MTM - Autopiloot

Door verleemen op vrijdag 31 januari 2014 17:33 - Reacties (22)
Categorie: -, Views: 3.648

Mijn autopiloot is fantastisch. Het is mijn onderbewuste, het is god, dat wat intuitief in verbinding staat met alles. Dat wat mij het beste kent en weet wat het beste voor me is. Vaak weet ik niet waarom ik sommige dingen doe. Zo heb ik mijn monitor weggehaald. Ik heb nu alleen de ipad en ik heb de midikeyboards voor me staan. Die doen niks want die horen op een computer of sound module aangesloten te zijn, maar je kan er leuk air keyboard op spelen, net zoals luchtgitaar.

Al die tijd is t saai en bewolkt geweest, dat heeft een enorme slechte impact op me gemaakt. Ik heb zonlicht nodig om me lekker te voelen. Ik heb dus ook een lichttherapielamp besteld die dat soort licht verspreid. Die moet vandaag ook komen.

Maar vandaag is dat niet nodig, vandaag schijnt de zon. Die zon heeft er al voor gezorgd dat ik de dokter gebeld heb om te vragen voor mirtazipine. Natuurlijk doet ie dat niet zomaar, daar moet je eerst voor langskomen. Maar toch heb ik m gebeld en das al een goeie stap.

Ondertussen schijnt de zon op mijn muur, normaal zou ie tegen de. Monitor schijnen waardoor ik juist de jaloezien naar beneden zou trekken en t nog donkerder wordt. Maar nu ik de monitor weg gehaald heb kijk ik naar het licht dat van de zon op mijn muur reflecteert. En het is de zon die mijn gemoed omhoogtrekt. Ik heb er dus onbewust voor gezorgd dat ik meer zonlicht zie, al is het maar het schijnsel op mijn muur recht voor me. En ik kan je verzekeren, dat helpt enorm.

Het is ook mijn autopiloot die uiteindelijk de mitrazipine heeft gepakt. Mijn verstand wilde daar niet aan. Contraindicatie met diabetes staat er ergens. Kleine contraindicatie dan wel, gewoon dat je je huisarts moet vertellen dat je diabetes hebt. Maar in de winterdepressie waar ik nu last van heb worden al die kleine lettertjes KOEIELETTERS die je helemaal verlammen. Verstandsmatig zou ik dus nooit aan de mirtazipine ( merknaam remeron ) gegaan zijn. En die mirtazipine heeft me gered. Binnen 4 dagen stopten de paniekgedachtes. Ik ben nu een week verder en ik kan weer logisch nadenken. Ik heb die depressie nog steeds als ik in mijn bed lig. Maar als ik er uit ben dan ben ik gelukkig mijzelf weer.

Er is nogal wat aan de hand met mij. Hoewel ik vatbaar ben voor winterdepressies is er iets meer nodig dan alleen lange donkere maanden zonder zonneschijn waardoor ik in een angstkrimp terecht kom. Als ik weinig stress heb en veel afleiding dan kom ik vaak zonder depressie de winter door.

Maar dit is niet zo' n winter.
Van de zomer is diabetes bij mij geconstateerd. Ik slik nu dus medicijnen. Ik krijg ook een modern middel, victoza wat je 1 x per dag spuit en waardoor je geen insuline hoeft te gebruiken. Wel een paar pilletjes dr bij maar dat was t dan. Ik kan eten wat ik wil, ik hoef geen bloed te prikken om op suiker te controleren. In die zin heb ik erg geluk gehad dat ik precies in de juiste tijd leef.

Die diabetes komt door mijn overgewicht. Ik heb morbide obesitas, dat houd in dat mijn bmi zo hoog ligt dat er grote kans is dat ik niet oud word als dat zo door blijft gaan. Hoe dat zo gekomen is laat ik in het midden, maar ik weeg 200 kilo. Hoewel mijn alvleesklier gezond is produceert het in verhouding niet genoeg insuline om al die kilos van insuline te voorzien en is er dus een te kort.

Die 200 kilo lijkt meer dan het is, ik ben namelijk zelf 2 meter lang, ik mag dus 100 kilo wegen. Dat betekend dat ik 100 kilo te zwaar weeg, maar op mijn lengte lijk ik dan wel enorm dik, maar ik ben geen lopende pudding of zo. Door mijn lengte zou je eerder denken dat ik 120 kilo woog of zo. Veel mensen denken dat ook, en t ergste is dat ik dat dus zelf ook heel lang heb gedacht. Hoewel ik last heb van mijn overgewicht voel ik mezelf helemaal niet zo dik als ik daadwerkelijk ben. Het feit dat ik zo lang ben dat ik niet fatsoenlijk in een spiegel kan kijken zonder me te bukken helpt daar ook aan mee. Het feit ook dat de meeste weegschalen maar tot 120 kilo gaan en het dus af laten weten hielp ook al niet. Zelfs de weegschaal in het ziekenhuis laat het afweten. Ik heb dus 20 jaar lang nooit kunnen zien hoeveel ik eigenlijk weeg.

Ondertussen kwamen de kwaaltjes wel, en de grootste is een enorm gebrek aan conditie en energie. Tot vorige week kon ik kiezen tussen de hond uitlaten of naar de supermarkt gaan. Als ik echt naar de supermarkt moest, dan was de hond gedoemd om in de tuin zn behoeftes te doen. Ik had gewoon de energie niet. Zelfs met dat rondje de hond uitlaten moets ik 2 keer effe ergens tegen steunen om uit te puffen.

Hoewel ikzelf dus helemaal niet zo'n "ik ben dik" bewustzijn heb, zag mijn dokter dat gelukkig wel.
En die heeft mij gelijk naar Bariatrie doorverwezen, oftewel maagverkleining. Ik heb mijn intake al gehad.

Een maagverkleining houd in dat ze je maag van je slokdarm verwijderen en dichtnaaien. Je blijft je maag dus houden voor het aanmaken van verteringsappen. Een klein stukje maag dat aan t uiteinde van je slokdarm zit wordt dan aan je dunne darm bevestigt en je grote maag, waar dan geen voedsel meer in komt word via een bypass ook naar die dunne darm geleid. Het resultaat is dat je nog maar hele kleine hoeveelheden kunt eten voor je vol zit. Das t mooie. Want zelfs na 1 boterham zit je al helemaal vol. Je hebt dan geen honger meer.

Maar het is natuurlijk niet zomaar iets. Het zal zn psychologisch impact hebben en er zijn ook kansen op complicaties, zoals longontsteking, maagzweren en dat soort ongein. Maar het is gelukkig niet zo dat je een grote kans hebt om dood op de operatietafel te liggen. Iets waar ik in t begin best bang voor was. Gelukkig staan er veel ervaringsverhalen van mensen met een maagverkleining op het internet.

Als je die maagverkleining wil moet je eerst door de molen. Gesprekje met de psycholoog, dat soort dingen. En een van de voorwaarden is dat je 20 kilo afvalt, als teken van goodwill zeg maar.

En dat is echt een probleem. Ik ben dik omdat ik te veel eet. Maar ik snack bv niet. Ik ga nooit naar de macdonalds. Ik eet geen ijsjes en mijn frisdranken en koffie zijn al jaren suikervrij. Ik eet altijd groenten bij mijn eten en ik drink voornamelijk water en koffie. Ik drink gemiddeld 5 biertjes per maand. Maar ik schep wel 2 keer op, ik vaak na een uur of 2 al honger, dan eet ik weer een boterham. Als ik de helfd kon eten wat ik at was ik een stuk dunner geweest.


HET ATKINS DIEET

Er is een dieet dat bij mij werkt. En dat is het atkins dieet. Dan eet je zo goed als geen koolhydraten.
Je eet eieren, vlees, vis en een minimale hoeveelheid groentes en thats it.
Geen brood, pasta, rijst, aardappelen, suiker, niets waar meelproducten in verwerkt zitten.
Dat houd dus ook in geen boterhamvlees, of leverworst of rookworst want daar zitten vaak koolhydraten in verwerkt. Zelfs in ontbijtspek zit suiker.

Her is in weze gehakt en sla of 200 gram broccoli, bloemkool. Zelfs wokgroenten kunnen in totaal te veel koolhydraten bevatten. Je mag er maar 20 gram per dag in het begin en later 40. Ga je boven de 80, dan val je niet meer af. Eet je 120 gram koolhydraten dan ben je de dag daarna een kilo dikker ( voornamelijk vocht) en dan duurt t een dag of 3 voor je weer gaat afvallen.


Op zich is atkins een aangenaam dieet. Omdat je dus niet hoeft te hongeren, je kan eten wat je wil. De reden waarom et werkt is omdat je lichaam door een gebrek aan koolhydraten over gaat op vetverbranding. Datzelfde spul wat in je buik zit en je lichaam gebruikt als er geen ander eten is.
En dat doet je lichaam ongeloofelijk inefficient. Het heeft zoveel energie nodig om de eiwitten en het vet te verteren dat je juist af valt. Teglijkertijd blijft je bloedsuiker heel stabiel omdat er geen snelle koolhydraten zijn en je dus geen pieken en dalen krijgt zoals bij suiker en witbrood.
Je krijgt dus meer energie, omdat je een stabiele bloedsuiker hebt, en omdat je afvalt.

Het is dus een goed dieet voor mensen met diabetes. Zo goed dat veel mensen die Atkins doen geen insuline meer nodig hebben. Zeker als ze dan ook behoorlijk afgevallen zijn.

Maar atkins is niet zaligmakend. Een van de problemen is dat je moet oppassen dat je maaltijden niet te eenzijdig zijn. ik ben niet rijk, ik ben minima. Dat houd in dat ik gemiddeld niet meer dan 60 euro per week kan uitgeven aan eten. En sinds ik voornamelijk vlees eet nu komt dat op ongeveer 8 kilo vlees uit per week. Daarnaast eet ik vis, groenten, olijven, avocado's, dat soort dingen, om maar niet in die eentonigheid te vallen. Als je een tijd lang alleen vlees eet namelijk gaat alles eiwit en vettig smaken en hoe fijn die boterham onder je kaas of die aardappelen onder he jus wel niet zijn. Het is dus belangrijk dat je manieren vind die dat vervangt door ingrediŽnten en je eten zo bereiden dat gehakt niet meer op gehakt lijkt en groentes niet meer op groentes. Zo kun je bijvoorbeeld bloemkool fijnmalen en roosteren waardoor het op rijst gaat lijken, of courgette in dunne lange reepjes snijden zodat het de consistentie krijgt van spaghetti. Dat wordt dus experimenten. Daarnaast kun je vreselijk dure nep broodjes kopen die voornamelijk uit vezels bestaan, of eiwitshakes die je vullen en die je nog enigszins het gevoel geven dat je niet alleen gehakt maar ook iets met vanillesmaak binnenkrijgt. Maar dat zijn de kosten die nog eens bovenop dat vlees komen.

Het is t gebrek aan variatie wat mensen op een bepaald moment doen stoppen met het atkins dieet. Na een paar maanden ga je naar aardappels verlangen zoals iemand die gestopt is met roken naar een sigaret verlangt en als je daaraan toegeeft gebeurt precies t zelfde als met die ex roker. Je begint met een, en maand later zit je aan een zak aardappelen per dag ( klein zakje:)
En dan wordt je weer dik. Het atkins dieet is geen tijdelijk dieet, het is voor het leven en dus zul je genoeg variatie moeten inbrengen.

Er is nog een ander ding. Het atkins dieet, of low carb dieet bestaat voornamelijk uit eiwitten en vet. En dat is een belasting voor je nieren. Door mijn overgewicht en mijn diabetes worden mijn nieren al extra belast. Volgens mijn dokter lek ik al eiwitten, maar afgezien dat ie daar een pilletje voor gegeven heeft om mijn cholesterol te dempen is hij daar niet in gaan uitweiden.

HET DILEMMA.

Deze winter is op zich helemaal niet koud, maar hij is grijs, de lucht is grijs de hele dag door. Dagen achter elkaar. Vandaag toevallig is er zon, het is zelfs zo warm dat ik mijn jas niet dicht had' toen ik de hond uitliet. Het is de zon waar ik energie van krijg, die alle zorgen doet smelten als sneew (voor de zon). Het is ook de reden waarom ik een therapielamp heb besteld. Zon lamp van 10.000 lux met alle lichtfrequenties in de zon die een zonnige dag simuleert. De bedoeling is dat je een dag of 10 op 50 cm afstand een half uurtje in dat licht gaat zitten. Het verhaal er achter is dat je lichaam op donkere dagen het slaaphormoon melatonine produceert. Iets wat eigenlijk alleen het s'nachts moet gebeuren. Het is het stofje dat er voor zorgt dat je in slaap valt. Maar omdat het in de winter veel minder licht is en door die grijze bewolking ook nog eens een aantal essentiele kleuren in dat licht missen kom je als het ware zonlicht te kort.

Dat is dus de reden waarom je je vaak zo monter en opgewekt voelt als het zonnetje weer eens schijnt. Op dat moment stimuleren die zonnestralen namelijk bepaalde receptoren in je ogen die je hersenen vertellen dat het dag is en dat er dus geen melatonine geproduceerd moet worden.

Op de donkere, grijze dagen denkt je lichaam dus de hele tijd dat het avond is. Er worden slaaphormonen geproduceerd. Je bent dus eigenlijk continu onder invloed van een natuurlijk slaapmiddel dat je eigen lichaam produceert. Het resultaat: vermoeidheid, lusteloosheid, inertie, gebrek aan energie en inspiratie, je komt al helemaal niet meer buiten, je doet niks meer en daarmee vererger je de situatie en als dat te lang duurt en er is ook nog stress, dan is de depressie niet ver meer.

Die lamp vangt dat dus op, normaal lamplicht heeft niet die nou juist essentiele kleurenpalette die je oogzenuwen het signaal geven dat het overdag is. Dat doet alleen de zon. Het is ook de reden waarom in de zuidelijke landen geen winterdepressie voorkomt. Het beste wat je kunt doen is dus in de wintermaanden 2 weken naar gran canaria of een ander zonnige plek te gaan, en je zult merken dat je weer vol energie zit. Maar laten die zonnige oorden nou juist in de wintermaanden 3 x zo duur zijn.
Het alternatief is dus die lamp, met zijn 10.000 lux aan zonnekracht. Het is uitvoerig getest, oa door de duitse consumentenbond met double blind studies met lampen, antidepressiva's en placebo's en wat er uit kwam was dat dit soort lampen net zo goed werken als prozac, alleen in een veel kortere tijd zonder bijwerkingen, en dat met een succes van 80% van de deelnemers.

Maar (o gos, dr is natuurlijk weer een maar...)
De lampen die gebruikt worden zijn sterke daglichtlampen. Hoewel bij de meeste het uv licht wordt afgeschermt zijn er een aantal frequenties, en dan met name blauw licht dat veel meer aanwezig is dan in gewone lampen. En laat dat blauwe licht nou juist de hoofdfrequentie zijn die je ogen stimuleren om je hersenen te stoppen met het maken van melatonine. Alleen is dat blauwe licht ook schadelijk voor je ogen. Vooral mensen met diabetes moeten oppassen met dat blauwe licht omdat het de oogzenuwen kan aantasten. Er is nog niks bewezen, maar je raadt het al.

Voor mensen met diabetes is een daglichtlamp een tegenindicatie.

En zo komen we bij

MIJN DEPRESSIE.

Ik had al vanaf november last van het saaie weer, gewoon dat het me tegen stond, dat werd eind december zo zwaar dat ik toen ik rond de jaarwisseling bij mijn moeder logeerde en de hele dag zo moe wad dat ik gewoon wel 14 uur per dag sliep. Ik wam er uit voor t ontbijt. Ging weer liggen, voor de lunch, ging weer liggen, voor het avond eten en ging weer liggen. Ik vond t erg lullig voor mijn moeder, maar ik kon mijn ogen gewoon niet open houden en daarnaast was alles saai, de dag duurde alsnog veel te lang, maar omdat ik de hele tijd bij mijn moeder was en haar vrienden langskwamen werd ik genoeg afgeleid om niet te veel met mijn gedachtes bezig te zijn.

Tot ik weer thuis kwam, de intake van de maagverkleining had gedaan en nu practisch alleen was. Geen energie, geen inspiratie ( geen blogs zoals je waarschijnlijk gemerkt hebt) een huisgenoot die de hele dag lag te slapen en allemaal disfuctionele vrienden ( ja soort zoekt soort) die ook niet langs kwamen. De hele tijd dat grijze weer.

Ik moest afvallen, ik moest een maagverkleining en ik moest laten zien dat ik t kon. De enige manier die werkte was het atkins dieet. Het atkins dieet is een belasting voor mijn toch al belaste nieren dus dat mag niet. Maar door mijn gewicht kan ik niet eens fatsoenlijk lopen dus ik moet afvallen.

Dat was de eerste vicieuze cirkel.

Ik moest wat aan mijn dreigende winterdepressie gaan doen. Ik had nog mirtazipine van een vorige depressie. Maar mirtazipine had een tegenindicatie bij diabetes, daarnaast vreesde ik dat als ik naar de dokter zou gaan dat hij me op zn minst naar t riagg ging sturen waar je dan eerst weken mag komen praten terwijl ik uit ervaring weet dat mirtazipine bij mij binnen een week werkt.
En misschien zou ie zeggen, nee, dat is een tegenindicatie.

Dat was de 2de vicieuze cirkel

Dan maar de therapielamp, maar ja, blauw licht, slecht voor je ogen, vooral met diabetes. Tegenindicatie.

En hoppa de derde vizieule cirkel


En die gedachtes gingen dus rondjes draaien in mijn hoofd. Ik stond met mijn rug tegen de muur, ik kon geen kant op, ik kon aan niks meer anders denken. Het liefst zou ik 24 uur slapen zo lang ik maar niet in deze realiteit hoefde te leven. Maar ja je kunt niet eeuwig slapen, dat wat je te lang overdag in je bed ligt lever je in voor nachtelijke uren wakker zijn, en dus zie je al helemaal geen daglicht meer. Alles was te zwaar, er was geen hoop, er was geen energie en mijn leven bestond alleen maar uit iets wat ik nog het beste kan vergelijken met doodsangst. Elke mug werd een olifant. Ik had half slaapdromen waar ik mijn lichaam zag veranderen en grote witte blokken eiwit die mijn nieten aantasten. Eiwitdieten die voor problemen zorgden met mijn medicatie het was alleen maar negatief.

BIDDEN OM HULP

In weze is zo'n zware depressie aanval nog het meest te vergelijken met een angstpsychose. Je bent gewoon voortdurend vang en je kunt steeds minder rationeel denken. Het werd zo erg dat ik op een bepaald moment lag te bidden om hulp, aan god dus, omdat er niks anders meer was waar ik heen kon. En ik kan je echt met zekerheid vertellen dat ik niet gelovig ben.

Ik geloof niet in god, en al helemaal niet in die van de bijbel. Mijn rationele verstand biedt geen plaats voor een oppermachtige entiteit die het universum heeft geschapen. Ik ben gek op techniek en wetenschap en denk alles te kunnen verklaren. En als dat nu nog niet lukt dan wel als we weer iets wetenschappelijks hebben bijgeleerd. Ik ben iemand die gelooft in evolutie, in toevalselementen maar ook dat je relatief onsterfelijk kan worden door je dan te repareren waardoor je geen ouderdomsverschijnselen krijgt. Niet iets wat nu al kan, maar waarschijnlijk ooit gaat kunnen. Ik iemand die gelooft dat de bijbel in de derde eeuw na christus is geschreven in opdracht ceasar constantine om een eenheid bij het volk te kweken. Dat al die verhalen een bloemlezing zijn van mondeling overgebrachte sagen die geselecteerd zijn om een bepaalde consistentie te geven en dat het zelfs mogelijk is dat jezus nooit echt bestaan heeft maar ook een van die bijbelverhalen is. Als een soort centrale figuur, gecreŽerd uit verschillende verhalen over gurus en andere historische figuren en eigenlijk alleen maar als voorbeeld dient. En dat in een boek dat vol staat met plotgaten en onlogische verhalen.

En toch, toen ik daar in mijn bed lag, verlamt van angst heb ik toch gebeden, het onze vader, gewoon omdat ik helemaal niks meer had om me aan vast te klampen.als alle dingen in je hoofd onmogelijk lijken, als alles onwaarschijnlijk is en er is geen hoop meer, dan klamp je je vast aan dat wat je vanuit je cultuur kent van toen je nog een klein kind was en in sinterklaas geloofde. Bidden naar god is misschien wel stom en achterlijk, je kan net zo goed een brief naar sinterklaas schrijven of de elven uit de ban van de ring om hulp vragen. Maar het is verder wel veilig.
En het heeft geen contraindicatie voor diabetes.

En ik kan je zeggen dat het heeft geholpen. Het heeft geolpen omdat ik als ik t onze vader opzei even niet aan al die andere problemen dacht. Het is in weze een soort meditatie. Het onze vader is een mantra, maar dan vertaald vanuit de tibetaanse en boedhistische mantras naar die van onze westerse cultuur. Het maakt geen fuck uit of je nou de hele tijd ohm pad ram herhaalt of een weesgegroetje. Het effect is precies het zelfde, dat je je hoofd vult zodat er geen plaats meer is voor je gedachtes.

Het gaat er om dat je je overgeeft aan iets groters dan jou. Het is in weze gewoon loslaten.
Die gedachtes loslaten. Het pad van de logica en causaliteit verlaten. Zet je voet op het gaspedaal, laat het stuur los, gebruik geen veiligheidsgordel en zie waar je terecht komt ( zoals in the fight club) zelfs als je niet gelooft dat er iets groters is dat de boel bestuurt, laat het los en geef toe dat je niks meer bent dan een zandkorreltje op een oneindig groot strand. Stop met denken dat alles verklaarbaar is. Niet dat je daarom maar gelijk in onze westerse god moet geloven. Maar gewoon dat je eigenlijk niks weet. Want een ding weet ik ook. Hoe veel we met wetenschap kunnen verklaren, met wetten en causaliteit en wat we met die kennis allemaal kunnen bouwen. Als je maar diep genoeg zoekt, dan ook met zoiets logisch als wetenschap kom je nergens.

Niemand weet wat bewustzijn is, niemand weet wat de ware essentie van ons universum is. Relateitsbesef is in weze ook alleen maar een combinatie van regeltjes en aannames.

Ik heb geleerd dat los te laten op mijn momenten van uiterste wanhoop. Gewoon te accepteren dat ik het niet weet en mijn zorgen over te dragen aan dat wat ik niet ken of kan zien. Dat wat ik niet kan bevatten en dat in ieder geval compleet anders is dan welk concept we aan ons universum hebben gegeven. En of je dat nou god, of tao, of het einsteinuniversum of gewoon de kosmos noemt maakt niks uit.

Dat god noemen is gewoon de interfase. De virtuele shell, de daemon.
Iets herkenbaars uit onze wereld waar je je aandacht naar kunt richten en omdat dat nog het meest bekendst voelt bid ik, nog steeds naar god. Maar als ik wat meer met sinterklaas was opgegroeid had ik net zo goed naar sinterklaas kunnen bidden, en dan had t ook geholpen. Je moet iets hebben.

DE OPLOSSING.

Vandaaruit kon ik verder.

Je hebt een spelletje, een intelligentie test. Het gaat over een ezeltje dat een rivier over moet steken. Het ezeltje kan niet zwemmen en er is maar 1 brug. En die brug is verboden voor ezels.

De vraag is dan, hoe komt het ezeltje aan de andere kant van de rivier?
Als je dat probleem aan mensen voorschoteld zie je ze zweten, minutenlang denken ze na over een oplossing die er niet is. En dat terwijl het antwoord heel simpel is.

Het ezeltje mankeert wat aan zn oortjes blijkbaar, want het loopt gewoon toch over de brug naar de overkant. Foei, wat een stout ezeltje.

Maar mooi dat ie aan de andere kant van de rivier is.

Wat heb ik gedaan?

Ik ben toch ondanks alle maars en tegenindicaties met het atkinsdieet begonnen. Zelfs al geloofde ik er niet in dat ik t vol kon houden en was ik bang dat ik een boze dokter zou krijgen die me dan ook maar geen maagverkleining zou geven, ik ben naar de winkel gegaan, heb gehakt gekocht, het in de pan gedaan en heb het opgegeten. En dat doe ik nu al een week.

Ik heb gewoon toch mirtazipine geslikt. Eerst uit een eigen voorraadje, later met dat wat ik van een vriend heb gekregen, zwaardere pilletjes die ik met een mes verkleind heb tot een lichtere dosis.

Ik heb gisteren een lichttherapie lamp besteld, en dan die met dat blauwe licht, van phillips.
Ze zeggen zelf dat ie veilig is en t is ook niet de allergoedkoopste en ik heb er goede hoop bij.

Het resultaat is dat ik nu alweer een dag of 4 uit die angstkramp ben, remeron werkt bij mij ongeloofelijk snel en dat ik weer rationeler kan denken. Ik blijf nog steeds soms het onze vader in mijn hoofd herhalen, maar nu weer wat rationeler, als een mantra om mijn geest leeg te maken en verder een instelling van , " nou dan geloof ik maar niet, maar ik doe t lekker toch" en dat helpt gewoon. Iedere keer als er dan plots een kadootje komt, zoals vandaag de zo'n wijdt ik dat daaraan toe. Ik geloof t niet, maar toch zeg ik dankjewel voor de zon.

Mijn conditie is al weer een stuk beter, ik merk ook dat ik minder eet. In het begin at ik wle anderhalve kilo vlees, dat is nu door de groentes dr door al minder dan een kilo ( afkloppen:)
Als ik nu de hond uitgelaten heb is er gewoon nog puf over om ook effe de vuilniszakken in de container te gooien en zelfs nog om naar de supermarkt te lopen. En dat van net een week alleen eiwitten en vetten eten! Een groot deel zal komen omdat mijn bloedsuiker nu stabiel blijft, maar ook omdat ik afval, vooral vocht, ik merk het aan mijn enkels bijvoorbeeld, en wat conditie betreft maakt jet niet uit of ik nou vet of water afval, het zijn gewoon flink wat kilootjes aan gewicht dat ik minder hoef te torsen. Ik kan mijzelf niet wegen, maar ik weet van mijn atkins dieet van 3 jaar geleden dat je afvalt en daar ga ik dan maar gewoon van uit onder dat ik daar te veel over na probeer te denken.

Hoewel ik er zeker nog niet ben, ik voel me nog steeds kut als ik wakker wordt en wil dan niet mijn ogen open doen, maar als ik eenmaal ben opgestaan ben wel weer een redelijk normaal mens. Ook fijn voor mijn hond die ik steeds meer uit laat en die stukjes van mijn ontbijt en dinee mee eet ( want ja, das allemaal eiteren en vlees he:)

Ja het zijn allemaal tegenindicaties, maar wat heb je er aan als je die dingen laat en dan in een totaal los van de realiteit geraakt moment richting het spoor loopt om dan op de rails te aan liggen als de trein komt?

Op een bepaald moment moet je gewoon een beslissing nemen. En nu ik weer wat rationeler in mijn vel zit kan ik ook weer de dokter bellen inplaats van een uur naar mijn telefoon te staren alsof het ding een vleesgeworden voorwerp van de NSA is.

Nu heb ik ook door dat die tegenindicaties niet met hoofdletters bovenaan de bijsluiters staan. Dat t misschien wel iets is wat je je dokter moet zeggen, maar niet gelijk levensbedreigend zijn.

En daarom heb ik ook die lamp besteld. Het is namelijk de bedoeling dat je die alleen gebruikt in de wintermaanden als je t gevoel krijgt dat t allemaal veel minder gaat, en dan 10 dagen een half uur lang. Het is dus niet zo dat je 12 uur per dag in fel blauw licht staart. Hoewel je dus moet oppassen valt het allemaal ook weer mee.

Soms moet je gewoon loslaten, en dat loslaten is bij mij ergens heel vanzelf gedaan. Er is iets in mij geweest dat de leiding overnam op t moment dat het helemaal fout ging. Iets waardoor ik ging bidden, waardoor ik toch het atkins ben begonnen en door bleef doen ondanks dat ik nergens meer in geloofde, die de mirtazipinetablet in mijn mond duwde op t moment dat ik vond dat t gevaarlijk was en toch niet zou werken. Iets dat mijn kleren aantrok en mij uit bed liet gaan. Iets dat in al die ellende toch het afval in de vuilnisbak deed. Iets dat in mij zit. Het deel van mijn lichaam dag eigenlijk heel goed weet wat het beste voor mij is en waarna ik tegen mijn verstand in toch mee door ga.

Ik noem het mijn autopiloot, maar je mag het ook mijn onderbewuste of voor mij part god noemen. Maar het heeft mij gedragen op het moment dat ik het zelf niet meer kon tot het punt dat ik weer zelf kon lopen en dingen doen zoals het schrijven van deze blog. De eerste sinds maanden.

Over een dikke maand is het maart. Meestal ben ik dan uit de gevarenzone en is er genoeg daglicht waardoor ik automatisch vrolijker en creatiever ben dan nu. Best mogelijk dat je dan weer van die heerlijk narcistische blogs van me te lezen krijgt of andere ogenschijlijk onmogelijke en absurde onderwerpen.

Maar nu ben ik wat kwetsbaarder, en ik ben blij dat ik daar wat aan gedaan heb, en dat mijn intuitie gezegevierd heeft.

Marco.