MTM - Het is geen KUNST, het is MarcoTM!

Door verleemen op zaterdag 1 november 2014 19:11 - Reacties (5)
Categorie: -, Views: 3.082

http://i57.tinypic.com/207lvdj.jpg

Mensen grenzen graag af. We zien de wereld niet als een groot geheel, maar als afzonderlijke deeltjes die de wereld als een legpuzzel vormen. Onze huizen zijn ingedeeld in kamers, onze continenten verdeeld in landen. We gebruiken cijfers om data in hanteerbare eenheden te vertalen en zelfs in de wetenschap om energie en ruimte in quanta te beschrijven, kleine en identieke opzichzelfstaande stukjes ruimte en tijd.

Het is de manier waarop we onze realiteit ervaren, en we zijn er zo bedreven in dat we er te vaak van uit gaan dat dit ook de werkelijkheid is, mijzelf inbegrepen. Het heelal is voor ons te groot om als een geheel te bevatten, tenminste voor onze standaard manier van denken.

Ook sociaal doen we dat, we zien ons als individuen, op zichzelf staande personen met een specifieke functie, wat je vooral merkt als je met iemand aan de praat raakt die je op een feestje of in de kroeg tegen bent gekomen. De eerste vraag is "hoe heet je" en de tweede vraag, "wat voor werk doe je?"

Vroeger antwoordde ik op die tweede vraag dat ik een kunstenaar was, iemand die kunst fabriceerde en daarmee in galeries hing of aan evenementen deelnam. Het was legitiem, ik had een kunstacademie diploma en zelfs een masterstudie achter de rug en door de contacten die ik daardoor had kwam mijn werk ook regelmatig in contact met het kunstminnend publiek.

De derde vraag was dan natuurlijk, " en wat verdiend dat?" En dat was een moeilijke, want afgezien van een fikse beurs voor aanstormend talent en een paar verkochte werken via handjeklap en connecties verdiende het geen rooie rotmoer, het koste juist geld, vooral in de discipline waar ik mij mee bezig hield. De mediakunst.

Mediakunst is de discipline waar je experimenteert met electronica. Een mediakunstenaar maakt "installaties" dingen waar iets mee gebeurt en waar vaak interactie plaatsvind. Vroeger heette dat Audiovisueel, maar sinds de komst van de computer, die schakelkast waarop je zo'n beetje alles kunt vervaardigen is het langsaam in in de wat trendy klinkende naam mediakunst veranderd.

Het probleem van mediakunst: geld. Vooral in de jaren 90, in de tijd dat ik me er mee bezig hiel, waren de prijzen van computers en randapparatuur zoals videoprojectoren dermate duur dat je eigenlijk alleen met geleend materiaal kon werken. Een beetje computer koste toch al snel omgerekend 1000 euro en de videoprojectoren zaten op 10.000 euro. Maar omdat ik in die tijd nog veel contact had met de kunstacademie was het geen probleem om aan die apparaten te komen en dus stond je vaak op expo's met de apparatuur van de school de show te stelen.

Verkopen is er op die manier natuurlijk niet bij. Je publiek is, als ze het al zouden willen kopen het zelfde dat schilderijen koopt en dus zit je met prijzen van gemiddeld 200 tot 400 euro, vooral als je net komt kijken. En met het spul waar je je dingen mee hebt gemaakt zat je al snel op een prijskaartje van 15.000 euro en dan moet je toch echt geluk hebben wil je iemand tegenkomen die dat op zak heeft, en wat dat betreft ken ik maar een paar mensen die dat ook gelukt is.

Omdat ze gewoon geluk hadden, of omdat het gewoon goede zakenmensen waren.


EAT, een filmpje waar ik in slowmotion 200 producten naar binnenwerk, kan zo in een galerie gedraaid worden.

WANNEER IS IETS KUNST.

Kunst is een woord. Het is een label dat je plakt op iets dat geschapen is door een kunstenaar, nog zo'n label. Hoewel je urenlange discussies kunt hebben over wanneer iets kunst is (waar dan niemand uit schijnt te komen) komt het er uiteindelijk op neer dat kunst gewoon een product is.

Het is iets waarvan je verwacht dat het een artistieke lading heeft, waarvan de maker door een hel is gegaan en zijn diepste delen van zijn ziel blootlegt en vaak is dat ook het geval, maar dat maakt het geschapene nog geen kunst. In de tijd dat Vincent van Gogh leefde golden zijn schilderijen helemaal niet als kunst. Hij raakte het vaak aan de straatstenen niet kwijt behalve aan zijn broer dan, die toevallig kunstdealer was en er dan mee opgescheept zat. Mensen vonden het troep, hooguit een vorm van huisnijverheid. Soms lukte het om een schilderij bij de kruidenier om te ruilen voor een brood en een fles wijn omdat de man met die rare schilder meeleefde, als een soort van verkapte weldadigheid. Maar kunst was het zeker niet.

Hoe de schilderijen van van Gogh plotseling kunst werden weet ik niet precies, maar het heeft geholpen dat Vincent gestorven is, iets wat je bij veel kunstenaars ziet, dat de erkenning pas na hun dood plaatsvindt. Plotseling zijn ze even interessant en al snel worden de handelaren wakker omdat er iets nieuws is.

En waar bestaat die erkenning uit? Het bestaat uit dat de werken verkocht worden. Er is hype en daardoor ontstaat vraag, en pas als dat een beetje aangeslagen is gaan mensen er inhoudelijk over praten. Vaak door de handelaren zelf, de galeriehouders voor wie dit hun broodwinning is, en pas als die hype over een bepaald momentum is komen de gewone mensen kijken naar dat werk van die meester met zijn fantastische schilderijen.

Plotseling is het kunst met de hoofdletter K en ontstaat het wereldje van liefhebbers en kenners, er treedt gewenning op, mensen gaan elkaar napraten en plots hoor je er niet meer bij als je " het maar niks" vindt. Het is de kunst van de handelaren en hun inzichten om de hype te creŽren die er uiteindelijk voor gezorgd heeft dat een schilderij van van Gogh nu voor tientallen miljoenen van eigenaar verwisseld die het schilderij dan netjes in een kluis bewaard omdat het zijn gewicht in goud is overstegen. Het gevolg, nog meer roem met miljoenen kaartjes betalende toeristen in het van Gogh museum. Hadden ze 't ook mooi gevonden als die hype er niet was geweest? Raken we in diezelfde euforie als een arme onbekende schilder iets probeert te verkopen dat in de stijl van van Gogh is gemaakt?

Een mooi voorbeeld zijn de grot tekeningen van Lascaux. In de rotsen gemaakte afbeeldingen van dieren en de jacht door onze voorvaderen, de oermensen. Zolang ik kan heugen werden die mensen als zodanig bestempeld. Oermensen die tekeningen maakten waar we veel van konden leren. Tot die tekeningen voor het grote publiek werden opengesteld en we in de wereld van de commercie binnenkwamen waar elke functie lekker werd aangedikt zodat het toch nog wat leek.
Een wc juf heet tegenwoordig sanitair medewerker, een fabrieksarbeider is een specialist assemblage en dus heten de oermensen die in de grotten hun taferelen kerfden nu ineens kunstenaars want, dat trekt meer bezoekers en verkoopt dus meer kaartjes.

http://i58.tinypic.com/m9by4m.jpg
Contactadvertentie. 12 posters in 12 talen in 80 steden over de wereld zoals bv hier in israel met de herbrweewse versie. Onderaan een paar andere versies. De truuk was ze gewoon mee te geven aan buitenlandse studenten in de zomervakantie..

Als mensen denken dat iets kunst is krijgt het een meerwaarde en vaak is dat de enige waarde die het dan heeft. Het labeltje kunst heeft iets plotseling tot iets hogers verheven. Zo heb ik ooit een expositie bij de Hengelose stichting Planetart gehad. Een stichting die zich voornamelijk bezig houd met mediakunst in extremen. Op een goede dag hadden de mensen van Planetart de kerk in Enschede geboekt en het gebouw volgestouwd met video apparatuur en geluidsinstallaties waarop ze allerlei video opnames dwars door elkaar lieten lopen, van kunst filmpjes tot gewonen tv programma's. Als je de kerk binnenliep werd je haast platgedrukt van de kakofonie van geluiden en beelden, een overkill aan beeld en geluid op maximaal volume en ook tot ver over de markt werd je bestookt met een totale chaos van geluid, gepiep en gerommel. Best een ervaring.

Op dat moment zat ik op een terrasje waar ook twee oude dametjes een kopje thee zaten te genieten tot een van hen zich licht geÔrriteerd afvroeg wat dat toch voor enorme herrie was dat uit die kerk schalde. De andere dame wist er van en zei, " O dat zijn kunstenaars met een speciale voorstelling" Plotseling was het alsof een enorme last van de schouders van de ene vrouw werd af genomen. " Ooo, het is kunst! Nou begrijp ik het." En plotseling was in ieder geval schijnbaar de irritatie verdwenen en hebben de dames nog een kopje thee er bij besteld om van de mooie dag te genieten.

Het woordje kunst was genoeg om van een bak onaardse herrie iets aangenaams te maken.


WAT IS EEN KUNSTENAAR?

het is een algemene misvatting dat mensen die zichzelf kunstenaars noemen zich op de verkoop van werk richten. De meeste kunstenaars maken niet dingen voor een publiek, maar voor zichzelf, ze zijn gefascineerd door de dingen des levens en door hun problemen met de realiteit. Er zijn aardig wat kunstenaars die nog nooit geŽxposeerd hebben omdat ze hun producten niet met anderen willen of durven delen.

Veel kunst is een vorm van onderzoek vanwaaruit een product ontstaat. Een kunstenaar schept, maar dat is alleen het eindpunt van een proces wat een "kunstenaar" doormaakt en dat doen ze in de taal die ze het beste spreken. Bij de een is dat schilderen en bij de ander is dat beeldhouwen en bij mij was dat mediakunst. Je wordt er bedreven in en als het goed gaat maak je uiteindelijk producten die uniek zijn waardoor je een bepaalde markt kunt aanspreken. Maar daar houdt het eigenlijk bij op. Op kunstacademies krijg je geen les in economie, tenminste niet waar ik studeerde. Hooguit dat je aan het eind een cursus boekhoeden krijgt aangesmeerd, mede door bemoeienis van de sociale dienst die kunstenaars het liefst als producenten van objecten zien die verkocht zullen worden.

Maar de kunstenaar zelf is dat helemaal niet. Het is het type dromer dat zijn dromen waarmaakt, die actie onderneemt om zijn obsessies en angsten of blijdschap tastbaar te maken en daar gaat dan alle energie inzitten. In weze maken zij de dingen puur voor zichzelf, het is zelf onderzoek waar vanuit chaos orde wordt geschapen. Veel kunstenaars zijn sociale en emotionele rampen, het zijn mensen die aan de drank zitten, hun oor afsnijden en zelfmoord plegen en die voornamelijk van buitenaf als "kunstenaar" worden bestempeld, of nog erger, zelf geloven dat ze kunstenaar zijn, want het beestje moet een naam hebben. Je moet aan de buitenwereld kunnen vertellen wat je bent. En dus noem je jezelf kunstenaar.

Het is een van de redenen waarom kustwerken in galeries zulke enorme prijzen hebben. Vaak weten kunstenaars helemaal niet wat ze voor hun werk moeten vragen omdat wat ze geschapen hebben vaak zeer persoonlijk is. Het is iets wat is ontstaan tijdens het verwerken van een persoonlijk proces. Maar eenmaal in de galerie zit daar plotseling dat labeltje KUNST op en kunst hoort duur te zijn, hoe duurder des te prestigieuzer, en dus hangt er onder een beetje schilderij een prijskaartje met 4 a 5 nullen en die waarde heeft het alleen maar in die galerie in de hoop dat er een toekomstige eigenaar met een dikke portemonnee komt binnen lopen. Het gevolg is natuurlijk dat er bijna niets verkocht wordt, mede door die prijzen en omdat iets niet goed in de markt ligt.

Veel kunst is gewoonweg troep dat niet door een slimme zakenman tot hype verheven is en het beste op zijn plek vindt in de hoek van de plaatselijke vuilcontainer maar zolang het in de galerie hangt met het labeltje kunst hangt er een zweem van heiligheid overheen waardoor een schepper met opgeheven hoofd in de kroeg kan beweren dat hij kunstenaar is en op die manier nog flink wat aanzien kan creŽren om menig aanbidder het bed in te praten.

Een kunstenaar die verkoopt is een zakenman, en een kunstenaar die goed verkoopt is een goed zakenman en heelaas zijn de meeste kunstenaars dat niet. De wereld van de zakenmensen is precies het omgekeerde van wat kunstenaars doen, tenzij je het doen van zaken als een kunstvorm ziet. Als kunstenaar sluit je je op in je eigen wereld, in je proces verbreek je juist het contact met de rest zodat je in je alcoholroes in een chaotische rommelhoek tot je dingen komt.

Kunst schep je vanuit je onderbuik en vaak weet je helemaal niet waar je mee bezig bent tot het er plotseling is en al die tijd ben je helemaal niet bezig met de uiteindelijke verkoop van wat je aan het doen bent.

Een zakenman is juist de specialist in netwerken en het vertalen van wat je hebt geschapen tot een verkoopbaar en begrijpelijk product. Het is de kunst om iets te maken dat makkelijk verteerbaar is en herkenbaar voor het grote publiek. Uiteindelijk is het zakelijke aspect 95% van wat dat soort kunstenaars aan werk verzetten. Die andere groep doet dat niet, die verzet 150% van zijn energie in het scheppen, roofbouw dus wat zich uit in problemen en een algemeen niet functioneren binnen de maatschappij. Als ze al verkopen is dat omdat ze connecties hebben met zakenmensen die in hun werk een markt zien of hebben geschapen, maar dat zijn mensen die in weze net zo goed auto's of koelkasten verkopen en dat misschien daarnaast ook daadwerkelijk doen.

Heelaas hoor ik bij die grotere groep "kunstenaars" Het type dat zich verliest in zijn "werk" dat je net zo goed een lifestyle kunt noemen. Er is niet een bepaald deel van de dag waarop ik kunstenaar ben, het is een 24/7 concept. Ik leef het leven van een "kunstenaar" en ik ken andere kunstenaars die zich op dezelfde manier door het leven schoppen met incidentele verkopen, maar ook de eenzaamheid en depressies ervaren die bij deze lifestyle horen

Ik zet dat woord "kunstenaar" tussen aanhalingstekens omdat ik er steeds meer van overtuigd raak dat ik het niet ben. Ik schep iedere dag wel iets, er zijn wel 5 dingen waar ik tegelijk mee bezig ben en over het algemeen ben ik me daar niet eens bewust van.

Voor mij is er geen verschil tussen koffie zetten en een tekening maken. Veel van wat ik doe heeft een functionele oorsprong, er moet koffie komen of er moet een plattegrondje worden gemaakt zodat ik een adres op de fiets kan vinden. Maar waar bij de meeste mensen dan de kous af is raak ik gefascineerd en geÔnspireerd door de koffiekringen die mijn mok op de tafel maakt of de vorm die het plattegrondje heeft, en langsaam worden die dingen puzzelstukjes van een groter iets dat als het ware vanzelf ontstaat en waar je uiteindelijk niet eens aan kunt herkennen dat het ooit met koffiezetten begonnen is.

http://i58.tinypic.com/1sig77.jpg
Vanaf deze week komt de dood in kleur, de poster voor de expo waar ik gebruiksartikelen als marcotm merk etaleerde met in dit geval een revolver en ik ook een uurtje in de cel ben beland doordat ik betrapt werd met plakken. Sorry voor de kutkwaliteit, het is een videostill van een oude opname.

Wat er bij mij gebeurt is dat ik in weze naar de wc moet en een drol neer leg omdat die drol er nou eenmaal uit moet en waar anderen dan naar kijken en menen er kunst in te zien. Het kan ook zijn dat ik er plotseling zelf iets in zie en dan speciale dingen ga eten, met verhoudingen en tijdstippen ga experimenteren, me daarmee op kosten jaag en tegelijk een meester in het drollenleggen word, om dan uiteindelijk in een bekende galerie met in perpex blokken bijzonder vormgegeven drollen te exposeren ( in diverse kleurschakeringen waarvan menigeen zich afvraagt hoe ik dat in godsnaam voor elkaar heb gekregen). Maar tenzij ik daaronder het zakelijk vernuft heb gebruikt zodat het stickertje kunst er op plakt verkoopt dat voor geen meter en zal een galeriehouder me ook niet zo snel binnenlaten.

Ik doe veel dingen. Ik heb een youtubekanaal met meer kijkers dan ik ooit in een galerie of museum kan bereiken. Ik schrijf columns, ik heb zelfs een boek geschreven dat sinds gisteren officieel is goedgekeurd om naar de drukker te gaan. maar niets daarvan is iets wat geld in het laatje brengt. Niets daarvan is ooit gepland om een bestaand product te worden, het is eenvoudig ontstaan omdat ik ben blijven doorgaan met ademhalen. Ondertussen exposeer ik al lang niet meer in galeries, voornamelijk omdat het toch alleen maar bekendheid en geen geld opbrengt, maar ook omdat ik als mediakunstenaars veel meer mensen via de elektronische media als internet weet te bereiken. Maar ook hier verdien ik geen rooie rotcent.

Mijn youtube filmpjes bestaan voornamelijk uit vlogs, mijn schrijfsels uit non fictie. Is dat kunst? Nou nee, niet perse, net zomin als dat ik koffie zet of op de wc ga zitten. Het zijn meer de processen waar kunst kan ontstaan, dat producten oplevert dat binnen de kunstmarkt verkocht kan worden. En af en toe ontstaat zo'n filmpje dan ook, per ongeluk, of door oorzaak en gevolg dat het ook heel goed zou doen tijdens een expositie. Maar voor mij persoonlijk is het allemaal een pot nat, mijn drollen verdienen net zoveel aandacht als de filmpjes waar ik een stuk bakvet voor de camera naar binnen werk.
Ik ben zoals altijd al relatief bekend door mijn werk, ook nu ik op youtube bezig ben worden mijn filmpjes regelmatig opgepikt door tv, er wordt over mij gepraat, gelachen en geruziet, maar financieel schiet ik er niets mee op. Iedereen wil mij, zolang het maar gratis is.
Het is ook een van de redenen waarom ik nauwelijks exposeer, het kost me eenvoudigweg te veel geld. Er moet een andere aanpak komen.

Mijn artiestennaam is MarcoTM, voluit MarcoTM R&D wat staat voor research and development.
Ik heb mijn voornaam als merk verheven ( TM betekend trade mark) en al vanaf mijn kunstacademietijd gebruik ik dat als merknaam voor mijn producties. Dat ging zelfs zo ver dat ik een keer willekeurige schilderijtjes van anderen met een MarcoTM stikker voorzag op de plek waar hun handtekening stond. Zeg maar gerust een rebranding van hun merkteken en dus vanaf dat moment die schilderijtjes van het merk MarcoTM waren geworden. Als je dat zou kopen kocht je dus iets van MarcoTM en dat is daadwerkelijk ook een keer gebeurt.(maar dan met huishoudsproducten die ik in de marcotmkleuren had opgeschilderd)

Afgezien van een paar unieke gebeurtenissen waar daadwerkelijk iemand iets kocht had ik gewoonweg niet het zakeninstinct om er meer van te maken. Bekendheid alom, money nada.
Maar net als dat ik van mijn werk een merk had gemaakt door het met mijn naam te signeren werd me duidelijk dat kunst, het woord kunst, in weze niets anders was. Het is iets wat je op iets plakt zodat het hanteerbaar wordt voor je publiek.

Waarom is een bepaalde frisdrank Coca cola? Omdat het in een cocacolafles met een Coca cola label zit. Best mogelijk dat diezelfde fabriek ook blikjes bij de Aldi onder een goedkoper merk levert, maar dan is het in de ogen van de consument gelijk een minderwaardiger product met een lagere prijs.

Waarom is een boek een boek? Omdat het de naam en de vormgeving van een boek heeft, het heeft een kaft met een voorkant, en zelfs als het alleen als ebook wordt uitgegeven de opmaak van een boek heeft en dus als boek verkocht kan worden. In wezen is het niks anders dan een verzameling vlogs hier omdat het die andere format heeft en daardoor wordt het gelijk anders gewaardeerd. Het krijgt waarde, het wordt een ruilmiddel.

Dus wat maakt dat een stuk vloerbedekking dat met blikken verf is besmeten en daarna met een luchtbuks met kogels is doorzeeft kunst? Omdat iemand er de merknaam KUNST op heeft geplakt.
Iets wat op dit moment van mijn leven niet gebeurt. Omdat ik er niet naar zoek en omdat ik mijn werk via andere wegen aan de man breng dan via het gerenommeerde kunstcircuit.

Ik ben als MarcoTM een concurrentie met het merkje KUNST aangegaan. Als je iets van mij aanschouwt is het geen kunst, maar het is MarcoTM.

In wezen is alles wat je ziet kunst omdat alles door iemand is vormgegeven. Een coca cola fles is duidelijk herkenbaar als cocoa cola fles, een iMac is heeft een duidelijk herkenbare vorm en zelfs de radiator van je verwarming heeft een vorm dat per merk verschillend is en waar het niet ondenkbaar is dat de vormgever er van slapeloze nachten heeft gehad, aan de drank is geraakt en zijn vrouw mishandeld heeft. Maar op deze vorm van kunst hebben ze het stikkertje design geplakt omdat dat eenvoudigweg beter in die markt verkoopt.

Ik heb bewust die afstand van kunst genomen. Ik noem mij hooguit nog kunstenaar als me dat wat oplevert. Als mensen mij vragen wat ik ben, dan ben ik Marco en als ze me vragen wat ik doe dan doe ik niets. Nu ik bezig ben een boek te publiceren ben ik eventjes een schrijver. Maar wat ik maak is geen kunst, het is MarcoTM.

Eigenlijk zou ik een beetje afstand moeten doen waar ik me mee bezig houd en economie gaan studeren, iets wat me de laatste tijd een beetje trekt, want wil ik ooit succesvol worden moet ik beter leren het doek of de computer te verkopen met iets artistieks als inhoud en dan wil ik me best weer een kunstenaar noemen al hoop ik dat het dan nog steeds als MarcoTM bij iemand aan de muur hangt.

Volgende: MTM - Boek "De vrije man" officieel in de winkel! 11-'14 MTM - Boek "De vrije man" officieel in de winkel!
Volgende: MTM - iMac G5 Review 10-'14 MTM - iMac G5 Review

Reacties


Door Tweakers user Stef_Venner, zaterdag 1 november 2014 20:03

Denk dat je eens op zoek moet gaan naar het model van Creativiteit van Op Ten Berg. En lees je eens in op latteraal denken van De Bono. Zo komt er een duidelijker verhaal in naar voren...

Door Tweakers user verleemen, zaterdag 1 november 2014 20:19

Stef_Venner schreef op zaterdag 01 november 2014 @ 20:03:
Denk dat je eens op zoek moet gaan naar het model van Creativiteit van Op Ten Berg. En lees je eens in op latteraal denken van De Bono. Zo komt er een duidelijker verhaal in naar voren...
Ik zal het eens raadplegen

Door Tweakers user BLN, zondag 2 november 2014 23:36

Oke, het is een lange lap tekst, heb m niet in zijn geheel gelezen. Maar de soundtrack onder je 200 lekkere hapjes filmpje is wel heel dik. Is daar een playlist van?

Door Tweakers user verleemen, maandag 3 november 2014 00:14

BLN schreef op zondag 02 november 2014 @ 23:36:
Oke, het is een lange lap tekst, heb m niet in zijn geheel gelezen. Maar de soundtrack onder je 200 lekkere hapjes filmpje is wel heel dik. Is daar een playlist van?
Oh dank je wel:) Die heb ik een jaar of tien geleden in reason gemaakt en is dus ook van mijn hand. Hij staat in 2 delen op youtube en das gelijk ook de beste kwaliteit.

The electronic core suite
Part one
http://youtu.be/3LEFw6X99CM

En part two
http://youtu.be/Rabbb6MHen4


Een deel van de tekst die je in t nummer hoort gaat over de computer waar het op gemaakt is, een celeron 400 mhz met 64 mb ram

[Reactie gewijzigd op maandag 3 november 2014 00:19]


Door Tweakers user Kecin, maandag 3 november 2014 14:24

http://img3.wikia.nocooki...d-i-just-read-200165.jpeg

[Reactie gewijzigd op maandag 3 november 2014 14:24]


Reageren is niet meer mogelijk