst: geld. Vooral in de jaren 90, in de tijd dat ik me er mee bezig hiel, waren de prijzen van computers en randapparatuur zoals videoprojectoren dermate duur dat je eigenlijk alleen met geleend materiaal kon werken. Een beetje computer koste toch al snel omgerekend 1000 euro en de videoprojectoren zaten op 10.000 euro. Maar omdat ik in die tijd nog veel contact had met de kunstacademie was het geen probleem om aan die apparaten te komen en dus stond je vaak op expo's met de apparatuur van de school de show te stelen.

Verkopen is er op die manier natuurlijk niet bij. Je publiek is, als ze het al zouden willen kopen het zelfde dat schilderijen koopt en dus zit je met prijzen van gemiddeld 200 tot 400 euro, vooral als je net komt kijken. En met het spul waar je je dingen mee hebt gemaakt zat je al snel op een prijskaartje van 15.000 euro en dan moet je toch echt geluk hebben wil je iemand tegenkomen die dat op zak heeft, en wat dat betreft ken ik maar een paar mensen die dat ook gelukt is.

Omdat ze gewoon geluk hadden, of omdat het gewoon goede zakenmensen waren.


EAT, een filmpje waar ik in slowmotion 200 producten naar binnenwerk, kan zo in een galerie gedraaid worden.

WANNEER IS IETS KUNST.

Kunst is een woord. Het is een label dat je plakt op iets dat geschapen is door een kunstenaar, nog zo'n label. Hoewel je urenlange discussies kunt hebben over wanneer iets kunst is (waar dan niemand uit schijnt te komen) komt het er uiteindelijk op neer dat kunst gewoon een product is.

Het is iets waarvan je verwacht dat het een artistieke lading heeft, waarvan de maker door een hel is gegaan en zijn diepste delen van zijn ziel blootlegt en vaak is dat ook het geval, maar dat maakt het geschapene nog geen kunst. In de tijd dat Vincent van Gogh leefde golden zijn schilderijen helemaal niet als kunst. Hij raakte het vaak aan de straatstenen niet kwijt behalve aan zijn broer dan, die toevallig kunstdealer was en er dan mee opgescheept zat. Mensen vonden het troep, hooguit een vorm van huisnijverheid. Soms lukte het om een schilderij bij de kruidenier om te ruilen voor een brood en een fles wijn omdat de man met die rare schilder meeleefde, als een soort van verkapte weldadigheid. Maar kunst was het zeker niet.

Hoe de schilderijen van van Gogh plotseling kunst werden weet ik niet precies, maar het heeft geholpen dat Vincent gestorven is, iets wat je bij veel kunstenaars ziet, dat de erkenning pas na hun dood plaatsvindt. Plotseling zijn ze even interessant en al snel worden de handelaren wakker omdat er iets nieuws is.

En waar bestaat die erkenning uit? Het bestaat uit dat de werken verkocht worden. Er is hype en daardoor ontstaat vraag, en pas als dat een beetje aangeslagen is gaan mensen er inhoudelijk over praten. Vaak door de handelaren zelf, de galeriehouders voor wie dit hun broodwinning is, en pas als die hype over een bepaald momentum is komen de gewone mensen kijken naar dat werk van die meester met zijn fantastische schilderijen.

Plotseling is het kunst met de hoofdletter K en ontstaat het wereldje van liefhebbers en kenners, er treedt gewenning op, mensen gaan elkaar napraten en plots hoor je er niet meer bij als je " het maar niks" vindt. Het is de kunst van de handelaren en hun inzichten om de hype te creŽren die er uiteindelijk voor gezorgd heeft dat een schilderij van van Gogh nu voor tientallen miljoenen van eigenaar verwisseld die het schilderij dan netjes in een kluis bewaard omdat het zijn gewicht in goud is overstegen. Het gevolg, nog meer roem met miljoenen kaartjes betalende toeristen in het van Gogh museum. Hadden ze 't ook mooi gevonden als die hype er niet was geweest? Raken we in diezelfde euforie als een arme onbekende schilder iets probeert te verkopen dat in de stijl van van Gogh is gemaakt?

Een mooi voorbeeld zijn de grot tekeningen van Lascaux. In de rotsen gemaakte afbeeldingen van dieren en de jacht door onze voorvaderen, de oermensen. Zolang ik kan heugen werden die mensen als zodanig bestempeld. Oermensen die tekeningen maakten waar we veel van konden leren. Tot die tekeningen voor het grote publiek werden opengesteld en we in de wereld van de commercie binnenkwamen waar elke functie lekker werd aangedikt zodat het toch nog wat leek.
Een wc juf heet tegenwoordig sanitair medewerker, een fabrieksarbeider is een specialist assemblage en dus heten de oermensen die in de grotten hun taferelen kerfden nu ineens kunstenaars want, dat trekt meer bezoekers en verkoopt dus meer kaartjes.

http://i58.tinypic.com/m9by4m.jpg
Contactadvertentie. 12 posters in 12 talen in 80 steden over de wereld zoals bv hier in israel met de herbrweewse versie. Onderaan een paar andere versies. De truuk was ze gewoon mee te geven aan buitenlandse studenten in de zomervakantie..

Als mensen denken dat iets kunst is krijgt het een meerwaarde en vaak is dat de enige waarde die het dan heeft. Het labeltje kunst heeft iets plotseling tot iets hogers verheven. Zo heb ik ooit een expositie bij de Hengelose stichting Planetart gehad. Een stichting die zich voornamelijk bezig houd met mediakunst in extremen. Op een goede dag hadden de mensen van Planetart de kerk in Enschede geboekt en het gebouw volgestouwd met video apparatuur en geluidsinstallaties waarop ze allerlei video opnames dwars door elkaar lieten lopen, van kunst filmpjes tot gewonen tv programma's. Als je de kerk binnenliep werd je haast platgedrukt van de kakofonie van geluiden en beelden, een overkill aan beeld en geluid op maximaal volume en ook tot ver over de markt werd je bestookt met een totale chaos van geluid, gepiep en gerommel. Best een ervaring.

Op dat moment zat ik op een terrasje waar ook twee oude dametjes een kopje thee zaten te genieten tot een van hen zich licht geÔrriteerd afvroeg wat dat toch voor enorme herrie was dat uit die kerk schalde. De andere dame wist er van en zei, " O dat zijn kunstenaars met een speciale voorstelling" Plotseling was het alsof een enorme last van de schouders van de ene vrouw werd af genomen. " Ooo, het is kunst! Nou begrijp ik het." En plotseling was in ieder geval schijnbaar de irritatie verdwenen en hebben de dames nog een kopje thee er bij besteld om van de mooie dag te genieten.

Het woordje kunst was genoeg om van een bak onaardse herrie iets aangenaams te maken.


WAT IS EEN KUNSTENAAR?

het is een algemene misvatting dat mensen die zichzelf kunstenaars noemen zich op de verkoop van werk richten. De meeste kunstenaars maken niet dingen voor een publiek, maar voor zichzelf, ze zijn gefascineerd door de dingen des levens en door hun problemen met de realiteit. Er zijn aardig wat kunstenaars die nog nooit geŽxposeerd hebben omdat ze hun producten niet met anderen willen of durven delen.

Veel kunst is een vorm van onderzoek vanwaaruit een product ontstaat. Een kunstenaar schept, maar dat is alleen het eindpunt van een proces wat een "kunstenaar" doormaakt en dat doen ze in de taal die ze het beste spreken. Bij de een is dat schilderen en bij de ander is dat beeldhouwen en bij mij was dat mediakunst. Je wordt er bedreven in en als het goed gaat maak je uiteindelijk producten die uniek zijn waardoor je een bepaalde markt kunt aanspreken. Maar daar houdt het eigenlijk bij op. Op kunstacademies krijg je geen les in economie, tenminste niet waar ik studeerde. Hooguit dat je aan het eind een cursus boekhoeden krijgt aangesmeerd, mede door bemoeienis van de sociale dienst die kunstenaars het liefst als producenten van objecten zien die verkocht zullen worden.

Maar de kunstenaar zelf is dat helemaal niet. Het is het type dromer dat zijn dromen waarmaakt, die actie onderneemt om zijn obsessies en angsten of blijdschap tastbaar te maken en daar gaat dan alle energie inzitten. In weze maken zij de dingen puur voor zichzelf, het is zelf onderzoek waar vanuit chaos orde wordt geschapen. Veel kunstenaars zijn sociale en emotionele rampen, het zijn mensen die aan de drank zitten, hun oor afsnijden en zelfmoord plegen en die voornamelijk van buitenaf als "kunstenaar" worden bestempeld, of nog erger, zelf geloven dat ze kunstenaar zijn, want het beestje moet een naam hebben. Je moet aan de buitenwereld kunnen vertellen wat je bent. En dus noem je jezelf kunstenaar.

Het is een van de redenen waarom kustwerken in galeries zulke enorme prijzen hebben. Vaak weten kunstenaars helemaal niet wat ze voor hun werk moeten vragen omdat wat ze geschapen hebben vaak zeer persoonlijk is. Het is iets wat is ontstaan tijdens het verwerken van een persoonlijk proces. Maar eenmaal in de galerie zit daar plotseling dat labeltje KUNST op en kunst hoort duur te zijn, hoe duurder des te prestigieuzer, en dus hangt er onder een beetje schilderij een prijskaartje met 4 a 5 nullen en die waarde heeft het alleen maar in die galerie in de hoop dat er een toekomstige eigenaar met een dikke portemonnee komt binnen lopen. Het gevolg is natuurlijk dat er bijna niets verkocht wordt, mede door die prijzen en omdat iets niet goed in de markt ligt.

Veel kunst is gewoonweg troep dat niet door een slimme zakenman tot hype verheven is en het beste op zijn plek vindt in de hoek van de plaatselijke vuilcontainer maar zolang het in de galerie hangt met het labeltje kunst hangt er een zweem van heiligheid overheen waardoor een schepper met opgeheven hoofd in de kroeg kan beweren dat hij kunstenaar is en op die manier nog flink wat aanzien kan creŽren om menig aanbidder het bed in te praten.

Een kunstenaar die verkoopt is een zakenman, en een kunstenaar die goed verkoopt is een goed zakenman en heelaas zijn de meeste kunstenaars dat niet. De wereld van de zakenmensen is precies het omgekeerde van wat kunstenaars doen, tenzij je het doen van zaken als een kunstvorm ziet. Als kunstenaar sluit je je op in je eigen wereld, in je proces verbreek je juist het contact met de rest zodat je in je alcoholroes in een chaotische rommelhoek tot je dingen komt.

Kunst schep je vanuit je onderbuik en vaak weet je helemaal niet waar je mee bezig bent tot het er plotseling is en al die tijd ben je helemaal niet bezig met de uiteindelijke verkoop van wat je aan het doen bent.

Een zakenman is juist de specialist in netwerken en het vertalen van wat je hebt geschapen tot een verkoopbaar en begrijpelijk product. Het is de kunst om iets te maken dat makkelijk verteerbaar is en herkenbaar voor het grote publiek. Uiteindelijk is het zakelijke aspect 95% van wat dat soort kunstenaars aan werk verzetten. Die andere groep doet dat niet, die verzet 150% van zijn energie in het scheppen, roofbouw dus wat zich uit in problemen en een algemeen niet functioneren binnen de maatschappij. Als ze al verkopen is dat omdat ze connecties hebben met zakenmensen die in hun werk een markt zien of hebben geschapen, maar dat zijn mensen die in weze net zo goed auto's of koelkasten verkopen en dat misschien daarnaast ook daadwerkelijk doen.

Heelaas hoor ik bij die grotere groep "kunstenaars" Het type dat zich verliest in zijn "werk" dat je net zo goed een lifestyle kunt noemen. Er is niet een bepaald deel van de dag waarop ik kunstenaar ben, het is een 24/7 concept. Ik leef het leven van een "kunstenaar" en ik ken andere kunstenaars die zich op dezelfde manier door het leven schoppen met incidentele verkopen, maar ook de eenzaamheid en depressies ervaren die bij deze lifestyle horen

Ik zet dat woord "kunstenaar" tussen aanhalingstekens omdat ik er steeds meer van overtuigd raak dat ik het niet ben. Ik schep iedere dag wel iets, er zijn wel 5 dingen waar ik tegelijk mee bezig ben en over het algemeen ben ik me daar niet eens bewust van.

Voor mij is er geen verschil tussen koffie zetten en een tekening maken. Veel van wat ik doe heeft een functionele oorsprong, er moet koffie komen of er moet een plattegrondje worden gemaakt zodat ik een adres op de fiets kan vinden. Maar waar bij de meeste mensen dan de kous af is raak ik gefascineerd en geÔnspireerd door de koffiekringen die mijn mok op de tafel maakt of de vorm die het plattegrondje heeft, en langsaam worden die dingen puzzelstukjes van een groter iets dat als het ware vanzelf ontstaat en waar je uiteindelijk niet eens aan kunt herkennen dat het ooit met koffiezetten begonnen is.

http://i58.tinypic.com/1sig77.jpg
Vanaf deze week komt de dood in kleur, de poster voor de expo waar ik gebruiksartikelen als marcotm merk etaleerde met in dit geval een revolver en ik ook een uurtje in de cel ben beland doordat ik betrapt werd met plakken. Sorry voor de kutkwaliteit, het is een videostill van een oude opname.

Wat er bij mij gebeurt is dat ik in weze naar de wc moet en een drol neer leg omdat die drol er nou eenmaal uit moet en waar anderen dan naar kijken en menen er kunst in te zien. Het kan ook zijn dat ik er plotseling zelf iets in zie en dan speciale dingen ga eten, met verhoudingen en tijdstippen ga experimenteren, me daarmee op kosten jaag en tegelijk een meester in het drollenleggen word, om dan uiteindelijk in een bekende galerie met in perpex blokken bijzonder vormgegeven drollen te exposeren ( in diverse kleurschakeringen waarvan menigeen zich afvraagt hoe ik dat in godsnaam voor elkaar heb gekregen). Maar tenzij ik daaronder het zakelijk vernuft heb gebruikt zodat het stickertje kunst er op plakt verkoopt dat voor geen meter en zal een galeriehouder me ook niet zo snel binnenlaten.

Ik doe veel dingen. Ik heb een youtubekanaal met meer kijkers dan ik ooit in een galerie of museum kan bereiken. Ik schrijf columns, ik heb zelfs een boek geschreven dat sinds gisteren officieel is goedgekeurd om naar de drukker te gaan. maar niets daarvan is iets wat geld in het laatje brengt. Niets daarvan is ooit gepland om een bestaand product te worden, het is eenvoudig ontstaan omdat ik ben blijven doorgaan met ademhalen. Ondertussen exposeer ik al lang niet meer in galeries, voornamelijk omdat het toch alleen maar bekendheid en geen geld opbrengt, maar ook omdat ik als mediakunstenaars veel meer mensen via de elektronische media als internet weet te bereiken. Maar ook hier verdien ik geen rooie rotcent.

Mijn youtube filmpjes bestaan voornamelijk uit vlogs, mijn schrijfsels uit non fictie. Is dat kunst? Nou nee, niet perse, net zomin als dat ik koffie zet of op de wc ga zitten. Het zijn meer de processen waar kunst kan ontstaan, dat producten oplevert dat binnen de kunstmarkt verkocht kan worden. En af en toe ontstaat zo'n filmpje dan ook, per ongeluk, of door oorzaak en gevolg dat het ook heel goed zou doen tijdens een expositie. Maar voor mij persoonlijk is het allemaal een pot nat, mijn drollen verdienen net zoveel aandacht als de filmpjes waar ik een stuk bakvet voor de camera naar binnen werk.
Ik ben zoals altijd al relatief bekend door mijn werk, ook nu ik op youtube bezig ben worden mijn filmpjes regelmatig opgepikt door tv, er wordt over mij gepraat, gelachen en geruziet, maar financieel schiet ik er niets mee op. Iedereen wil mij, zolang het maar gratis is.
Het is ook een van de redenen waarom ik nauwelijks exposeer, het kost me eenvoudigweg te veel geld. Er moet een andere aanpak komen.

Mijn artiestennaam is MarcoTM, voluit MarcoTM R&D wat staat voor research and development.
Ik heb mijn voornaam als merk verheven ( TM betekend trade mark) en al vanaf mijn kunstacademietijd gebruik ik dat als merknaam voor mijn producties. Dat ging zelfs zo ver dat ik een keer willekeurige schilderijtjes van anderen met een MarcoTM stikker voorzag op de plek waar hun handtekening stond. Zeg maar gerust een rebranding van hun merkteken en dus vanaf dat moment die schilderijtjes van het merk MarcoTM waren geworden. Als je dat zou kopen kocht je dus iets van MarcoTM en dat is daadwerkelijk ook een keer gebeurt.(maar dan met huishoudsproducten die ik in de marcotmkleuren had opgeschilderd)

Afgezien van een paar unieke gebeurtenissen waar daadwerkelijk iemand iets kocht had ik gewoonweg niet het zakeninstinct om er meer van te maken. Bekendheid alom, money nada.
Maar net als dat ik van mijn werk een merk had gemaakt door het met mijn naam te signeren werd me duidelijk dat kunst, het woord kunst, in weze niets anders was. Het is iets wat je op iets plakt zodat het hanteerbaar wordt voor je publiek.

Waarom is een bepaalde frisdrank Coca cola? Omdat het in een cocacolafles met een Coca cola label zit. Best mogelijk dat diezelfde fabriek ook blikjes bij de Aldi onder een goedkoper merk levert, maar dan is het in de ogen van de consument gelijk een minderwaardiger product met een lagere prijs.

Waarom is een boek een boek? Omdat het de naam en de vormgeving van een boek heeft, het heeft een kaft met een voorkant, en zelfs als het alleen als ebook wordt uitgegeven de opmaak van een boek heeft en dus als boek verkocht kan worden. In wezen is het niks anders dan een verzameling vlogs hier omdat het die andere format heeft en daardoor wordt het gelijk anders gewaardeerd. Het krijgt waarde, het wordt een ruilmiddel.

Dus wat maakt dat een stuk vloerbedekking dat met blikken verf is besmeten en daarna met een luchtbuks met kogels is doorzeeft kunst? Omdat iemand er de merknaam KUNST op heeft geplakt.
Iets wat op dit moment van mijn leven niet gebeurt. Omdat ik er niet naar zoek en omdat ik mijn werk via andere wegen aan de man breng dan via het gerenommeerde kunstcircuit.

Ik ben als MarcoTM een concurrentie met het merkje KUNST aangegaan. Als je iets van mij aanschouwt is het geen kunst, maar het is MarcoTM.

In wezen is alles wat je ziet kunst omdat alles door iemand is vormgegeven. Een coca cola fles is duidelijk herkenbaar als cocoa cola fles, een iMac is heeft een duidelijk herkenbare vorm en zelfs de radiator van je verwarming heeft een vorm dat per merk verschillend is en waar het niet ondenkbaar is dat de vormgever er van slapeloze nachten heeft gehad, aan de drank is geraakt en zijn vrouw mishandeld heeft. Maar op deze vorm van kunst hebben ze het stikkertje design geplakt omdat dat eenvoudigweg beter in die markt verkoopt.

Ik heb bewust die afstand van kunst genomen. Ik noem mij hooguit nog kunstenaar als me dat wat oplevert. Als mensen mij vragen wat ik ben, dan ben ik Marco en als ze me vragen wat ik doe dan doe ik niets. Nu ik bezig ben een boek te publiceren ben ik eventjes een schrijver. Maar wat ik maak is geen kunst, het is MarcoTM.

Eigenlijk zou ik een beetje afstand moeten doen waar ik me mee bezig houd en economie gaan studeren, iets wat me de laatste tijd een beetje trekt, want wil ik ooit succesvol worden moet ik beter leren het doek of de computer te verkopen met iets artistieks als inhoud en dan wil ik me best weer een kunstenaar noemen al hoop ik dat het dan nog steeds als MarcoTM bij iemand aan de muur hangt.