NU‹M 10 - Hemelse dromen.

Door verleemen op dinsdag 22 april 2014 13:55 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 439

Het kleinste kamertje van het huis. Anderhalve meter diep, een meter breed en twee en een halve meter hoog, met aan het plafond een naakte spaarlamp van 11 watt dat zijn licht warm wit op het tafereel er onder bescheen. Aan de muur een android tablet met daarop een spelletje patience waarop dat moment een grote vinger de laaste kaart, een harten negen onder een klaver tien verplaatste. De vinger van een grote dikke man die op dat moment al veel te lang op de grote witte wc pot zat. Zo lang dat zijn linkerbeen in slaap was gevallen van dat gezit op die naakte pot zonder wcbril, omdat meneer met zijn enorme gewicht voor de zoveelste keer door de bril was gezakt en geen behoefte had om op een gescheurd onderstel te zitten.

" He eindelijk, gewonnen"

Hij drukte op autocomplete waarna de kaartenreeks zich netjes tot 4 stapeltjes ordende om daarna een feestelijk patroontje van een torus vormde terwijl het apparaat melde dat hij weer eens gewonnen had.

Zijn hand ging naar de rol wcpapier. Rolde wat papier af af en scheurde het van de rol.

"Echt fantastisch spul, dat euroshopper" dacht Marco terwijl hij het 3 laags super absorberende papier voor het daartoe bestemde doel gebruikte.
Daarna herhaalde het proces zich weer, en weer, en nog een keer. Net zolang hij het gevoel had dat het nu wel voldoende was waarna hij achterlangs op de spoelknop drukte en hij het spoelwater onder zich hoorde ruisen om de grote boodschap naar het stadsriool te bevorderen.

Het ruisen zwol op, werd luider en luider. Heel onnatuurlijk voor spoelwater dat juist had moeten wegebben. Robin, zijn hond, die het zich in zijn broek makkelijk had gemaakt en in slaap was gevallen schrok wakker en keek zijn baas van onder tussen de benen verbaasd aan.

Marco keek verbaasd terug.
" ik weet t ook niet" zei hij tegen de hond. "Zou de spoelbak soms kapot zijn? " hij trok zichzelf omhoog en klapte bijna door zijn voet van het been gevoelloos was geworden van al dat gezit op die wcpot.
Terwijl het geruis aan bleef zwellen keek hij verbaasd achterom in de schone wc pot waar het water duidelijk al weggespoeld was. Het was nu irritant hoog met zingende toontjes. Robin sloeg alarm en rende blaffend de woonkamer in om retesnel terug te rennen nog voordat de dikke man zijn broek helemaal had kunnen optrekkken. Hysterisch blaffend kroop het dier tussen zijn benen door om er achter te gaan staan terwijl hij zich zo klein mogelijk maakte. Robin was duidelijk ergens van geschrokken.

Op dat moment hield het ruisen abrupt op en ook de melodieuze fluittoontjes stierven weg. Het was stil in huis. Verdacht stil, alsof de muren hun adem inhielden.
Marco vergat bijna zelf te ademen.

"Smak" klonk het vanuit de woonkamer. "Smikkel,,"

"Smak?" dacht Marco verbaasd. Hij spitste zijn oren voor het smakkende geluid vanuit de woonkamer. Meer soortelijke geluiden kwamen kwamen vanuit de woonkamer.
" ik ken dat geluid" dacht Marco verbaasd. " Iemand zit in mijn woonkamer te eten!"


De overgang naar de lagere trillingsfrequentie van het aardse universum was totaal aan Anna voorbij gegaan. Ze was op het plateau gesprongen en had zich aan de tafel met eten vastgeklampt en had verwoed geprobeerd het zware ding vol eten van het plateau te slepen. Terwijl de vormen diffuus werden om plaats te maken voor een nieuwe omgeving kwam ze tot haar ontsteltenis er achter dat de tafel aan de vloer gelijmd leek. Nu ze de tafel niet kon redden besloot ze maar om het enige juiste te doen en dan maar de inhoud te redden door alles op tafel op te eten.. In haar maag had het eten tenminste een doel. Anna begon als een bezetene de lekkernijen naar binnen te proppen. Ze was net aan de schaal met barryvispasteitjes begonnen toen ze langzaam gewaar werd dat de ruimte waar ze zich in bevond in geen enkel opzicht leek op de hal met de quantumresonator waar ze zo even op het plateau was gesprongen.

Met een halve barryvispastei uit haar haar mond hangend keek ze om zich heen. De kamer waar ze zich in bevond was niet groter dan 30 vierkante meter, en ook het plavond stak maar een klein stukje boven haar hoofd uit. Naar tafel had het meubilair in de kamer verdrongen, een deel ervan was in een andere houten tafel gematerialiseerd waar allerlei onherkenbare dingen op stonden. Achter haar was een raam met het uitzicht op straat met allemaal vreemd uitziende huizen en voertuigen. Ze was zo ontdaan dat ze bijna vergat te kauwen. Op dat moment kraakte er iets en terwijl ze haar hoofd pijlsnel in die richting draaide zag ze iets wat op een deur leek langzaam open gaan terwijl een foeilelijke gestalte langzaam door de deur naar binnen kwam lopen.

In paniek maakte Anna een sprong achteruit, met haar rug het raam naar de straat verbrijzelend. Met een sprong was ze naar buiten en ze had het al haast op een rennen gezet toen haar instinkt haar tot halt riep. het eten was nog binnen!


Marco keek door de deuropening de woonkamer binnen en kon zijn ogen niet geloven.
In de woonkamer stond een 2 meter hoog wezen dat het midden van een aap en een kangaroe had. Maar dan wel een moddervette kangaroe van 300 kilo.

"Wat da fok heb ik geslikt" dacht Marco. Ik zal toch niet per ongeluk de anahuasca door mijn eten gemengd hebben of zo iets?" Maar dat kon niet, die plantenmix lag veilig achter slot en grendel.
" nou dan is het duidelijk," kwam hij tot de conclusie. "ik droom."

Marco keek met een ongezonde hoeveelheid interesse naar het wezen in zijn droom terwijl het met iets in zijn bek een sprong achteruit maakte en daarbij zijn woonkamer raam aan duigen ramde.

Nog voor hij iets kon uitbrengen sprong het grote dikke wezen door het raam naar buiten, maakte een paar grote stappen tot het plots tot stilstand kwam en zich omdraaide. Even stond het stil terwijl de lange rattestaart langzaam kronkelde tot ze met een sprong weer binnen was en met twee armen allerlij zaken van een grote tafel, die midden in zijn woonkamer stond in iets wat op een buidel leek terwijl het Marco recht in de ogen staarde. Daarna sprong het weer snel naar buiten om dan razendsnel uit het zicht te verdwijnen.

Wat een bijzondere droom was dit. En allemaal zo levensecht. Marco voelde de frisse lentelucht de woonkamer binnenstromen. Het was allemaal levensecht in geuren en kleuren. Vooral die geuren. Zo lekker had nog geen enkele droom geroken. Hij liep naar de tafel met eten toe en pakte een van de barryvispasteitjes en rook er aan. Het pasteitje was nog warm en rook echt verrukkelijk. Hij nam er voorzichtig een hapje uit. De smaak overdonderde hem. Nog nooit had hij zo iets voortreffelijks geproefd. Zeker niet in een droom. Het was gewoon buitenaards lekker.

Terwijl hij nog een paar happen van het pasteitje nam was Robin, zijn pinsher naast hem komen staan en keek hem vragend aan.

" 't Is lekker," zei Marco tegen zijn droomhond, en bood het dier een stukje Barryvispastei aan.
Robin snuffelde even aan het gebodene en besloot er een hap van te nemen. Dat viel duidelijk in goede aarde en weldra zaten Marco en zijn hond aan een tafel zich goed te doen aan een buitenaards lekker eten.

" Dit is toch echt wel een van de beste dromen die ik ooit gehad heb, gewoon jammer dat ik straks weer wakker zal worden" hij besloot om het er tot die tijd maar flink van te nemen.

Maar weg lang kon hij niet van al dit heerlijks genieten. Voor zijn huis stopten 2 zwarte autosen een busje met geblindeerde ramen waar een stuk of zes in zwarte maatpakken geklede mannen uitkwamen en duidelijk recht naar zijn huis liepen.

"O ja hoor" dacht Marco venijnig. Dat komt zo maar ven mijn droom verstoren"
Maar voor Marco op kon staan waren ze al door het raam naar binnen geklommen waarna het busje pal voor het raam ging staan om zo het zicht vanaf de straat te blokkeren terwijl buiten een aantal mannen eventuele mensen op straat, die wilden kijken wat er toch aan de hand was op een afstandje hielden. Twee van de mannen binnen stormden op Marco af en sleepten hem bij de tafel weg terwijl een van hen zijn hand op zijn mond duwde zodat hij niet kon schreeuwen.

"Daar gaat mijn mooie droom" dacht Marco, en slikte snel het laatste restje Barryvis pasteitje weg terwijl hij mee naar het achterkamertje werd gesleept. En in een stoel werd geduwd. Het ging allemaal zo snel dat Marco niet op het idee kwam om zich te verweren.

Door de deur heen zag hij hoe een van de mannen. Een koffer openmaakte waarin zich een apparaat met allerlei knoppen en een beeldscherm bevond terwijl een ander met een vreemdsoortig toestel langs het meubilair bewoog. Het apparaat in de koffer gaf een piepje waarna de man die het bediende zijn collega aankeek en knikte.

" Hier is het zei hij tegen een lange kale man met een zwarte spiegelbril op. We zitten recht op ground zero." Duidelijke nastraling, vooral die tafel waar deze meneer net aan zat te eten. Hij wees naar de monitor waar een afbeelding van de woonkamer op werd afgebeeld met daarop de tafel die een groengele gloed uit leek te stralen.

" Wat is dit voor rare droom!" Flapte Marco er uit.
De man met het kale hoofd keek in de richting van Marco en maakte een licht knikje naar een van zijn collega's die op hem afkwam en een koud metalen voorwerp op zijn hals duwde.

Marco hoorde iets sissen terwijl hij een steek in zijn nek voelde. De ruimte om hem heen werd vaag terwijl de geluiden om hem heen hol en dof werden en hij het bewustzijn verloor...

NU‹M 09 - Teleport

Door verleemen op vrijdag 18 april 2014 14:43 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 672

Professor Araheim wilde net zijn kopje koffie met een koekje van het dienblad van Einstein nemen toen plotseling het alarm afging afgingen.

Een medewerker van het lab voor essentiele energie stormde de kamer binnen.
" De quantumresonator is geactiveerd!" Brulde hij door het lawaai van de sirenes heen. " er worden enorme hoeveelheden energie afgetapt" Op dat moment begonnen de lampen in het lab licht te flikkeren tot ze weer langzaam stabiliseerden.

Araheim keek op de klok en schrok. Ze hadden meer dan een uur in het kantoor zitten praten en volledig de tijd en Anna vergeten.

Het grote scherm in het kantoor kwam op en daar was de quantumresonator die ladingen energie flitsen naar zich toe trok terwijl op het plateau een dik wezen in een sterk fluctuerend energieveld werd gehuld.

"Bij de staart van Nuumbo!" Riep Araheim, die Anna herkende. We zijn Anna helemaal vergeten. Die is natuurlijk op zoek gegaan naar eten. Maar hoe komt ze in Nuumbo's naam in dat lab terecht?
" dat is nu even onbelangrijk" sprak dr Hawkins vanuit het luidsprekertje van de sapcentrifuge." We moeten er heen om het apparaat uit te schakelen voor er ongelukken gebeuren. " Araheim, neem de lift naar beneden, dan zal ik proberen of ik naar een van de apparaten in de hal beneden kan overschakelen!"


Beneden, onder de laag graniet in het geheime lab, terwijl Anna aan de tafel met lekkernijen aan het trekken was en de bliksemschichten op haar krachtveld inwerkten werd bij de voedselprojectoren een kleine espressomachine actief. Een van de vele huishoudelijke apparaten waar het ego van Professor Hawkins over verdeeld was en nu de ogen en oren van Hawkins vormde. Het apparaat zweefde naar het platform toe.

"Stop Anna! Laat die tafel onmiddellijk los en spring van het platform voordat het resonatieveld je in zijn greep krijgt en je uit dit universum verdwijnt!"

Maar het had geen zin, de luidsprekerstem was te zwak om boven het geluid van de resonator uit te komen en Anna, in haar roes om al dat eten te redden had totaal geen oog voor haar omgeving.
Heel langzaam begonnen haar omtrekken al onzuiverheden te vertonen. Haar atomaire strucktuur verloor de resonantiekarakteristiek waarop de realiteit vibreerde en stukje bij beetje werd ze doorzichtig.

"Dit is mijn schuld" dacht dr Hawkins. "We hadden haar nooit zo lang alleen moeten laten. Waar ze ook terecht komt, het is beter als er iemand met verstand van zaken bij er is"
Zonder nog verder na te denken wat hij deed storte de espressomachine zich in het krachtveld waar Anna en de tafel zich in bevonden. Binnen een aantal seconden begon ook de espressomachine langzaam onzuivere vormen aan te nemen. Terwijl er nog meer energie door de resonator werd aangesproken om deze veel te grote last in een andere frequentie te polen.

"Ik hoop maar dat ik genoeg kennis in mijn databank heb om nog enigsins te functioneren" bedacht dr Hawkins zich nog terwijl voor zijn sensoren de omgeving troebel werd.

Op dat moment kwamen professor Araheim gevolgd door de zwevende sapcentrifuge de lift uit rennen. "Anna, " schreeuwde hij, Anna, wat ben je aan het doen?"

Voor zijn verbijsterde ogen zag hij nog net een glimp van een mist achtige tafereel dat tot niets vervluchtigde waarbij de ontladingen in het krachtveld langzaam minder werden tot er niets meer was. De quantumresonator schakelde terug, de energieflitsen hielden op en het krachtveld ebde weg waarna het grote plateau weer omhoog kwam.

Anna, de tafel en de espessomachine waren verdwenen.

.......


Op precies dezelfde plek, in een ander lab dat zich op een andere resonatiefrequentie dan die van het NuŁm universum bevond, schrok een slaperige operator plotseling wakker door een waarschuwingspiepje van zijn computermonitor.
ANOMALIE GEREGISTREERD knipperde het met grote rode letters in beeld.

De operator sloeg op de enter knop en bekeek het bericht. In Amsterdam noord had zich een singulariteit voorgedaan. Iets in een omtrek van een kilometer, de hoogste nauwkeurigheid van de scanners, was er plotseling een massa van 400 kilo aan het continiuŁm toegevoegd dat er eerder niet was.

De operator deed eerst een foutcontrole om te zien of het niet een fout in het systeem was, maar ook op de andere afdeling hadden ze het gezien. In Noord was iets aangekomen dat niet van deze wereld was.

De Operator greep de telefoon. Bij dit soort gevallen moest meteen de hoogste in rang op de hoogte worden gebracht. Het apparaat ging 7 keer over toen er opgenomen werd.

"Daar spreekt u mee" klonk het aan de andere kant van de beveiligde lijn"

"Hoogheid" sprak de operator op effen toon" We hebben contact. Sectie vijf A.
Daarna hing hij op en wachtte af terwijl er een rond om hem een complete afdeling wakker werd.

NU‹M 08 - De brug tot een ander universum

Door verleemen op zondag 13 april 2014 01:23 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 1.257

DE SCHRIJVER.

De schrijver zat achter zijn iPad en keek vergnoegd naar het universum dat hij tot nu toe geschapen had. Op het witte vlak van zijn textverwerker zag hij, deels door zijn geestesoog Anna, het dikke van de ratten afstammende NuŁmmeisje voor de voedselprojector staan terwijl ze haar hersenen in kronkels piekerde over welk een fantastische maaltijd ze zou gaan bestellen. De hal waar ze stond was te gigantisch voor woorden. Dat was ook nodig want het apparaat, als je het al zo mocht noemen waar het in deze hal om draaide was zelf ook een reus onder de machines. Hoewel het allemaal een consistent geheel was, kon je beter over een reusachtige installatie spreken dat nog het meest leek op een kruising tussen een chemische fabriek en een electriciteitscentrale.

Het apparaat zelf was minstens dertig meter hoog en wel veertig meter lang. Overal buizen en taps toelopende pilaren met enorme koelribben en een penetrante ozongeur van de ontladingen tussen de onderdelen. an de andere kant van de zaal stonden gigantische nulpuntgeneratoren met een totale capaciteit van 300 terrawatt. Op zich was het geen probleem om deze grootheden aan energie op te wekken, het vacuŁm immers een oneindige energiedichtheid, maar het transport van deze enorme energetische krachten en de verdeling naar alle onderdelen van de machines en de rest van het gebouw namen dermate veel voorzorgsmaatregelingen in acht dat de energiecentrale zelf al een complete fabriek op zich vormde.
En dat allemaal voor een ruimte, niet groter dan een middelgrote badkamer waar alles bij elkaar kwam om de testobjecten op een nadere quantumfrequentie te brengen en zo uit de realiteit van NuŁm te bannen.

Natuurlijk waren niet al die 30 terrawatt voor de quantumresonator bedoeld. De voedingsprojectoren, vijf stuks in totaal waren er om alle NuŁms in hele energiecomplex van voedsel en onderdelen te voorzien en konden in een keer een ton aan eten inclusief borden en bestek uit het vacuŁm produceren. Daarnaast was de krachtinstallatie ook verantwoordelijk voor de energieverzorging van de andere laboratoria en de machines aldaar. Bovendien ging het hier om experimentele apparatuur dat niet perse de meeste efficiente was en uiteindelijk verwachte men dat er ooit een quantumresonator zou komen die het met veel minder aankon.

"Eigenlijk verkeer ik in een luxe positie" bedacht de schrijver. " ik hoef alleen maar op te schrijven dat iets groot en complex is en dan hoef ik het alleen maar aan de lezer en zijn of haar fantasie over te laten hoe deze installatie er daadwerkelijk uit moet zien., als schrijver hoef ik me niet helemaal uit de naad te werken zoals schilders dat doen. Neem bijvoorbeeld Rembrandt, die toch niet onaardig schilderen kon. Maar ik, de schrijver kan in een oogwenk een schilderij scheppen dat tien keer beter is dan Rembrandt ooit zou kunnen. Kijk maar"

" het schilderij aan de muur was onbeschrijfelijk mooi. Het was met het soort vakmanschap gemaakt dat alleen een echt genie en een genadeloze toeweiding had kunnen ontstaan. De kleurenpracht en de vormen waren dermate uniek dat zelfs Rembrandt er jaloers op zou zijn."
" en hop," dacht de schrijver grinnikend, " ik heb een schilderij geschapen dat beter is dan die van de beroemdste meesters, en ik hoef niet eens te schijven wat er op dat schilderij is te zien."

Zo ook met het NuŁm universum dat de schrijver geschapen had. Hier en daar wat detail maar niks te definitiefs en je had gelijk een compleet uniek universum met wezens en een cultuur zonder al die moeite te doen om alles in detail te beschrijven.

Dat gold zeker ook voor de quantumresonator. Het apparaat, dat in staat was de individuele atomen van een object of een persoon in een andere quantumvibratie te brengen waardoor het in deze realiteit onstoffelijk werd en in een andere waar de atomen dezelfde frequentie hadden weer zouden opduiken. De schrijver hoefde alleen het beeld te schetsen van hoe imposant en technisch het allemaal aandeed zonder zich druk te hoeven houden hoe dat apparaat het daadwerkelijk deed. Ja het zal wel iets met electromagnetische golven te maken hebben, die het vacuŁm lieten meegolven en dus door daar de frequentie met een enorm veld te veranderen en op het object te concentreren die quantumfrequentie van de atomen kon beinvloeden. Maar daar had hij eigenlijk niks mee gezegd. Met dit boek bij de hand kon je niet zelf een quantum resonator bouwen. En toch, binnen de setting van dit verhaal kwam het allemaal heel overtuigend en logisch over.

De schrijver dacht er ook niet aan om de technologie tot in detail uit te willen leggen. Stel hij had het fout, en er zou daadwerkelijk ooit een echte quantumresonator gebouwd worden, dan was dit verhaal in een keer achterhaald en dan zou iedereen het fantastische verhaal die op deze techniek was gebaseerd negeren en het boek als ouwe troep in het haardvuur gooien.
"Nee" dacht de schrijver. "Ik ga niet de fout maken die Jules Verne had gemaakt waardoor zijn reis naar de maan tot het kindermatinee was gedegradeerd." Goed schrijven is net als goed tekenen. Het is de kunst van het weglaten, en dus hou ik de werking van deze machine lekker vaag zodat mijn boek over 100 jaar nog steeds net zo goed verkoopt als nu.


DE VOEDSELPROJECTOR


" Wat moet het worden?" Vroeg de lichtelijk ongeduldige vrouwenstem van de voedselprojector.
Anna had al een kwartier voor het grote apparaat gestaan zonder een keuze te kunnen maken.
"Ze wil vlambeientaart! Klonk het vanuit de lift. Dikke mevrouwtje beweren vlambeientaar in een keer naar binnen te werken zonder slikken. Eerst zien voor lift geloofd!

"Eeh ja, das waar ook" mompelde Anna. Doe maar een vlambeientaart als beginnetje. Dat gaat er wel in...

"Komt voor de bakker! " riep de voedselprojector vrolijk en liet de generatoren aanwakkeren.
Voor Anna, op een plateau, vormde zich een blauwgroen krachtveld waar plots allerlij spikkeltjes in materialiseerden die dan laag voor laag een vlambeientaart vormden. Binnen een halve minuut was ie klaar. Hij rook voortreffelijk.
" Een wonderlijk apparaat niet waar? " klonk de stem van het veiligheidsysteem, terwijl Anna naar de taart reikte. Het hele apparaat werkt met quantumverstrengeling.
"O ja?" Zei Anne, niet bijzonder geÔnteresseerd in de uitleg van de bewakingsrobot.

" Jazeker, antwoorde de robot, die hierin een aansporing zag verder op de materie in te gaan.
" in het apparaat zit een databank met precies de moleculaire samenstelling van wat je wil bestellen. Die data gaat naar een matrix van modelatomen die gekoppeld worden aan een veld dat de ruimte voor het apparaat in onbalans brengt waardoor er spontaan proto-atomen ontstaan."
"Interresant" antwoorde Anna, die de vlambijentaart vakkundig bestudeerde alvorens het hele geval aan haar mond te zetten."

"Zeker, zeker" antwoorde de robot. " de informatie word laag voor laag aan het modelmatrix van atomen doorgegeven die op dat moment gekoppeld zijn aan die proto-atomen. Als nu bijvoorbeeld die atoommatrix de chemische samenstelling van suiker krijgt, veranderen de gekoppelde atomen in het veld op het plateau spontaan in suiker.
Anna had het voorstuk van de vlambeientaart al in haar mond en kon dus moeilijk antwoord geven.
" wie zwijgt stemt toe," dacht de robot, en vervolgde zijn preek.

" wat er dus gebeurd is dat er laag voor laag informatie naar die atoommatrix in het apparaat wordt gevoerd en dus ontstaat er in het krachtveld op de zelfde manier jou vlambeientaart. Op zich is die Kopie niet perfect. Want de data is te groot om echt alle atomen te bevatten. Maar de natuur is niet dom en reorganiseert de atomen toch zo dat er uiteindelijk een product verschijnt dat zoveel weg heeft van die vlambijentaart dat je het verschil niet proeft. Het laaste stadium is in weze een vorm van zelforganisatie uit chaos. En zo kan zomaar uit het niets een Vlambeientaart gegenereerd worden!

Op het zelfde moment dat de bewakingsrobot de laatste woorden uitsprak zette Anna haar handen achter de vlambeientaart en douwde hem in een keer haar strot door.
Achter uit de hal klonk een gil uit de lift. Anna had in een keer de vlambeientaart naar binnen geslikt, precies zoals ze gezegd had.

Zelfs de bewakingsrobot was even van slag door dit voorval

" En nou is ie weg! Sneerde Anna terwijl ze uit haar ooghoeken de gang in keek waar de lift naar lucht leek te happen van ontzag. Als hij had kunnen applaudiseren had hij dat zeker gedaan. In plaats daarvan schoof hij een paar keer zijn deuren open en dicht en liet het licht in zijn kabine flikkeren. Iets wat een lift alleen bij bijzondere prestaties zal doen.

Ondertussen had de bewakingsrobot zijn evenwicht weer hervonden.
" als je dacht dat dit een prestatie was, dan moet je opletten wat er nu gaat gebeuren, " kondigde de bewakingsrobot aan. Bestel nog maar een taart en dan zal ik die nog completer laten verdwijnen dan op de manier waarop jij dat hebt gedaan.
Anna bestelde nog een taart. Maar voordat ze hem te pakken kon krijgen zweefde het platform met de taart omhoog en bewoog zich in de richting van het grote verlichte platform dat zich in het midden van de quantumresonator bevond.

" He, wat moet dat met mijn taart" piepte Anna terwijl ze achter het plateau aanhobbelde.
"Dat zul je zo zien" antwoordde de robot en plots begon de installatie te brommen. Er werd duidelijk iets op gestart. Overal floepten lichtjes aan en de geur van ozon werd nog sterker dan het al was terwijl de taart langsaam op het grote verlichte platform tot stilstand kwam.

Een onaards gegrom maakte zich van de machine meester, een gegrom dat in een geruis overging waarvan de fase roteerde wat een raar effect op het gehoor van Anna had.
Het platform in het midden van de quantumresonator veranderde van kleur en zonk naar beneden terwijl de taart in de lucht bleef zweven. Voor de ogen van Anna leek het alsof er een warmtebrond e lucht in beweging had gezet. Ze knipperde met haar ogen. Het leek wel alsof de taart doorzichtig werd! Op een bepaald moment leek de taart haast van glas terwijl de contouren steeds minder duidelijk werden tot de taart in zijn geheel verdween. Het roterende loeigeluid werd langzamer en doffer. En langsaam kwam het platform weer omhoog, terwijl het zijn oorspronkelijke kleur weer aan nam.

Nu was het Anna's beurt om haar verbazing te tonen, en die stak ze niet onder stoelen of banken.
"Wa.. waar is mijn vlambeientaart gebleven?"
" Je vlambeientaart bevindt zich niet meer in ons universum" antwoorde het bewakingssysteem droog. " het heeft nu de quantumfrequentie van dat van een parralel universum waar het nu op dat bestaansvlak mee resoneert.
"En hoe krijgen we die taart nu weer terug" vroeg Anna ontdaan.
" dat is heelaas nog niet mogenlijk" antwoorde de robot. Waf je net zag is het hoogtepunt van de wetenschap op NuŁm. Er wordt natuurlijk gewerkt om tweerichtingsverkeer te bewerkstelligen. Maar op dit moment kunnen we alleen maar dingen uit ons universum wegsturen. De taart moet als verloren worden beschouwd, tenzei er in dat andere universum ook leven is en zich op dit moment te goed doet aan onze heerlijke NuŁmse keuken. Een beter visitekaartje kan ik me niet voorstellen.
Daar dacht Anna heel anders over. Voor haar was die mooie taart gewoon vernietigd, en het vernietigen van voedsel gold op NuŁm als een van de zeven hoofdzondes. Ze was er behoorlijk kapot van.

"Weet je wat? Laten we maar een echt lekker visitekaartje sturen" zei de robot lakoniek en gaf de voedselprojector de opdracht om een speciale feesttafel vol met NuŁmse lekkernijen te genereren.
Voor Anna er erg in had zag ze hoe de tafel omhoog kwam en richting het platform van de quantumresonator zweefde.
Dat kun je niet maken! Schreewde Anna ontdaan terwijl er net een schaal vol Barryvispasteitjes langs haar neus richting het platform ging. Maar het was al te laat. De tafel was al geland en het roterende ruisen was al begonnen. Terwijl het grote platform van kleur veranderde en naar beneden zonk zag Anna voor haar ontzette ogen de complete tafel langzaam doorzichtig worden.
Met een ruk kwam ze uit haar verlamming en sprong als een bezetene over het veiligheidshek. Iets waar zelfs de bewakingsrobot niet had kunnen vermoeden dat Anna, met haar grote zware lichaam hiertoe in staat zou zijn. Plotseling was ze op het platform en probeerde de tafel uit de lucht in veiligheid te brengen.

NEE! Brulde de stem van het bewakingssysteem. Je kunt niet zomaar tijdens het proces in het krachtveld gaan staan. De machine is daar niet op berekend! Maar het had geen zin. Overal sprongen extra generatoren aan om de extra belasting te compenseren. De koelvinnen gloeiden gevaarlijk rood en hier en daar schoten flitsen van de componenten af die onder deze enegievloed spontaan bezweken, terwijl voor de sensoren van het bewakingssysteem, en de lift, Anna en de tafel langzaam doorzichtig werden...

NU‹M 07 - Het geheime lab onder de rotsen.

Door verleemen op zaterdag 12 april 2014 00:20 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 1.555

Ondertussen, terwijl de moeder van de blonde koning eindelijk haar begeerde toiletpapier in ontvangst kon nemen, op een quantumfrequentie niet ver verwijderd van de aarde, zaten Anna en proffessor Araheim in het onderzoekscentrum voor essentiele energie na te genieten van die heerlijke vlambeientaart toen de sapcentrifuge het woord tot Araheim richtte." Nu u er toch bent moet ik even wat zakelijks met u bespreken, onder vier ogen wel te verstaan"
Professor Araheim keek op.
"Ah natuurlijk, zaken gaan voor het meisje."' en hij richte zich tot Anna, " ik denk dat je je wel even een kwartiertje hier alleen kunt vermaken toch? Er is hier een hoop te zien. Mocht je iets willen weten vraag het maar gewoon hard op, ons bewakingssysteem is in staat om de meeste te beantwoorden"
Anna antwoorde dat het wel te doen was waarna Professor Araheim samen met de zwevende gele sapcentrifuge met de lift naar de kantoorcomplexen vertrokken.

"Mooi" dacht Anna, nadat de heren professoren vertrokken waren. " Nu kan ik eindelijk eens ongestoord naar al die mooie keukenapparatuur gaan onderzoeken wat er hier nog meer te smikkelen is" en ze duwde haar zware lijf uit de bank om naar de dichtbijzijnde zwevende koektrommel te lopen.
Maar eenmaal aangekomen bij de grote trommel, die op een van de zwevende plateaus voor haar neus hing stond haar een teleurstelling te wachten.

De koektrommel was leeg.

Erg zonde van zo'n mooie koektrommel, vond Anna en liep gelijk door naar een koelkast die net op dat moment in de hal was gearriveerd. Maar ook die koelkast bleek alleen maar een showmodel te zijn zonder eetbare inhoud.
Anna raakte een beetje gefrustreerd. Zouden ze nou alle keuken apparatuur alleen maar ten toon stellen zonder dat NuŁms ook konden uitproberen waarvoor ze geschapen waren?
Anna liep van apparaat naar apparaat en hoe meer lege machines ze tegen kwam des te wanhopiger ze werd. Er moest hier toch iets te eten zijn?
Maar na een minuut of 20 bleek dat hier in de hele showroom niets was wat ook maar op een stuk taart of zelfs een chocolade reep leek.

Anna ging met een sjagereinige blik op de bank zitten tot ze zich plotseling het bewakingssysteem herrinnerde.
"Hallo!" Riep ze hard op. "Kan ik de bewakingsrobot een vraag stellen?"
"Natuurlijk kan dat" klonk een vriendelijke stem in de hal. "Daar ben ik voor!"
Anna keek rond vanwaar de stem gekomen was.

" je kunt me niet zien" zei de bewakingsrobot prompt." Ik ben het computersysteem dat met dit gebouw geÔntegreerd is. Ik daarentegen neem je wel waar met de sensoren die overal aanwezig zijn. Stel je vraag maar en waar je ook bent zal ik je zover het in mijn vermogen ligt een antwoord geven."
" Waar valt er hier iets te eten?" Vroeg Anna terwijl ze naar boven keek"
"Eten vind je in het keukentje van Albert waar je koekjes en koffie kunt bestellen, maar het meeste voedsel wordt beneden door de voedingsprojectoren gefabriceert."
"En waar vind ik die voedingsprojectoren?" Wilde Anna weten?
"De voedingsprojectoren bevinden zich op de 90 ste verdieping onder de graniet laag op dezelfde afdeling waar ook de grote quantumresonator zich bevindt"

"Mooi zo" dacht Anna:, "dan gaan we daar naar toe" en liep naar de lift die voor haar neus open gleed. Anna stapte naar binnen en voelde hoe de lift iets doorzakte onder haar enorme gewicht die duidelijk niet op een kolos als haar berekend was. Het was een van de goedkopere liftmerken die in de oostelijke streken van NuŁm werden geproduceert. Dat was verder geen probleem, want alle technologie op NuŁm was van hoge kwaliteit. Maar toch kon je het merken want deze liften spraken een gebrekkig NuŁms en waren duidelijk niet de slimste liften op de planeet. Hoge intelligentie was voor een lift ook niet noodzakelijk vonden de wetenschappers op NuŁm. Het ding moest alleen maar NuŁms van boven naar beneden vervoeren, en hoeveel intelligentie heb je daar nu voor nodig?

"War natu?" Vroeg de lift met het gebruikelijke liften accent.
" Naar beneden" zei Anna" waar de voedselprojectoren staan"
"Ies goed" antwoordde de lift vrolijk.
" Oe ben wel een zware mevrouwtje" merkte de lift op. Euguluk zou beter zijn as oe de goederenlift had genomen"
" Ja, ik ben dan ook de vreetkampioene van deze stad," merkte Anna niet zonder gepaste trots op.
" wij zijn allemaal wat dikker, dat hoort bij onze status, is dat een probleem?"
"Och" antwoorde de lift, " probleem is niet. Oezgan liften zijn sjterke liften. Wij koenne wel tegen stootje. Oezgan zal voor gelegenheid extra zijn best doen om speciale mevrouwtje zo goed als kan naar beneden te brengen."

De lift sloot zijn deuren en begon zijn tocht, langsaam versnellend naar beneden.
Binnen twee minuten waren ze tot de tachtisgste verdieping afgedaald toen de lift plotseling afremde en tot stilstand kwam.
"Wat is er aan de hand?" Vroeg Anna verbaasd "waarom staan we stil?"
" Vanaf hier alleen toegang met speciale code" antwoorde de lift. " Iek moet controleren of oe bevoegd"

Anna schrok. Daar had ze niet bij stil gestaan. Dit was het gebied waar de geheime experimenten plaatsvonden.
" Waarom hebben ze die voedselprojectoren dan hier neer gezet? Zo kan ik er toch niet bij?"
"Ja ik weet, weet je" antwoordde de lift. Voedselprojectoren fabriceren eten voor hele complex, en alleen hier staan de nulpuntgeneratoren met voldoende vermogen om aan energiebehoefte te voldoen." Meeste gaat naar de Quatumresonator, maar die wordt alleen tijdens experimenten gebruikt. Als oe geen pas heeft mag ik oe niet verder brengen." De lift maakte aanstalten om weer naar boven te gaan.
"Maar dit is een noodgeval!" Riep Anna vertwijfeld" ik moet eten, straks ga ik dood van de honger!"
"Koekjes en koffie zijn boven te krijgen in het keukentje van Einstein" antwoorde de lift lakoniek.

Anna keek de intecom van de lift nijdig aan. " wat heeft een vreetkampioene nou aan koekjes! Ik heb maaltijden nodig, grote borden vol vlees en zetmeelknollen met jus en uitjes, barryvispasteitjes en zompkikkershakes! En dat komt me dan aan met koekjes, ik eet hele taarten in een keer op, als ik wil douw ik in een maatijd vijf van die vlambeertaarten naar binnen zonder te slikken!
Dat was net te veel van het goede voor de lift.

"Vijf taarten in ene kier? Jai wiel grote lift een beetje voor domme transporter uitmaken. Zoiets was allang in ons laboratorium getest" beet de lift terug.
"Ik.." Anna moest van opwinding even naar lucht happen, " ik ben Anna Zmegmanius, record houder van het eten van 54 Barryvispasteitjes en stadskampioen van Dranchten! Zoek me maar na in het persoonsregister, dan zul je zien dat ik de waarheid spreek!"

De lift maakte contact met het netwerk en zocht de persoonsgegevens van Anna op en viel helemaal stil. Het bleek allemaal waar te zijn. Hij was duidelijk onder de indruk.
Dit was ongehoord, en hij vroeg zich af waarom deze wonderlijke vraatzucht alleen maar op vreetkampioenfeesten getest werd en niet in een officieel wetenschappelijk laboratorium als dat waar hij dienst had. De lift besloot het een en ander met het bewakingssysteem te overleggen en beide kwamen ze tot de conclusie dat hier van een uitzonderingsituatie en een unieke kans sprake was.

"U kunt uw reis voortzetten" klonk de bewakingsrobot. Alle beperkingen zijn tijdelijk opgeheven"
De lift gaf een klein schokje en gleed langsaam de laaste tien verdiepingen naar beneden waar het met een klik tot stilstand kwam en zijn deuren open liet glijden.

Anna keek een gigantische hal in met in het midden een machine die zo groot en hoog was dat Anna er duizelig van werd. En in de hoek een iets kleinere maar niet minder imposant apparaat. De voedselprojector. Langsaam en vol van eerbied stapte Anna de lift uit.

"Welkom in het grote lab van de Quantumresonator" Melde de bewakingsrobot plechtig." Hier experimenteren we met de scheidingen van de realiteit en de doorgang naar andere werelden.
"Indrukwekkend" zei Anne, daar wil ik zo wat meer van weten, maar eerst moet ik wat te eten hebben" en ze waggelde recht naar de grote voedselprojector die zoemend stond te wachten tot iemand een maaltijd wilde bestellen.

NU‹M 06 - De blonde koning en zijn moeder.

Door verleemen op woensdag 02 april 2014 20:06 - Reacties (2)
Categorie: -, Views: 1.162

Het was bijna 8 uur in de avond toen de grote zwarte limosine bij de achterdeur van het grote paleis op de dam tot stislstand kwam. De privechauffeur draaide zich naar achter om. "We zijn er, Majesteit, moet ik hier op u blijven wachten?

"Dat werd verdorie ook tijd zeg, snauwde de prinses. Ik ontplof bijna! Nee, hier heb je 100 euro, ga maar iets lekker eten, we zijn waarschijnlijk over een uurtje klaar dus als je er voor zorgt dat je tegen die tijd terug bent komt alles goed. Ik heb liever niet dat de koninklijke limousine zo opzichtig in de buurt van het paleis staat. Straks weten de mensen dat ik hier ben en dan krijgen we gelijk de pers op onze dak."

"Zoals u beveelt hoogheid" antwoorde de chauffeur terwijl hij het briefje van 100 euro aan nam en daarna uitstapte om de deur voor de prinses en de blonde koning open te doen.

"En nu snel naar buiten! " en naar haar zoon, " en zorg jij dat je de sleutels in de aanslag hebt zodat we zo snel mogenlijk binnen zijn"

"Ja, mam", zei de blonde koning. "Ik heb alles paraat" en toonde de bos met koninklijke sleutels.

" Heb je wel de goeie? " vroeg de prinses. Niet dat we daar weer alle sleutels moeten passen zoals de vorige keer"

" Ja mamma, ik heb de goeie uitgekozen" zei de prins waarna hij achter zijn moeder snel uit de auto stapte en met vier stappen bij de kleine zijdeur aankwam. En natuurlijk paste de sleutel niet.

" Het is ook altijd het zelfde met jou" snauwde de prinses "het is dat ik te oud wordt om dit land te regeren maar ik was liever nog een jaartje of tien aan de macht gebleven zodat we wat meer tijd hadden gehad om jou wat meer orde en netheid bij te brengen."

"Ja mam," zuchtte de blonde koning terwijl het zweet hem op het voorhoofd stond en hij de andere sleutels op het slot uitprobeerde tot er godzijdank een plotselinge klik hoorbaar was en de deur opensprong. Snel slopen ze naar binnen de deur achter zich sluitend terwijl het geluid van de wegrijdende limousine langsaam wegstierf.

" En nu snel de keuken door en dan de trap op naar de koninklijke toiletten voordat ik mijn hele onderbroek er onder schijt" riep de prinses en zette het zo goed en zo kwaad als het kon op een snelle draf terwijl ze haar billen strak tegen elkaar drukte zodat er geen ongelukje kon gebeuren. Een maal bij de toiletten aangekomen stormde ze naar binnen en ging nog voor de met satijn beklede wcbril de tijd had om op te warmen op de pot zitten waarnaa ze alles in een keer naar buiten liet lopen.

Aaaaaaah, dat voelde goed. Soms was na een hoge nood eindelijk kunnen schijten gewoon lekkerder dan sex.de prinses nam het er van om even tot rust te kopen, stak een Marlboro aan en pakte de story om even bij te lezen hoe het er met de conccurentie voor stond.

Ondertussen was de kersverse blonde koning in de troonzaal aangekomen. "eindelijk is t het zo ver" dacht hij' " ik ben de officiele monarch van dit land en dit is mijn troon, en pardoes ging hijnop de grote koningstroon in de hal zitten. Naast de troon, in een glazen kast lag de kroon die hij er uit nam en op zijn hoofd zette. Er hing ook een met goud en edelstenen versierd zwaard bij dat hij uit de schede trok en hoog boven zich omhoogstak en met volle borst uitriep;

" Ik ben de koning der Nederlanden, buig voor mij gij simpel gepeupel opdat ik tot over de grenzen mijn stem kan laten bulderen"

Presies op dar moment hoorde hij van boven zijn moeder zijn naam schreeuwen waarvan hij dermate schrok dat hij spontaan het zwaard uit zijn handen liet flikkeren en het tijdens zijn val naar de grond een flinke snee in zijn vingers trok.

"Godgloeiendegodverdegriebels!" brulde de blonde koning uit. Welke hansworst is op het idee gekomen om het traditionele zwaard van de koning vlijmscherp te slijpen?

Hij keek naar zijn hand waar het bloed uit zijn vingerkootjes stroomde. Gelukkig viel het allemaal mee en snel verbond hij zijn hand in een witte zakdoek die hij in zijn colbert meedroeg zodat er geen bloedspetters op de troon terecht konden komen. Zetten snel de kroon van zijn hoofd en deed het zwaard terug in de schede.

"Mam!, Wat is er! " Riep hij terwijl hij als een haas naar de toiletten rende. De prinses moeder hield niet zo van wachten.

"Het koninklijke toiletpapier is op" klonk de iewat paniekerige stem van de prinses aan de andere kant van de toiletdeur. Kun je even een rol voor mij pakken?

De koning keek snel in het kastje, onder de wasbak en in de gang maar hij kon nergens een rol toiletpapier bekennen.

"Ik vrees dat er op het moment geen toiletpapier in het paleis aanwezig is " Mamma. Zei de de blonde koning iewat nerveus. "We moeten iets anders verzinnen."

"Wat anders?" Klonk het woest vanachter de wc deur. WAT ANDERS! Je denkt toch niet dat ik mijn koninklijke achterwerk met de Story of de Telegraaf ga afwegen? Je zult de stad in moeten, om daar wc papier te kopen, er zit niets anders op!

"Ja maar mam, ik ben de koning der Nederlanden. Ik kan toch niet zomaar in een winkel onder het volk verschijnen? Dan breekt gelijk de pleuris uit!"

" Dan doe je maar dat wat je tijdens dat schaatswedstrijdje van je gedaan hebt. Er ligfen hier vast genoeg pruiken en kledingstukken rond die je kunt gebruiken voor een vermomming. En nu snel naar die winkel potje me drie."

" Ja moeder," verzuchte de koning en ging naar de troonzaal op zoek naar een pruik. Tegenspreken had geen zin. Als zijn moeder eenmaal een besluit had genomen kreeg je haar met geen tien paarden op een ander idee en een boze moeder was al helemaal niet waar hij op zat te wachten. Daar zou hij nog weken daarna last van ondervinden. Hij vond de pruik en een snor op een etalagepop van een Pruisische soldaat, die in een vitrine in de gangen van het paleis stond opgesteld en in die hoedanigheid verliet hij, in een jas van een van de kamermeesters met pruik en snor het paleis op zoek naar een winkel waar ze wc papier zouden verkopen.


DE SUPERMARKT

Hij had geluk, op nog geen steenworp afstand van het paleis, aan de achterkant bevond zich een grote Albert Heijn. Een supermarkt waar de normale mensjes hun levensmiddellen kochten, zo wist hij uit een van de inburgerings lessen die hij voor zijn koningsschap had moeten volgen. Zelf had hij nog nooit een supermarkt van binnen gezien en met enige gene besteeg hij de treden naar de ingang. Eenmaal binnen volgde hij het pateoon van de andere mensen, nam een mandje en nadat hij even een gevecht op leven en dood met de automatische toeganspoort had geleverd was hij eindelijk binnen.

" en nu snel dat verdomde toiletpapier vinden" dacht hij. "Ik wil hier niet langer zijn dan nodig is voordat er iets mis gaat en ze me herkennen."

Dat bleek toch een opgave te zijn die moeilijker was dan hij dacht, deze supermarkt was wel wrg groot en hij verbaasde zich over de variatie van voedingsmiddelen die in deze supermarkt uitgestald waren. Zijn onderdanen hadden het blijkbaar erg goed. Hij vroeg zich verbaasd af wat dat voor crisis was waar zijn Ministers het er de hele dag over kwamen mekkeren. Met zoveel rijkdom zou er best wat meer belasting kunnen worden geheven. Hij zou het later maar even bij de premier aankaarten.
Na vele omzwervingen tussen de rekken van de wijn en de kaas door, de koning durfde niet naar zoiets banaals als wc papier te vragen vond hij dan eindelijk wat hij zocht. Een complete rij met allerlei soorten toiletpapier.

Maar nu had hij een nieuw probleem. Welk merk toiletpapier moest hij kiezen. Er was gewoon te veel keuze. Bij de koning brak spontaan het koud zweet uit bij de gedachte dat hij straks met het verkeerde soort thuis kwam en dan vreselijk van zijn moeder op zijn donder zou krijgen.

Op dat moment kwam er een reus van een man, die bijna net zo dik als lang was voorbij lopen en nieuwsgierig naast de koning bleef staan om te kijken wat hij aan het doen was.

"Lukt het? " vroeg de reusachtige man aan de blonde koning.

" eeuhm, nou," stamelde de vermomde koning onder zijn Pruisische krulsnor. "Mijn vrouw heeft mij er op uitgestuurd om toiletpapier te halen, maar normaal doet zij altijd de boodschappen en nu weet ik eigenlijk niet welke de goeie is."

De grote dikke man fleurde helemaal op. " nou dan heeft u geluk, want ik ben een wc papier expert. Wat u vooral niet moet doen is die dure merken kopen, dat is gewoon volksverlakkerij. Koop gewoon het wc papier van euroshopper, daf is niet aleen goedkoper maar hetzelfde wc papier dat je hier in veel hotels en restaurants zult vinden omdat het van zulke goed kwaliteit is en toch geen cent te veel betaald."

" Oh werkelijk? " vroeg de koning opgelucht" en daar kan je gewoon je kont mee afvegen zonder dat het scheurt?"

"Daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken" zei de dikke man, "ik gebruik het namelijk zelf ook"

Dat vond de blonde koning in vermomming een goede raad en gerustgesteld nam hij een van de rood met witte pakken met vier rollen Euroshopper Toiletpapier. Hij bedankte de man vriendelijk en haaste zich naar de kassa.

Toen hij eindelijk bij de kassa was aangekomen diende zich gelijk het volgende probleem aan. De koning had alleen maar briefjes van 200 euro on zijn koninklijke beurs, kleingeld in zijn ogen, maar veel te groot voor de kassa's van de Albert Hein die briefpapier van deze waarde niet vertrouwde.
Terwijl de blonde koning tevergeefs tegensputterde werd er op zijn schouders getikt.

De Blonde koning draaide zich om en achter hem stond weer die vriendelijke dikke reus die heb aan de rollen met de Euroshopper wc papier had geholpen.

"Problemen?" Vroeg de dikke man vriendelijk?

"Ze willen het geld niet aannemen, en zonder geld heb ik geen wc papier voor mijn "euh" kinderen!

" nou weet u wat," zei de dikke man, "omdat u voor mijn lievelingsmerk heeft gekozen zal ik u die euro voor het toiletpapier wel voorschieten. Dat geld komt op een andere manier wel weer terug.
We kunnen die arme kinderen van u niet hun kont met de telegraaf laten afvegen met al die kankerverwekkende chemische inkt dat in dat papier zit verwerkt. Zie het maar als mijn goede daad voor vandaag."

De koning had geen keus om het voorstel van de man te weigeren, want hij vreesde voor het moment dat hij zonder wc papier bij zijn moeder zou aankomen. Dan maar deze vernedering.
Hij bedankte de man vriendelijk en nadat de dikke man de kassiere een euro had gegeven stonden ze eindelijk weer buiten met onder de arm van de koning zijn trofee, een zak met vier rollen Euroshopper wc papier.

ne we elkaar toch al 2 keer tegen het lijf zijn gelopen zal ik met toch maar even voorstellen. mijn naam is Marco, ik ben een kunstenaar en schrijver en woon in Amsterdam Noord. De koning nam de uitgestoken hand aan en haalde daarna een kaartje uit zijn portefeulle. Weet u wat, zei de vermomde koning. U hebt zichzelf vandaag enorm nuttig getoond, misschien is het goed als we contact blijven houden ik denk dat ik wel een paar opdrachten voor u kan regelen.

Daar had de dikke man wel oren naar, hoe meer vrienden hoe meer deugd zei zijnoma altijd al en hij nam het kaartje van de koning aan waarna ze samen afscheid namen en de koning zo snel als hij kon terug naar het paleis op de dam liep waar zijn moeder nu al een half uur op de koninklijke toiletten op hem zat te wachten.

Terwijl de koning in de verte verdween keek de dikke man op het kaartje en schrok zich een hoedje toen hij las wie hij die euroshopper wc papier had aangesmeert.

"Asjemenou" dacht de dikke man bij zichzelf." Als ik dit verhaal straks op mijn blog schrijf gelooft geen hond me wat ik daar vertel.

En terwijl hij naar de tram liep met een zak vol boodschappen om richting huis te rijden stak hij het kaartje voorzichtig in zijn nektasje, want op dit soort visitekaartjes moest je zuinig zijn. Ze waren op zichzelf al gewoon goud geld waard.