MTM - Adieu Euroshopper, of Zen, en de kunst van het rijk worden

Door verleemen op zondag 27 oktober 2013 02:49 - Reacties (67)
Categorie: -, Views: 6.535

PROLOOG.

Tot ongeveer mijn 42ste jaar had ik een groot probleem, het was het probleem der problemen, namelijk die van motivatie. Terwijl de meeste kinderen al op de kleuterschool droomden van een beroep als brandweerman, dokter, of pratenkapitein wist ik absoluut niet wat ik wilde worden in het leven. Ik had echt geen flauw benul wat mijn toekomst in moest gaan houden. Wel wist ik al snel dat zaken als school daar niet bij hoorden. School was iets onzinnigs, een plek waar je niks leerde wat je zelf ook kon leren en waar je veel leerde waar je niks aan had, zoals met 2 woorden spreken. Al vanaf de 5de klas lagere school hield ik in mijn agenda de dagen bij die ik tot na het voortgezet onderwijs moest "zitten" tot ik een vrij man was.

HOOFDSTUK I, HET GRAUWE LEVEN VAN DE WERKSCHUWE MEDEMENSCH.

Na de school heb ik net als iedereen geprobeert te werken, een noodzakelijk kwaad verglijkbaar met de tandarts waar je nou eenmaal aan mee diende te doen omdat dit net als de dood bij het leven hoorde. Iedereen had een hekel aan werken, dat merkte je wel als de collega's van mijn vader op bezoek kwamen en dan steenvast met een pot bier in de hand sjachereinig gingen zitten schelden over hoe kut en vervelend de andere collegas en hun beroep wel niet was. Toch zag ik iedereen stug doorwerken en dat gaf mij het idee dat als je maar doorzette en eenmaal door die zure appel had gebeten het uiteindelijk wel mee viel. Alsof je maar lang genoeg met een stok werd geslagen tot er zoveel endorfinen in je bloed vrijkwamen dat de pijn uiteindelijk lekker werdt.

Maar op t vroegst op mijn 16de, toen ik na 3 weken nachtdienst bij vredestein in een bloedhete en lawaaierige fabriekshal autobanden ter vulkanisatie in de takels van de ovens had gelegd, en ik me begon af ge vragen of de stemmen die ik hoorde ook daadwerkelijk echte stemmen waren en niet door de eentonige isolarie en de pijn in mijn voeten werden veroorzaakt, begon het tot me door te dringen dat het niet zozeer een gewenning maar een waanzin was, een gevangenis voor de geest en lichaam dat zich langsaam via je wervelkolom naar je hersenen vrat om daar je laaste restje menselijkheid weg te teren en je te transformeren in een willoze, door angst gedreven maatschappijslaaf.

Het resultaat, een post traumatische stress syndroom dat zich uitte in een bloedhekel aan alles wat met werk te maken had. Zelfs nu, 30 jaar later wordt ik af en toe nog schreewend wakker uit de nachtmerrie van stalen geraamtes, stomende machines en de geur van verbrand rubber vermengd met menselijk zweet.

( hoe kom ik in godsnaam vanuit hier bij euroshopper terecht.... )

Toch heeft het nog een kleine 25 jaar en wel tien baantjes, van hoofdredacteur ochtendnieuws tot zelfstandig ondernemer geduurt voor ik de waarheid onder ogen durfde te zien. Deels omdat ik geen beter antwoordt had, maar ook door een opgedwongen minderwaardigheidscomplex probeerde ik toch met de maatschappij mee te gaan met wisselend resultaat tot ik uiteindelijk het inzicht en de zelfverzekerdheid had verkregen op de stap der stappen te nemen en mijn rug naar het arbeidersbestaan te keren. Er is best wat lef voor nodig om hardop te durven zeggen dat je niet wil werken, vooral als de anderen dat niet doen. Je weet niet wat de consequenties daarvan zijn. Vooral de reacties van hen waar je van afhankelijk denkt te zijn was iets waar mijn maag van omdraaide.

Toch heb ik die stap ooit gedaan, ik heb mijn toenmalige werkgever gebeld en gezegd dat ik niet meer kwam, en als dat inhield dat ik daarmee mijn uitkering kwijt zou raken ( het was een baan met behoud van uitkering ) dan moest dat maar. Dan maar op straat leven. Ik had een verleden in de kraakbeweging, dus ik wist wel uit welke supermarkt container ik mn eten moest rapen om in leven te blijven. Vooral in een stad als amsterdam is er een complete subcultuur van mensen die zo leefden. Dat hield natuurlijk wel in dat er een bepaalde luxe uit mijn leven zou verdwijnen en ik een onzeker bestaan zou gaan leiden, maar dan wel een bestaan van iets wat leek op dat van een vrij mens.

Uiteindelijk is het allemaal erg goed afgelopen. Mede omdat ik me een jaar daarvoor had laten testen en ze daar ook wel al doorkregen dat ik niet je standaard in een hokje te plaatsen persoon was waar ze eigenlijk geen raad mee wisten verkreeg ik uiteindelijk de fel begeerde status van "onbemiddelbaar" wat inhield dat ik mn centjes bleef krijgen ( je bent wettelijk verplicht uitkering aan te vragen als je geen andere bron van inkomsten hebt.) maar teglijk verloor ik mijn sollicitatieplicht en sindsdien zweef ik in een grijze zone van iemand die niet hoeft te werken en daarvoor betaald wordt. Ik ben een beroepswerkeloze en mijn werkgever is het DWI.

Natuurlijk doet mijn wergever dat niet alleen uit filantropische ideologie. In werkelijkheid wil de staat zich gewoon niet schamen voor weer een ongewassen zwerver die door de straten van amsterdam van vuilnisbak naar vuilnisbak beweegt op zoek naar de volgende lunch. Dat verpest het straatbeeld en dat is niet het soort visitekaartje dat amsterdam aan de rest van de wereldwil laten zien. Een welvaartsland dat niet in staat is haar straten schoon te houden...daarnaast zullen ze ook wel doorhebben dat al die tienduizenden euros kostende subsidiebaantjes veel meer geld kosten dan die uitkering van 800 ballen, en bovendien is dat geld uiteindelijk gewoon omzet omdat het via mij toch weer de economie invloeit en dus uiteindelijk op de geheime zwitserse bankrekening beland van degenen die dankzij mij een baan met bestaansrecht kunnen uitoefenen.

Al die maatschappelijk werkers die nemand meer hebben om te begleiden. Al die horeca ondernemers die falliet zouden gaan omdat ze plotseling zonder klandizie komen te zitten omdat de tent op doordeweekse dagen leeg staan. Al die systeembeheerders die met weemoed naar de productieloze servers aankijken die idle onze natuurlijke energiebronnen opstoken omdat een complete tak binnen de ict weggesaneert wordt.

Er zouden alleen maar meer werkelozen bijkomen. En dan nog wel met mensen die wel wilden werken en waar dan geen plek voor is met alle onlusten die dat tot gevolg zouden hebben. Kijk maar eens naar een land als Griekenland dat niet in het bezit is van een economische kunstgreep als een sociaal vangnet.. Het is een sneeuwbaleffect naar de ondergang.
Een land die zijn werkelozen niet meer kan onderhouden en dat naar buiten toe laat zien wekt natuurlijk geen vertrouwen op bij toekomstige handelspartners. Daklozen op straat zijn de scheurtjes in in het leer van onze AAA kredietstatus.

Dat de hoge heren in den haag maar eens beseffen dat een deel van hun inkomen betaald wordt van de belasting die ik over mijn uitkering betaal, dat dat 2 de huis van Rutte aan de turkse riviera uit de buidel komt van de constructies en handeltjes die in het leven zijn geroepen om mijn virtuele inkomen te genereren waar uiteindelijk de halve economie op draait.

Maar een bedankje kan dr niet van af. ( ik kan me daar soms zo boos over maken he). Als de kerstpaketten worden uitgedeeld worden de werkelozen overgeslagen.

Boze tongen willen ons doen denken dat de nederlandse economie een trechter is waar de arbeiders hun belastingcenten bovenin gooien terwijl onderaan de uitkeringsgerechtigden met zakken de buit staan op te vangen. Alsof het zo simpel is. Onze economie is geen eenvoudige buis. Het is een entiteit, een opzichzelf staand wezen met kuren en intens ingewikkelde stromingen en ontwikkelingen die niet zomaar in een simpel schemaatje te vatten zijn en waar 1 + 1 niet zondermeer 2 zal zijn. Soms moet je ergens in het traject wel 19 van 7 aftrekken om ergens anders weer in de positieve cijfers uit te kunnen komen. Het is pure chaostheorie waar die ene werkeloze wel eens dat ene fladderende vlindertje kan zijn die met zijn ogenschijnlijke verliespost in een later deel van het proces een orkaan aan omzet genereert. Een bedrijf als facebook of de game industrie kan niet draaien op een bevolkingsgroep die na ontelbare uren overwerk linea recta het bed in duikt omdat ze 3 uur later weer op hun werk moeten zijn. Er is geen twitter die naar de beurs kan als iedereen te moe of te druk is om ook maar 1 regel tekst in te tikken. Dat is het " verborgen werk van de mensen met de zeeen van tijd die die ochtend hebben kunnen uitslapen.

Maar een bedank je kan dr niet van af ( echt serieus, daar kan ik me zo over zitten opvreten he, niet normaal)

Maar goed, das allemaal bijzaak, waar het om ging is dat ik al die tijd nooit geweten heb wat ik nou eigenlijk wilde. Behalve beroepswerkeloze worden dan. De hoeksteen van de sameleving.

Gelukkig hebben werkelozen een zee van tijd, en veel werkelozen gebruiken die tijd om na te denken. En dan bedoel ik echt nadenken. Iets waar de arbeidende klasse geen tijd voor heeft, en zie hier het bestaansrecht van media als de story, de prive, voetbal international en de telegraaf. Voor wie niet zelf na kan denken moet iemand anders dat doen, en dat moet in makkelijke blokken gepresenteert worden met een inhoud die het huidige economische klimaat ondersteund en zaken als arbeid rechtvaardigt. Het moet vooral niet te moeilijk worden. Een leven simpel uitgestippeld met waarden die duidelijk zijn.

Je wordt geboren, je gaat naar school, dan ga je werken want als je dat niet doet ben je lui en dat is fout. Je zoekt een leuk meisje, daar trouw je mee, je verwekt een paar kinderen, neemt een hond, dan werk je nog een tijdje tot aan je pensioen en daarna ga je dood waarna je waarschijnlijk in de hel beland omdat je achteraf toch niet helemaal deugt en daar kom je dan iedereen weer tegen want ondanks dat je je hele leven het tegenovergestelde hebt beweert geloof je stiekum net als de rest eigenlijk toch in god.

Geen spelt tussen te krijgen. Wel zo makkelijk.

Maar ja. Werkelozen dus niet. Dat begint al met oeverloos filosofisch gezever als de kroeg is dichtgegaan en je met een paar man en een paar biertjes die je onder de toonbank van de kastelein heb gekocht. ( de helft van de omzet en de hoofdreden waarom de heren horeci ( meervoud van horeca) elk jaar toch nog 2 x op vakantie kan) met thematiek als zwarte gaten, reizen door de tijd, politiek, kunst en jawel ook hier, is er leven naar de dood, maar nu met verwijzingen naar allerlei filosofen verschillende religies. En natuurlijk kei, maar dan ook keiharde sex. ( in de wereld van de werkelozen heeft zo'n beetje iedereen uit het nachtleven elkaar wel een keertje gehad, al was het maar omdat je de tijd hebt te wchten dat ze zoveel heeft gezopen dat jij ook een keer aan de beurt bent. Lukt dat morgen niet, nou ja, overmorgen ben je dr toch weer en hoe laat t ook wordt, morgen kun je lekker uitslapen)

En hoewel ik ondertussen die tijd ook wel weer gehad heb was ik lange tijd een van dat soort werkelozen, van nachtenlang op andermans kosten zuipen ( wel je eerste biertje zelf betalen, op t happy hour wel te verstaan ) eeuwige filosofische discussies buiten in de sneeuw met -10 wat je met 4 columbusjes a 10% toch niet voelde, met even vele eenzame nachten en af en toe een dronken sloerie in bed, die je dan sochtends in hun verbazing op de tram zette ( wie ben jij, hoe kom ik hier, waar zijn mijn kleren?) om dan tot diep in de namiddag je roes uit te slapen om dan net voor sluitingstijd de supermarkt in te kunnen duiken voor pizza of een bak lasagne voor in de magnetron.

De rest van de tijd vulde je dan met tv kijken, en lezen, lezen en nog eens lezen, over van alles en nog wat maar wel met name het soort lectuur waar de arbeidende klasse geen weet, maar ook vooral geen tijd voor had. Hitler's Mein Kampf, de Bhagavad gita, The hitchikers guide to the galaxy, Timothy Leary, Pikhal, zelfs de bijbel en de koran, Baudrillard' Simulcra ( waar je dan de helft ook niks van begreep ) werkelijk alles zodat je stof had om de wereld te verkennen en een beetje stof had voor de discussies later in de nacht als je weer door de kroegbaas naar buiten was gezet omdat het sluitingstijd was.
Een beetje bagage was wel nodig want al die andere werkelozen zaten ook niet thuis te niksen, die hebben al die ( door de bibliotheek afgeschreven boeken ) ook thuis op de boekenplank staan.

HOOFDSTUK II, VERLEEMEN ZIET HET LICHT

Door al die decennia heen van proberen te werken, daarin falen, in amsterdam gaan wonen en in de kraakscene tusen de jeugdige gay escorts runnaways terecht te komen, out tegen de vlakte te gaan in de vierde rij van een cocktail van paddo's, wiet, efedra en bier, notabene tijdens het nummer vitamin van kraftwerk:) zelfs een jaartje semi dakloos tussen de crackjunks te wonen om uiteindelijk toch braaf in een huurhuisje met een hond, een huisgenoot, bloemetjesbehang en een tuin te belanden met een enorme lading aan kennis en filosofie kwam ik uiteindelijk in aanraking met de film die mijn leven veranderde in wat het nu is.

The Secret.

Jaa dat lees je goed. Niks diepgaande filosofisch meesterwerk of eeuwen oude religieer diepe waarden en eclectische ethiek.

Maar gewoon de voor het grote publiek, hallo ik ben tineke, pseudowetenschappelijke
The secret ( o, wat een antiklimax)

Voor wie the secret niet kent. Het is een boek, en een film in de categorie" what the bleep do we know" en de celestijnse belofte. Een beetje nogal new age film, maar dan super commercieel waarin een aantal zogenaamde ingewijden je de kunst van het positief denken proberen aan te praten. Ik weer niet meer precies hoe ik er wan kwam, soms download ik wel eens wat omdat ik helemaal niks tedoen heb, met een ach je weet maar nooit, misschien wordt t nog leuk gevoel in mijn onderbuik.

Hoewel je de zaken daar kunt uitleggen hoe je wil, ging het met name over wisful thinking en positief denken. Maar ook de redenatiefouten die mensenmaken als ze proberen positief te denken. Zo is een gedachte als "ik wordt NIET ziek" een voorbeeld van negatief denken. Je geeft in de zin namelijk al gelijk aan dat mogelijkheid is ziek worden. En dat zal in je achterhoofd spelen terwijl je de komende weken bezig zult zijn met niet ziek worden met als resultaat, je raadt t misschien al je de situatie en stress genereert waardoor je juist veel meer kans hebt om ziek te worden.

Een echte positieve gedachte zou moeten zijn " ik blijf gezond" dan heb je precies t zelfde gezegd als in" ik wordt niet ziek" maar nu zonder die negatieve lading. Dit is volgens coach Tony Robbins( een soort amerikaanse Emiel Ratelband), dezelfde reden waarom iemand met een sleetje of ski's die eenzame denneboom ramt tijdens die verder totaal lege afdaling puur omdat de afdaler zo gefocust raakt om die boom niet te raken dat hij juist daardoor tegen die boom zal knallen. Iets wat mijzelf trouwens overkom is:(

Tony Robbins is dezelfde man die laast nog negatief in het nieuws kwam omdat een experiment om een stuk of 150 mensen over gloeien de kolen te laten lopen finaal mislukte met link wat verbrande voetjes als gevolg wat een mooie waarschuwing is voor mensen die alles maar al te makkelijk en klakkeloos aannemen.

Maar goed, afgezien van dat akkefietje zegt tony best wel een aantal rake dingen waar hij het zelfs tot aan TED geschopt heeft.

Tonys lijfspreuk is "energy flows where focus goes" ( of was t andersom? ) en dat is in weze de zelfde boodschap als in The secret" dat waar je je op focust dat gaat gebeuren, gaat ook gebeuren. Denk je negatief, dan gaan dingen ook fout, denk je positief dan is de kans dat het gaat lukken ook ineens veel groter.

Tijd voor een experimentje, zal ik gedacht hebben. En ik ben gaan proberen mijn eigen positive zin te formuleren.

Nou moet ik zeggen dat ik voor ik met de secret en tony robbins in aanraking kwam een tipsche ongewassen werkschuwe werkeloze onder de ongewassen werkschuwe werkelozen was. Eentje die altijd te laat kwam, er een rotzooitje van maakte, in een huis woonde met allemaal meubeltjes en zelfs een vloerbedekking die ik op straat gevonden had en altijd rood stond op de bank en hoe dan ook altijd geld te kort had. Ik was echt zo'n tipisch figuur dat de laatste anderhalve week van de maand alleen nog maar bruine bonen of pasta met uien en een zakje goedkope tomatensoep in de magnetron opwarmde omdat er echt helemaal niks meer over was. Zo heb ik echt 25 jaar geleefd.

Tot ik mijn positieve zin formuleerde. En die zin was.

" ik heb genoeg geld, ik heb meer geld dan ik nodig heb."

In weze was dat ook zo. Als ik bv nog maar 5 sigaretten en een half brood had terwijl er nog een week tussen mijn volgende inkomen zat en dr zat nog maar 1 euro in mijn zak, dan had ik dus nog gewoon eten en sigaretten. Vroeger was dat een reden tot paniek van o o dat gaan we niet redden, wat nou.

En dat terwijl er op dat moment zelf nog geen vuiltje aan de lucht was. Dat moment waarom de sigaretten en t brood op zouden zijn was niet nu. Nu had ik gewoon nog eten en dus was die euro in mijn zak een euro die ik op dat moment niet nodig had.

Het was meestal de stress en de paniek waardoor alles in het 100 liep, maar door die zin " ik heb geld genoeg, ik heb meer geld dan ik nodig heb" hardop te denken op de momenten dat ik dat soort situaties zat bleef ik rustig omdat ik erkende dat er nog helemaal geen direct gevaar was.

Zo heb ik ongeveer een maand of 2 elke ochtend terwijl ik wakker werd met die zin de dag begonnen, en eigenlijk vrij snel, na een paar dagen begonnen de zogenaamde toevalligheidjes binnen te stromen. Plotseling vond ik terwijl er nog maar 2 peuken over waren een vergeten pakje shag achter mn bed, kwam de buurman vragen of ik zin in pasta had die over was, stond er plotseling onverwachts geld op mijn rekening. Hele rare dingen. Dingen die niet gebeurden als ik in paniek raakte omdat het geld bijna op was.

Dasr is helemaal niks magisch aan. Het is gewoon een mindset. Juist door dat je kalm blijft en je op de juiste manier inprent dat alles in orde is blijf je kalm en op je hoede waardoor je veel sneller de stappen onderneemt en de kansen aangrijpt waaroor het alleen maar lijkt dat je heel veel geluk hebt. En dat begint met kleine dingetjes die naarmate je jezelf inprent dat alles ook is worden aangevuld met steeds nieuwe kleine dingetjes. Je gaat steeds minder geforceert leven en op een bepaald moment lijkt t gewoonweg alsof alles vanzelf gaat.

Want dat is les 2, forceren werkt tegen. Juist als je loslaat, als je dus niet je best doet, als je niet enorm veel werk gaat verzetten omdat je in je achterhoofd heb zitten dat als je dat niet doet dat je in de problemen kunt komen. Als je de dingen gewoin laat gebeuren, dan gebeuren die dingen ook.

Bij mij tenminste wel. Sinds ik een jaar of 4 geleden begonnen ben met die zin " ik heb genoeg geld, ik heb meer geld dan ik nodig heb" ben ik nooit meer financieel in de problemen gekomen. Ja misschien een keer of 2 dat ik een dag geen geld had maar voor de rest had ik altijd geld over als er weer poen binnenkwam, al was het maar 2 euro.
Terwijl mijn vrienden die werkten en dus 2 x zoveel verdienden wel die laaste week zonder geld zaten had ik elke dag te eten. En dat is eigenlijk alleen maar meer en meer geworden.

Ondertussen zit ik in de schuldsanering, iets wat ik tot 3 keer toe zelf geprobeert heb te krijgen tot ik t opgaf en t me plotseling werd aangeboden. Iets wat ik vaak heb. Ook in mijn kunstaneaarsperiode dat ik een expositie wilde regelen, niet toegelaten werd, het opgaf en toen de telefoon ging. Iedere keer als ik t loslaat gebeurt t. Ik leef nu van veel minder geld per week door die schuldsanering, maar op de een of andere manier komt er iedere keer meer geld bij dan ik uitgeef. Oa doordat, ik niet meer uit ga, heel selectief ben geworden in mijnuitgave patroon maar ook een hele zakelijke instelling heb gekregen. En er blijft steeds vaker meer geld over als de volgende overschrijving plaats vindt.

Hoewel ik officieel van 50 euro in de week moet leven heb ik tegenwoordig standaard meer dan 100 euro op mn rekening staan. Hoe ik t doe, ik weet t echt niet. Het zijn gewoon die toevalletjes en gelukjes ( of ongelukjes zoals 3 weken ziekenhuis waardoor er aan t eind van de rit 3 weken lang 50 euro binnenkwamen die ik niet uitgaf en die nu dus braaf op mijn rekenig staan. Ik krijg telefoontjes van mensen die me mee wilken nemen op vakantie ( wat ik meestal niet aanneem, want ik heb een hekel aan vliegen) ik geef fooi in de stad en aan de slager, ik rij met de taxi naar huis als ik toch een keertje in de stad ben. Mijn huis is in 3 jaar tijd veranderd van een varkenstal naar een parketvloer met een x box, breedbeeld tv en 3 ipads. Ik heb zelfs mijn oude lg 2 x en mijn dualcore pc aan mensen gegeven die het minder hebben.

De een na laaste stap is de huidige. Misschien dat je mijn magnus opus EUROSHOPPER DA MOVIE kent.
Jaren lang heb ik geleefd van goedkope producten zoals de euroshopper lijn. Ik ben een kei in het vinden van goedkope shit dat nog redelijk smaakt ook. En er is ook niks mis met euroshopper. Dat wil zeggen, als je gewoon wil eten, je maag wil vullen en t nog redelijk smaakt ook. En dat heeft uiteindelijk de survival review film euroshopper da movie opgeleverd waar ik in anderhalf uur de leukste en lekkerste euroshopper producten review. Een film die ondertussen al meer dan 16.000 keer bekeken is. ( en dat is in ieder geval genoeg om af en toe op straat herkent te worden)

Maar ondertussen heeft albert hein besloten met euroshopper te stoppen en een eigen alberthein select basic merk uit te brengen. Iets wat tot veel protest in de scene heeft veroorzaakt en wat mij er toe heeft gebracht om dan maar gelijk het hele roer om te gooeien en alleen nog maar dure kwaliteits producten te kopen.

En zo eet ik sinds een maand alleen nog maar producten die minimaal een euro kosten, dus broden van 2 euro, de op houtskool gerookte kipfilet, de old amsterdam en milner kaas, smeerbare roomboter, biefstuk en de groenten van hak. Voor sommigge mensen misschien de normaalste zaak van de wereld, maar voor mij is dat nieuw. Mij zal je niet meer zo snel in een aldi of lidl zien, en als ik al iets van de euroshopper koop danis dat toch minimaal de gerookte zalm voor op mijn meergranen pistoletje.

En ook daar, weer gebeurt t wonderlijke. Het zal psychologisch zijn, maar het is ook de smaak. Tussen normaal brood van 1,25 en een euroshopperbrood van 69 cent zit vrijwel geen verschil. Net zo min als tussen de shokopasta van de euroshopper en die van de albert heijn zelf. Maar als je plots naar de dure nutella met roomboter en broodjes van 70 cent per stuk gaat, of ze met zalm belegt. Of de biefstuk met verse peultjes en rochefort gaat eten koop je ineens veel minder producten dan als je goedkope producten inslaat. Je denkt al snel van och t kost maar 60 cent per pakje van 200 gram dus ik koop er gelijk maar vier in plaat svan dat ene pakje van 2 euro. En dus ben je uiteindelijk meer geld kwijt maar daarnaast blijkt dat dure pakje vlees of kaas zon smaaksensatie te zijn dat je er uiteindelijk ook nog eens langer mee doet. Het is allemaal gewoon wat intenser.

Het absurde is dus nu dat sinds ik zalm op mijn pistoletjes doe ik langer met mijn boodschappen doe en daarbij meer geld overhou. Tadaaaa!

En dat allemaal door dat kleine positieve zinnetje.

HOOFDSTUK III, DE ZIN VAN HET LEVEN.

Nu dit allemaal achter de rug is heb ik ook eindelijk ondekt wat ik later wil worden als ik eenmaal groot ben.

Zit je klaar? Komt ie..

IK WIL HARSTIKKE RIJK WORDEN, EN DAAR WIL IK GEEN ENE FLIKKER VOOR DOEN.

Sow, die zit.

Met harstikke rijk bedoel ik trouwens ook onafhankelijk van zoiets als een werkelozenuitkering. Dus echt loads of money, money, money op de bank, recources en assets everywhere, gouden badkamer kraantjes, mn eigen palijs in venetie, zwembad in de hal, heleicopter op t dak en heel veel blije mensen op het terras, je kent het. The sky is the limit.

En inderdaad zonder dat ik daar ene zak voor uitvoer. Door juist niet te forceren en te proberen maar het gewoon net zoals nu te laten gebeuren. Puur door het op me af te laten komen. En zoals je uit het vorige kon opmaken gaan de zaken alhoewel geen vetpot toch wel bemoedigend. " Mij komt al het goede tot me aanwaaien " ( kijk das weer een postieve zin, al moet ik dr nog aan sleutelen) en dan leef ik nog lang en gelukkig, met een kopje koffie en een scheutje hele dure cubaanse rum dr door en een koekje dr bij, en is het leven van mij en mijn vrienden een groot feest. En natuurlijk een hoop mensen helpen voor een betere wereld. Net als Bill gates, maar dan minder nerdie:)

To be continued:)

MTM - De donkere nachten van de ziel

Door verleemen op zaterdag 5 oktober 2013 01:49 - Reacties (17)
Categorie: -, Views: 3.941

http://i43.tinypic.com/27ytvzq.jpg

Vanochtend is het weer eens raak. Ik word wakker in mijn eigen lichaam. Waar ik daarvoor was kan ik niet echt zeggen, maar het is in ieder geval in een andere realiteit, een wereld met andere wetten en regels. Een veel veiligere wereld dan die waar mijn lichaam zich in bevind en waar ik helemaal niet naartoe wil.

Krampachtig probeer ik die veiligere realiteit te blijven, ondermeer door mijn ogen niet open te doen. Zo blijf ik liggen, voor mijn gevoel wel anderhalf uur, en niets, geen enkel argument dat mij er toe kon brengen te aanvaarden dat ik weer terug was in de grote boze buitenwereld. Alles wat deze zijde is, muziek, koffie, sigaretten, liefde, menselijk contact, de natuur en nieuwe ontwikkelingen in de wetenschap vervult mij met afschuw.die realiteit is niet echt, het is kunstmatig, mensen en taken, het heeft geen doel en in tegenstelling tot de wereld waar ik uit ontwaak heeft het geen waarheid.

Ik houd mijn ogen gesloten, mijn wapen tegen de realiteit. Misschien dat ik nog even in slaap was gesukkeld, maar na iedere fase van wegzinken werd ik iedere keer een stukje meer wakker, onontkoombaar en bij elke golf verkrampte ik, blokkeerde totaal tot mijn weerstand uiteindelijk breekt en ik mijn ogen opende en naar de klok durf te kijken.

13:30. Gelukkig, ik heb niet de hele dag in die toestand gelegen, met alle nare gevolgen van dien.

Ik ga recht op zitten en stap door een onzichtbare wand van mijn dimensie in die andere, verschrikkelijke wereld. En ineens is die wereld zo verschrikkelijk niet meer, de afschuw druipt als een olieachtige vloeistof van mijn lichaam af en stroomt als een semi bewust plasmawezen naar mijn bed, terwijl het bij elke druppel een stukje minder van zijn negatieve invloed op mijn bewustzijn kwijt raak. Nog voor ik klaar ben met pissen ben ik alweer in de echte wereld, helder en kan ik mij moeilijk voorstellen dat het zon gevecht was mijn bed uit te stappen. Plotseling kan ik goede redenen verzinnen om wakker te zijn. Geldt de rede weer, neemt de aardse logica het over van de emotie en de angst.

Niet dat ik er dan wel helemaal ben, er is nog wel een schaduw aanwezig dat wegebt terwijl ik mijn dagelijkse routine afga, pissen, koffie zetten, het nieuws op de tweakers frontpage lezen, sigaretje roken. Het is behoorlijk dwangmatige ceremonie die ruim een uur in beslag neemt. Tot die tijd kan ik eigenlijk nog niks, en daar hoort ook douchen en aankleden bij. Ik zit naakt achter mijn batterij van tablets en snuffel mij de wereld binnen. Moet ik binnen dat uur iets belangrijks doen, naar de dokter bijvoorbeeld of een financiele instantie bellen dat is dat jammer maar heelaas. Ik ben er gewoonweg nog niet. Bel je me op dat moment dan ga ik hakkelen aan de telefoon. Kom niet uit mijn woorden of kan zelfs weer helemaal dicht slaan. Maar meestal komt het weer helemaal goed en al doende en lezende krijg ik ideeŽn en gaat het consumeren over in produceren, onderzoeken en bedenken. Heel goed mogelijk dat mijn lichaam de hele dag geen kledingstuk ziet en dat de douche tevergeefs in de badkamer wacht, maar ik ben er tenminste weer.

Ik prijs mezelf gelukkig dat het op dit moment daarbij blijft. Het komt ook wel voor dat ik wel tot 4 uur in de namiddag zo blijf liggen terwijl ik helemaal vast zit. Er is echt letterlijk niets wat mij dan kan bewegen mijn ogen open te doen, als staat het huis in de fik.

Gelukkig voor mij, en ook voor mijn hond heb ik tegenwoordig een huisgenoot, geen relatie, maar gewoon iemand die is komen aanlopen zoals een kat dat doet en die gratis bij mij mag wonen. Mijn moeder mag hem niet, hij is Roemeens en heeft de daarbij horende stugge en egocentrische houding en zij vindt dat hij helemaal niets doet als tegenprestatie dat hij bij mij mag wonen.

Voor mij daarentegen is hij een zegen. Het is iemand waar je in de ochtend koffie mee drinkt, een praatje maakt, koffie zet. Iemand dus die er voor zorgt dat ik met mijn voeten op de grond blijf, gewoon door er te zijn. Ondanks zijn soms ruwe karakter kunnen we verder goed met elkaar opschieten, misschien ook wel omdat ik mijn eigen beperkingen ken en daardoor toegeefelijker ben. Bovendien is het niet waar wat ze zegt. Hij heeft een poetsmanie, dankzij hem is mijn huis opgeruimd, de afwas af gewassen, de koffie gezet en de hond uitgelaten. Dat is ook wel eens anders geweest. Er is een tijd geweest dat mijn moeder, als ze op bezoek was in haar eigen camperbusje buiten sliep omdat ze het binnen te smerig voor woorden vond. Ook al ben ik later een stuk netter geworden, door hem is het hier nu representief. Daarnaast lachen we best wat af, we hebben samen de hond en we delen onze faschinatie voor games, maar afgezien dat hij bij me woont heeft hij zijn eigen kamer, we eten meestal apart, hij kost dus geen geld en 3 kwart van de dag zit ie met zn tabletje op zn eigen kamer en leven we gewoon langs mekaar heen. Het is in principe mijn buurman in mijn eigen huis.

Maar het blijft een Roemeen. En dan bedoel ik dat op zn Amsterdams, zoals in het nieuws.
Mijn invloed, door mijn gedrag en hoe ik verder in de wereld sta heeft hem wel veranderd. Hij steelt niet meer, hij doet zelfs dingen voor de buurt en begint door te krijgen hoe leuk het is mensen die het moeilijk hebben te helpen. Maar hij heeft wel een verleden. Iets dat hem deze week goed op brak. Meneer werd namelijk bij een verkeersovertreding betrapt, nagechekt en toen bleek er dus een veroordeling bij verstek op zijn naam te staan. Meteen mee naar het politieburo en hup de eerstkomende 25 dagen een vakantie in een all in hotel met lunch, dine, avondeten, tv en wc op de kamer. Kan hij ook eens een keer ervaren als er voor hem gezorgd wordt. Hem kennende zal hij zich daar niet al te veel van aantrekken. Is ie een tijdje tussen "vrienden"

Maar voor mij was het best een shock. Niet dat ie opgepakt was, maar het feit dat mijn zekerheid plots van mij afgenomen werd. Mijn butler is weg, de afleiding die ik broodnodig heb om aan die postieve kant van de werkelijkheid te blijven. Het zijn maar 25 dagen, dat gaat wel lukken. Maar het wordt wel zwaar. Ik ga 25 dagen weer puur met mezelf geconfronteerd worden. Iedere gedachte zal de mijne zijn, zonder afleiding. En mijn gedachten gaan diep.

Mijn hele leven denk ik al diep, ik ben zon kind dat altijd moeilijke vragen stelde, dingen waar je t niet over moest hebben. Lastig. Moeilijk in de omgang. Weinig vrienden. Voor de lagere school afgelopen was had ik de hele schoolbibliotheek uitgelezen. Ook de boeken die niet geschikt waren voor jongens van mijn leeftijd. Dat heeft een voordeel. Ik wist alles en teglijk een nadeel, ik wist alles. Ik wist meer dan de rest, en dus werd ik gepest.
Bij veel weten horen ook rare ideeŽn dus was ik een rare. En dat is altijd zo gebleven.

Mensen denken dat ik graag shockeer. Maar dat is niet zo. De dingen waar ik het over heb zijn gewoon de zaken die mij bezig houden. Zoals die blog over hondenvlees eten. Dat is eerst jaren lang af en toe door mijn geest langsgekomen tot ik het uiteindelijk in een blog gegoten heb. Het is een duidelijk voorbeeld van what if... Natuurlijk heb ik door de jaren heen geleerd dat bepaalde zaken moeilijk liggen en daar extreme reacties op komen en dat je daarmee de aandacht trekt. Maar vaak genoeg zeg ik iets wat voor mij de normaalste zaak van de wereld is om er achter te komen dat ik weer eens ergens een bom onder heb gelegd.

Met al die zaken die zo dagelijks door mij heen gaan en onderzoek leg ik regelmatig ook een bommetje onder mezelf neer. Ik kan enorm goed relativeren, ik bekijk alles altijd van 6 kanten tegelijk wat zich vaak uit in vlijmscherpe humor. Maar vooal als ik te lang alleen ben kan ik daarmee tot het uiterste gaan, of zeg maar veel te ver tot het punt dat ik dwars door alle ceremonies en laklaagjes heen kijk en de echte realiteit des levens ervaar.

Op dat moment zie ik de harde, schrale van alle franjes ontdane werkelijkheid. Het skelet waar onze maatschappij en onze menselijkheid op draait. Wat liefde in werkelijkheid is en de truukjes waarmee we ons de hele tijd voor de gek houden zodat we tegen onszelf kunnen zeggen dat het allemaal de moeite waard is. Ik verander lansaam van een mens met gevoel in een logisch analyserende machine.

Gemiddeld 2 keer per jaar gaat het dan echt mis, meestal in de winter rond februari, waar nog minder afleiding is. Dat is ook een nadeel van veel weten, na een tijd heb je over alles wel een keer gelezen. Het wordt steeds moeilijker om een boek of een film of iets op internet te vinden wat niet al de revu gepasseerd is. Op dat moment komen de muren echt op me af.

Natuurlijk heb ik vrienden. Ik kan ook steeds beter, ondanks mijn anders zijn met mijn buren overweg, ik trek andere mensen aan die ook wat extremer denken. Maar die mensen zijn buiten, daar moet je naartoe terwijl ik binnen zit te vechten om mijn evenwicht te bewaren. Om mijn bed uit te komen. Eenmaal uit mijn bed is dat een heel ander verhaal, maar dan nog is de structuur die ik binnen heb, de ceremonies een belemmering om ook door die deur naar buiten te stappen. Pas als ik daar ben, buiten, met mijn kleren aan gaat ineens alles als van zelf en kom ik op het idee om naar de buren te gaan of spontaan met mensen op straat in gesprek te gaan. En dan vergeet ik veel te vaak dat ik het over " normale " dingen zoals t weer moet gaan hebben en niet de dingen waarvan ik vind dat ze normaal zijn.

Het resultaat is dat ik helemaal in mezelf wegkruip. Ik wordt stil, ik kan niets meer voelen en alles wordt een bedreiging. Op dat moment ben ik suicidaal. Elke seconde lijkt een eeuwigheid. Niets voelt goed, alles is lijden. Ik kan een miljoen winnen en t enige wat ik wil is dood.

Maar het mes snijdt aan 2 kanten, want hoewel ik dan met zelfmoord gedachtes ronloop kom ik daar niet aan toe. Net zoals ik mn bed niet uitkom, mn sokken niet aan kan trekken, de koffie niet meer zet en mensen opzoek ben ik ook niet in staat het woord bij de daad te voegen. In weze een heel veilige situatie dus.
Toen ik 20 jaar gelden op de kunstacademie rondliep heb ik serieus een top tien gemaakt van hoe ik t beste mezelf van kant kon maken. Maar ook daar zag ik alles negatief en zoals je kunt lezen viel alles af omdat er altijd wel iets was waardoor die poging fout kon gaan en dus deed ik niks en bleef in mijn bed liggen.

De gedachtes, en op dat moment alleen maar negatieve en dat alles zinloos is gevoel lijken best veel op een psychose. Niet in de zin van aliens of dat ze mn gedachtes kunnen lezen of andere aluhoedjes zooi. Bij mijn vorige depressie maakte ik mij zorgen over wat er van mijn hond terecht moest komen. Dat is ook nogal een extreem beest, soort zoekt soort en niet het soort hond waarvan ik dacht dat daar een ander tehuis voor te vinden was. Het asiel was geen optie want daar worden dieren echt als beesten behandeld dus kwam ik tot de conclusie dat het beter was dat ik mijn hond eerst maar humaan zou doden voor ik de hand aan mezelf zou slaan.

Op het moment dat ik zo diep gezakt ben, in mijn hele leven gelukkig maar 6 keer gebeurt er iets vreemd. In mij wordt een soort autopiloot wakker die de boel overneemt. Die autopiloot neemt mijn lichaam als het ware over terwijl ik er met mijn ziel onder mijn arm naast loop. Ik kan me totaal niet voorstellen dat mijn acties zin hebben of dat het ooit nog goed komt en toch betaal ik mijn rekeningen, doe de afwas en het aller belangrijkste, ga naar de dokter en eis antidepressieva. In dit geval remeron. Ik heb ondertussen een stash van 2 pakjes op een veilige plek liggen, just in case. Want de vorige keer vondt de dokter dat ik de volgende keer maar naar het riagg moest omdat hij me niet wilde helpen met mijn zelfmedicatie. Het is natuurlijk een klap in het gezicht van een arts dat een patient m verteld wat het beste voor m is maar ik huiver bij de gedachte dat ik eerst 6 weken op een wachtlijst kom te staan om dan eerst nog eens 2 maanden te gaan praten terwijl ik met zulke gedachtes in mijn hoofd rondloop.

Ik heb in mijn vorige aanvallen natuurlijk hulp gezocht en ik ken het traject en de hel waar je doorheen gaat en dat is onnodig, vooral sinds ik weet wat ik er aan kan doen.

Remeron, of mirtazapine doet iets raars bij mij. Ik slik daarvan maar een half pilletje, 3.5 mg, de helft van de minimale dosis, en volgens mijn psycholoog veel te weinig om ook maar enig effect te hebben en binnen een half uur wordt ik dan enorm slaperig. Vrij kort daarna ga ik dan ook slapen en ben dan 12 uur onder zeil. In de daar op komende week verander ik In een zombie. Het is enorm versuffend. En dat is precies het effect wat ik nodig heb.
De eerste week ben ik nog vreselijk down, het wordt zelfs even nog erger, een bekend verschijnsel voor een dag of 3 maar meestal begin ik rond de 6de dag al moeite te krijgen om de problemen die ik zie te bevatten of door te denken. Het is alsof er een constante mistsluier voor mijn geestesoog is gaan hangen en een dag of 10 later kan ik zelfs als ik het probeer niet meer doordenken, alle problemen worden onbelangrijk. De zin van het leven is iets wat me totaal niet interesseert.

Ik ben dus eigenlijk nog steeds van mening dat ik in dat soort fases de realiteit zie zoals ie in werkelijkheid is maar dat ik er bewust voor heb gekozen om door middel van een medicijn langs weg te kijken en dat wat gezondere, en minder diep nadenkende mensen van nature doen. Datgene wat ver van je bed zit wegfilteren.
Honden die in china levend gekookt worden omdat angst voor lekkerder vlees zorgt? Niet mijn probleem. Kinderen die levend verbranden in een huis in mijn wijk? Niet mijn probleem. Is zelfs boedhisme een levensfilosofie dat angst gebruikt als motivatie om een zogenaamd verlicht leven te leiden. nou lullig voor ze, niet mijn probleem. Sterven aan een hartaanval omdat ik met mijn 2 meter en 190 kilo te vet eet? Onbelangrijk, lets have pizza.

Het is echt een soort chemische vorm van oogkleppen waardoor ik niet meer kan nadenken en dan wordt ik weer creatief en na 2 weken kan ik me gewoon niet meer voorstellen dat ik dat soort vreselijke gedachten had als mijn hond te doden. Het kan er bij mij niet in dat ook maar iemand zoiets zou doen. Alsof ik iets van een ander heb gelezen in een of ander onbetrouwbaar roddelblaadje. 2 en een halve week later ben ik weer helemaal mezelf. Maar wel nog steeds een zombie. Ik slaap dan gemiddeld 14 uur per dag en dan zijn het weer de medicijnen die mij in mijn dagelijkse doen belemmeren. Meestal stop ik dan na een maandje of 2 maar blijf wel mooi mijn medicijnen een tijdje door incasseren, voor de noodvooraad.

Nu kun je je afvragen waarom ik dit allemaal met jullie mededeel. Ik geef me behoorlijk bloot hier en ik zie de reacties als je hebt gewoon een schop onder je kont nodig, of ga werken in plaats van in je bed te liggen, of je bent gewoon zwak en je zoekt excuses reacties. Maar dat boeit me niet. Ik heb al lang geaccepteert dat ik op sommige punten zwak ben. Dat je daar geen gedrag op moet forceren maar beter op zoek kan gaan naar hoe je een echte oplossing vindt. En als medicijnen werken dan moet dat maar met medicijnen. We leven in een mannenmaatschappij en vooral op tweakers heerst er dat machogedrag dat je maar boven je zwakheid moet gaan staan en verder niet zeuren. En dus wordt er niet over gepraat, terwijl ik zeker weet dat er meer mensen zijn zoals ik. En dus zet ik het hier neer, dat je kunt zien dat je niet de enigste bent.

Daarnaast is schrijven ook een vorm van therapie. Dat geldt voor al mijn blogs. Op deze manier structureer je je dwalende gedachten en zet je ze neer. Het wordt echt en daarmee laat je ze achter op het papier en uit je hoofd. Dus belangrijke tip. Zit je vast, schrijf het op. Je zult gelijk merken dat de gedachten niet meer oneindig hetzelfde blijven ronddraaien en zo creŽer je ruimte voor nieuwere gedachten. Niet dat het na een velletje meteen afgedaan is, maar het is het begin om later er over te kunnen praten en ook belangrijk, om het later terug te lezen en er achter te komen dat het een stuk beter met je gaat.

Je hebt zeer waarschijnlijk het idee dat het nooit meer goed komt, maar vertrouw op je zenuwstelsel, als je de kans krijgt om naar de dokter te stappen, doe dat dan, hoe zinloos dat ook lijkt want je leeft op dit moment in een soort negatieve roes. Ook dat wat je nu ervaart is niet echt en na het lijden komt er echt, echt weer zonneschijn.

DE OORZAAK

De meest voorkomende reden van dit soort gemoedstoestanden is een te kort aan neurotransmitters zoals serotonine en dopamine. De stoffen die de neuronen in je hersenen laten schakelen. Als je te veel hooi op je vork neemt, door druk op het werk of in relaties, wordt daarvan te veel verbruikt en dan raken de klieren in je hersenen overwerkt waardoor er te weinig van die stoffen geproduceerd worden. Op een bepaald moment heb je dan een te kort. Binnen in je hoofd schakelt de boel niet meer zo goed en het gevolg is dat alles moeizamer wordt, van het nemen van beslissingen tot het uitvoeren van handelingen en dan wordt het leven zwaar.

De dip waar je in zit is precies dezelfde die mensen krijgen als ze zwaar aan de XTC hebben gezeten. XTC zorgt namelijk voor een boost van je serotoninegebruik waardoor je je zo lekker gaat voelen, alleen is er de dag er na zoveel verbruikt dat er nu een te kort is waardoor je je dus ellendig voelt. Alleen zijn de hersenen van die incidentele gebruikers meestal gezond waardoor het evenwicht vrij snel weer hersteld, uitslapen en vitamines gebruiken is dan meestal genoeg om binnen en dag weer de oude te zijn. Dat is dan ook het gevaar van XTC. Gebruik dat niet als je je toch al wat minder voelt. Dan pleeg je namelijk roofbouw op je serotoninevooraad en kun je juist daardoor in zon negatieve toestand terecht komen.

Het is nog het best te vergelijken met een processor die te veel taken moet leveren en daar te weinig stroom voor krijgt. Het resultaat is dat die processor fouten gaat maken of zelfs helemaal vast loopt. De oplossing is dat je een aantal taken wegneemt ( een paar tabjes sluiten op je browser bv. Ietsjes meer stroom geeft tot alle processen weer naar wens verlopen tot je weer terug naar normaal kunt volten en alles weer lekker loopt.

De pillen die je van de dokter krijgt doen precies dat, maar dan met chemische stofjes.

DE OPLOSSING

Het is belangrijk dat je op een bepaald moment zult moeten toegeven, vooral aan je zelf dat het mis is. Dat kan best moeilijk zijn, want dan geef je toe dat je zwak bent. Onthou dan dat toegeven juist een kracht is omdat je dan er voor gaat zorgen er wat aan te doen. Niemand is perfect en iedereen heeft het wel eens zwaar. Degene die in de ontkenningsfase blijft hangen is juist de zwakkere want die forceert zich uiteindelijk helemaal vast.

Ga voor die medicijnen. Zonder duurt het allemaal veel langer. Misschien moet je niet te veel aantrekken van het woord medicijn. Je slikt toch ook vitamines? Dit is gewoon vitamine (S)erotonine.
Het zal zijn tijd duren voor alles weer op orde is. Bij prozac en seroxat wel een dikke maand voor je iets merkt. Bij remeron, een nieuwer middel vaak al na anderhalve week. Bovendien werkt remeron als een slaapmiddel, je wordt er in de eerste dagen goed moe van. Er zijn al aardig wat mensen geholpen met een flinke portie slaap met maar 1 pilletje.

Let ook op je lichaam. Bij dit soort gemoedstoestanden ga je je ook lichamelijk klote voelen, een koude maag is daar een voorbeeld van. Meestal realiseer je je niet dat dit onder meer komt omdat je veel minder eet en daar dus lichamelijke bijverschijnselen van voelt..

Als je dat soort lichamelijke bijverschijnselen hebt ga je dat namelijk na een tijd niet meer zien als last van je maag maar een bevestiging dat het helemaal fout is met je. Last van je maag, trillende knieŽn, zweten wordt een bevestiging en dus trek je jezelf nog meer naar beneden en in plaats van dat je realiseert wat er gebeurt ga je nog meer verkrampen. Je gaat het gevoel in je maag associeren mwt angst in plaats van dat je je realiseert dat je maag gewoon leeg is. Je gal komt omhoog en je hebt de neiging om over te geven. Laat dat gewoon gebeuren. Zoiets lucht op. Probeer wat te eten, iets kleins.
Kun je t niet binnen houden, geen probleem, het lucht op en je doet tenminste iets aan je stofwisseling.
Als je in je bed ligt of onder de douche staat met dat nare gevoel in je lichaam, probeer het dan niet tegen te houden maar laar het gewoon over je heen komen. Ga je trillen, laat het gewoon trillen. Je lichaam en je hersenen zijn bezig zichzelf te repareren. Het weet precies waar het mee bezig is, door te forceren en te verkrampen werk je dat dus tegen. Als je het juist over je heen laat gaan zul je merken dat dit kutgevoel in je lichaam veel sneller verdwijnt en dat heeft weer effect op je psyche.
Vooral on het begin kan dat er alleen al voor zorgen dat je je niet helemaal naar onder doorschiet.
Het hele absurde aan het verhaal is dat deze onthouding juist heel goed is voor je lichaam. Mensen die in dit soort negatieve vicieuze cirkels zitten zien er aan de buitenkant vaak juist veel beter uit.

Schrijf je gedachten op. Op die manier maak je van een onsamenhangende rondraaiende gedachtenzooi iets concreets. Je probleem wordt er helderder door en tegelijk komt er ruimte in je hoofd vrij.

En natuurlijk, ga naar de dokter. Die man krijgt dagelijks mesne uit alle lagen van de bevolking op bezoek met precies dat soort problemen die jij hebt en hij heeft er een oplossing voor. Accepteer de hulp die je krijgt aangeboden.

We leven in een prestatiemaarschappij dat steeds meer op dat van het amerikaanse model lijkt, met tal van verantwoordelijkheden, overwerk en eisen op sociaal gebied waar je allemaal maar aan moet kunnen beantwoorden. Het is daarom ook niet vreemd dat in de USA meer dan een kwart van de bevolking aan de middelen zit of onder behandeling is en ook hier in europa gaan we steeds meer die verkeerde kant op. Het is dus niet zo vreemd dat je dit overkomt en het is al helemaal geen schande.
Laat het gewoon gebeuren. De wereld gaat niet onder als jij dr even niet bij bent. En je bent niet de enigste.

Sterkte.

Marco.


Addendumpje...

Ik zelf merk, dat nu ik wat ouder ben en vaker door zon fase ben gegaan dat er een bepaalde berusting in dit alles is. Op de een of andere manier heb ik door dat ook depressie een truukje van het lichaam is, een soort paardemiddel om je lam te leggen zodat het zichzelf kan repareren. Nog steeds heb ik in dat soort fases, ook in die ochtenden een deadwish, maar ik kan het toch veel meer laten gebeuren zonder me te schuldig te voelen, om de angst dan maar gewoon te laten komen en minder te forceren en het is ook een van de redenen waardoor ik sneller naar de dokter stap voordat het echt toeslaat omdat ik de voortekenen er van herken. Het is dus ook een van de redenen waarom ik niet werk. (In de zin van een 9 to 5 job) daar heb ik in die zin vrede mee.

Er zijn nog veel andere dingen waar ik aan deze maarschappij kan participeren en aan mijzelf werken, en misschien zelfs om er uiteindelijk achter te komen dat ik het helemaal mis had met die realiteit. Dood kan altijd nog, laat ik eerst maar eens gewoon leven.

Marco