MTM - De virtuele economie.

Door verleemen op vrijdag 25 april 2014 14:41 - Reacties (14)
Categorie: -, Views: 2.830

Stel, je werkt bij een papierfabriek. Je staat elke dag om 5 uur op om de auto te pakken omdat je nou eenmaal een uur in de file moet staan om op tijd op je werk te komen. Daarna ga je acht uur aan de slag aan de zware machines die pulp tot papier omzetten, alles in mooie A4tjes en andere formaten snijden en eventueel van een coating of een opdruk voorzien zodat het als brief of fotopapier wordt gebruikt. Na ongeveer 160 uur, zeg maar een maand dag in dag uit in die fabriek te hebben gestaan krijg je dan je salaris, in de vorm van geld waar je dan bijvoorbeeld zelf je eigen geproduceerde fotopapier van kunt kopen om thuis allemaal mooie foto's op af te laten drukken, en je trots aan je familie kunt vertellen dat jij mede verantwoordelijk bent coor dat hoogglanzende materiaal waar die foto op is afgedrukt.

Dat geld wat je krijgt, meestal in de vorm van een getal op een elektronische rekening, is in verre mate virtueel. Het bestaat in weze in de vorm van een afspraak met de banken die in ruil voor dat getal iets van echte waarde opgeslagen hebben en dat je als je daar behoefte aan hebt voor dat geld kunt komen ophalen.

Vroeger was dat goud, een edelmetaal dat niet roest of verweerd en dat niet alleen voor sieraden, maar ook voor allerlei technologische toepassingen werd gebruikt. Het was praktisch, zeldzaam en functioneel tegelijk. Voordat er elektronische rekeningen waren had je munten en briefpapier dat deze waarde vertegenwoordigde. Die munten waren op zich niet veel waard omdat ze gefabriceert werden van vrij algemeen verkrijgbaar en goedkoop materiaal. Dat werd dermate populair dat men later op een goedkoper middel overging, het geld van papier en tegenwoordig dus alleen nog maar een magnetische waarde in een computersysteem.

Geld, zei het als munt, papier of magnetische waarde is een soort schuldbekentenis. Het wat de Amerikanen een I.O.U. Noemen. De afkorting van i, owe you. Het betekend dat je dienst of een product van iemand afneemt zonder dat je daar gelijk een dienst of een product tegenover zet.
Vroeger ging dat anders. Als je bijvoorbeeld 6 geiten wilde hebben, dan nam je een koe uit de stal en die nam je mee naar de veemarkt waar je die koe dan bij een geitenfokker inruilde coor die geiten.

Maar soms heb je geen koeien in je stal en wil je toch geiten hebben. Voor dit soort situaties is het geld uitgevonden. Wat je doet is dat je de geitenfokker verteld dat hij die koe later zal krijgen. Je koopt de geiten dus op de pof. En om aan te geven dat die geitenfokker ook recht op die koe heeft neem je een papiertje waarop je schrijft dat dit papiertje inwisselbaar is voor een van jou koeien op het moment dat je daar weer beschikking over hebt. De geitenfokker geeft jou dus zijn geiten in het vertrouwen dat jij uiteindelijk weer koeien zult hebben en wacht geduldig tot het zover is.

Dat papiertje met die schuldbekentenis en jouw handtekening is wat wij geld noemen. Het is een systeem waar onze hele economie op draait. Het mooie van geld is dat die geitenfokker jou koe helemaal niet hoeft komen ophalen, want hij heeft in weze de waarde van die koe op zak. En dus kan de geitenfokker dat papiertje dat dus een koe waard is bij andere mensen voor iets waardevols inleveren, bijvoorbeeld bij een bakker die in ruil voor dat papiertje hem een brood geeft. Omdat een brood veel minder waard is dan een koe zal de geitenfokker hem niet dat ene papiertje voor die koe geven, maar nu komt het, hij zal verschilldende schuldbekentenissen schrijven die elk een deelwaarde van dat papier van die koe vertegenwoordigen. Ondertussen slaat hij het waardepapier van die koe op, bijvoorbeeld bij een bank en geeft alleen een papiertje dat dat deel vertegenwoordigd wat gelijk staat aan de prijs van een brood.

Zolang mensen elkaar blijven vertrouwen dat ze uiteindelijk met dat oorspronkelijke papier dat die koe vertegenwoordigd bij jou die koe kunnen ophalen werkt dit systeem perfect. Het werkt zelfs zo goed dat je nooit een koe meer hoeft te hebben. Bijvoorbeeld omdat niemand behoefte heeft aan een koe en op die manier heb je dus geld uit lucht gecreŽerd. In weze is geld dus een piramidesysteem. Mocht die koe er nooit komen en wil uiteindelijk iemand na het verlenen van een dienst met dat papiertje die koe ophalen, dan is alleen die laaste persoon de pineut. Al dia andere mensen waar dat papiertje langs is gegaan hebben ondertussen broden gekocht, graan gezaaid, huizen gebouwdof stadsbussen bestuurd. En dat allemaal in ruil voor dat ene papiertje dat de waarde van jou koe vertegenwoordigd.

Dat is nu precies wat banken doen. In plaats van dat iedereend e hele tijd schuldbekentenissen schrijft om later een bepaalde dienst voor een andere te leveren hebben banken al die grotere schuldbekentenissen als voor die koe of voor dat huis opgeslagen en de waarde daarvan verdeeld over kleinere coupons waar mensen elkaar dus voor kleinere diensten kunnen betalen.
Officieel moet een bank voor al die waardepapieren, lees geld een hoeveelheid goud in kas hebben, maar in werkelijkheid hebben banken meestal minder dan 10 % van al dat goed daadwerkelijk in kas, simpelweg omdat men over het algemeen dat goud niet zal komen opeisen maar in plaats daarvan die schuldbekentenissen, het geldpapier onderling verhandeld.

Dit is hoe onze economie werkt. We doen diensten en werk in ruil voor papier waar over het algemeen geen echte waarde achter staat behalve het vertrouwen dat die papiertjes wettelijke betaalmiddelen zijn.

Dat wat de banken met die papieren doen zou je natuurlijk ook om kunnen draaien.
In plaats van dat je 40 uur per week in die papierfabriek werkt zou je in plaats van dat papier te produceren ook een soort schuldbekentenis kunnen uitschrijven waarop staat dat als iemand die bekentenis bij je inlevert hij een bepaalde hoeveelheid geproduceert papier kan ophalen.

In werkelijkheid produceer je dat papier helemaal niet. Je gaat niet naar je werk, of beter, je bouwt niet eens een fabriek en blijft lekker thuis in je bedje uitslapen en overdag van het zonnetje genieten. De kans dat iemand namelijk dat schuldpapiertje voor echt papier komt inwisselen is nihil omdat je ondertussen al je foto's en correspondentiebrieven electronisch bekijkt en leest. Er is dus gewoon geen papier nodig om foto's af te drukken of om berichten te versturen. Ook boeken komen steeds vaker alleen als e-book uit, puur data dat practisch niets kost, waar geen drukkerij voor nodig is en ook de herdruk uit niets anders bestaat dan een copieerroutine in het computersysteem.

Het zelfde geld voor veel zaken vandaag de dag. Veel dingen die wij als arbeid verrichten kunnen gewoonweg dermate automatisch en goedkoop dat je in weze maar een kleine groep echte arbeiders nodig hebt om de boel draaiende te houden.

Om het nog maar een keer samen te vatten. Geld is een schuldbekentenis dat meestal niet op dat moment garant staat voor een dienst of een product. Met dat geld koop je producten of diensten die in meerdere mate zeer veel goedkoper of zelfs beter kunnen. Geld is dus virtueel. Je werkt voor lucht.

Het zou dus niet meer dan logisch zijn als je in ruil daarvoor ook lucht aanbied. Bijvoorbeeld dus die hoeveelheid papier waar niemand ooit gebruik van zal maken omdat iedereen alles op zijn tablet of pc doet en mensen hun boeken op hun ereader lezen.

Op dat moment blijft de economie gewoon doordraaien, je bied namelijk gewoon virtuele diensten aan die met virtueel geld worden betaald en vice versa en dat zal er voor zorgen dat iedereen gewoon geld op zak zal hebben zonder dat hij of zij daar daadwerkelijk werk voor uitvoert.

De meeste producten en diensten waar we tegenwoordig voor werken of gebruik van maken zijn de luxeartikelen of juist producten die nodig zijn om het kunstmatige arbeidsproces in gang te houden.

Je kunt bijvoorbeeld in plaats van linux, windows op je pc installeren. Dat kost geld en dus moet je daarvoor papier gaan produceren. Om daar te komen heb je een auto nodig, je wil ook wat eten en dus heb je op je bedrijf een kantine. Al die plastic bekertjes voor de koffieautomaat moeten ergens vandaan komen. Je hebt een complete logistiek met vrachtwagens en bevoorading en grondpersoneel dat machines bouwt en repareert.

Op het moment dat je stopt met het gebruik van papier valt dus 95% van al dat werk weg. Er zullen veel minder mensen behoefte aan auto's hebben, er is geen werkkleding meer nodig, er hoeven geen plastic bekertjes met houten lepeltjes worden gemaakt. Er hoeven geen koffieautomaten meer worden gebouwd, er zijn geen vrachtwagens of een tussenhandel meer nodig, maar in plaats daarvan kan iedereen blij naar huis om dat te doen waar hij zin in heeft of dat wat echt zinvol is.

Mensen die vrij zijn van werk kunnen zich jog steeds voor de maatschappij inzetten, bijvoorbeeld door hun bejaarde ouders te verzorgen, thuis, of desnoods in een bejaardencentrum waar ze gewoon elke dag een uurtje aan de slag gaan. Ook de buurt wordt netjes omdat mensen die daar behoefte aan hebben in hun vrije uurtjes met een prikkertje of een blaasmachine de troep uit de goot kunnen halen. Mensen kunnen, en dat gebeurt al, groentetuintjes aanleggen waar ze dan groenten voor vrienden en kennissen produceren of naar de voedselbank brengen. En al die tijd is er gewoon geld dat voor virtuele diensten word betaald.

Ook al kom je niet meer op je werk, toch krijg je geld, want voor dat geld wissel je een waardepapier in dat garant staat voor dat werk en dus is de kringloop compleet en kan op die manier tot in het oneindige doorgaan.

Je zou kunnen zeggen dat je dan geld net zo goed kunt afschaffen. Maar misschien is geld wel handig om een bepaalde orde te handhaven. Als je mensen plotseling alles gratis aan gaat bieden zullen veel mensen daar niet mee om kunnen gaan en dan in plaats van dat ene pak koffie dat ze nodig hebben gelijk 2 winkelwagentjes vol pakken koffie mee naar huis nemen. Om dat te voorkomen is het beter om de eerstkomende tijd alles op de bon te zetten, zodat iedereen zoveel komt halen dat er ook voor iedereen genoeg overblijft en dan kunnen we later, als mensen die verantwoordelijkheid beter kunnen dragen het geld alsnog voorgoed de deur uit doen.

Er zal altijd wel werk zijn, maar we zijn in een tijd aangekomen dat het zinvol wordt om te bekijken wat voor werk dat zal zijn en hoe we dat gaan doen. Zijn die gedrukte foto's je zo veel waard dat je niet op het huwelijksfeest van je dochter kunt zijn omdat je het te druk hebt om elke dag in de file naar je werk te moeten. Is de ipad met retina zo belangrijk dat je daarom maar 5 uur per nacht slaapt omdat je tijd te kort komt? Ga dan gerust werken. Maar je kunt ook zeggen, kom ik koop een tweedehands tablet voor 25 euro en kijk daar lekker mijn foto's op en wacht braaf een jaartje of twee tot er zoveel retinatablets zijn dat je ze gratis bij 2 pakken wasmiddel krijgt. En dan ga je op het huwelijksfeest lekker taart eten die je buurman in de zeeŽn van tijd die hij nu heeft speciaal voor het huwelijk van je zus heeft gebakken.

De keuze is aan jou.

NU‹M 10 - Hemelse dromen.

Door verleemen op dinsdag 22 april 2014 13:55 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 1.516

Het kleinste kamertje van het huis. Anderhalve meter diep, een meter breed en twee en een halve meter hoog, met aan het plafond een naakte spaarlamp van 11 watt dat zijn licht warm wit op het tafereel er onder bescheen. Aan de muur een android tablet met daarop een spelletje patience waarop dat moment een grote vinger de laaste kaart, een harten negen onder een klaver tien verplaatste. De vinger van een grote dikke man die op dat moment al veel te lang op de grote witte wc pot zat. Zo lang dat zijn linkerbeen in slaap was gevallen van dat gezit op die naakte pot zonder wcbril, omdat meneer met zijn enorme gewicht voor de zoveelste keer door de bril was gezakt en geen behoefte had om op een gescheurd onderstel te zitten.

" He eindelijk, gewonnen"

Hij drukte op autocomplete waarna de kaartenreeks zich netjes tot 4 stapeltjes ordende om daarna een feestelijk patroontje van een torus vormde terwijl het apparaat melde dat hij weer eens gewonnen had.

Zijn hand ging naar de rol wcpapier. Rolde wat papier af af en scheurde het van de rol.

"Echt fantastisch spul, dat euroshopper" dacht Marco terwijl hij het 3 laags super absorberende papier voor het daartoe bestemde doel gebruikte.
Daarna herhaalde het proces zich weer, en weer, en nog een keer. Net zolang hij het gevoel had dat het nu wel voldoende was waarna hij achterlangs op de spoelknop drukte en hij het spoelwater onder zich hoorde ruisen om de grote boodschap naar het stadsriool te bevorderen.

Het ruisen zwol op, werd luider en luider. Heel onnatuurlijk voor spoelwater dat juist had moeten wegebben. Robin, zijn hond, die het zich in zijn broek makkelijk had gemaakt en in slaap was gevallen schrok wakker en keek zijn baas van onder tussen de benen verbaasd aan.

Marco keek verbaasd terug.
" ik weet t ook niet" zei hij tegen de hond. "Zou de spoelbak soms kapot zijn? " hij trok zichzelf omhoog en klapte bijna door zijn voet van het been gevoelloos was geworden van al dat gezit op die wcpot.
Terwijl het geruis aan bleef zwellen keek hij verbaasd achterom in de schone wc pot waar het water duidelijk al weggespoeld was. Het was nu irritant hoog met zingende toontjes. Robin sloeg alarm en rende blaffend de woonkamer in om retesnel terug te rennen nog voordat de dikke man zijn broek helemaal had kunnen optrekkken. Hysterisch blaffend kroop het dier tussen zijn benen door om er achter te gaan staan terwijl hij zich zo klein mogelijk maakte. Robin was duidelijk ergens van geschrokken.

Op dat moment hield het ruisen abrupt op en ook de melodieuze fluittoontjes stierven weg. Het was stil in huis. Verdacht stil, alsof de muren hun adem inhielden.
Marco vergat bijna zelf te ademen.

"Smak" klonk het vanuit de woonkamer. "Smikkel,,"

"Smak?" dacht Marco verbaasd. Hij spitste zijn oren voor het smakkende geluid vanuit de woonkamer. Meer soortelijke geluiden kwamen kwamen vanuit de woonkamer.
" ik ken dat geluid" dacht Marco verbaasd. " Iemand zit in mijn woonkamer te eten!"


De overgang naar de lagere trillingsfrequentie van het aardse universum was totaal aan Anna voorbij gegaan. Ze was op het plateau gesprongen en had zich aan de tafel met eten vastgeklampt en had verwoed geprobeerd het zware ding vol eten van het plateau te slepen. Terwijl de vormen diffuus werden om plaats te maken voor een nieuwe omgeving kwam ze tot haar ontsteltenis er achter dat de tafel aan de vloer gelijmd leek. Nu ze de tafel niet kon redden besloot ze maar om het enige juiste te doen en dan maar de inhoud te redden door alles op tafel op te eten.. In haar maag had het eten tenminste een doel. Anna begon als een bezetene de lekkernijen naar binnen te proppen. Ze was net aan de schaal met barryvispasteitjes begonnen toen ze langzaam gewaar werd dat de ruimte waar ze zich in bevond in geen enkel opzicht leek op de hal met de quantumresonator waar ze zo even op het plateau was gesprongen.

Met een halve barryvispastei uit haar haar mond hangend keek ze om zich heen. De kamer waar ze zich in bevond was niet groter dan 30 vierkante meter, en ook het plavond stak maar een klein stukje boven haar hoofd uit. Naar tafel had het meubilair in de kamer verdrongen, een deel ervan was in een andere houten tafel gematerialiseerd waar allerlei onherkenbare dingen op stonden. Achter haar was een raam met het uitzicht op straat met allemaal vreemd uitziende huizen en voertuigen. Ze was zo ontdaan dat ze bijna vergat te kauwen. Op dat moment kraakte er iets en terwijl ze haar hoofd pijlsnel in die richting draaide zag ze iets wat op een deur leek langzaam open gaan terwijl een foeilelijke gestalte langzaam door de deur naar binnen kwam lopen.

In paniek maakte Anna een sprong achteruit, met haar rug het raam naar de straat verbrijzelend. Met een sprong was ze naar buiten en ze had het al haast op een rennen gezet toen haar instinkt haar tot halt riep. het eten was nog binnen!


Marco keek door de deuropening de woonkamer binnen en kon zijn ogen niet geloven.
In de woonkamer stond een 2 meter hoog wezen dat het midden van een aap en een kangaroe had. Maar dan wel een moddervette kangaroe van 300 kilo.

"Wat da fok heb ik geslikt" dacht Marco. Ik zal toch niet per ongeluk de anahuasca door mijn eten gemengd hebben of zo iets?" Maar dat kon niet, die plantenmix lag veilig achter slot en grendel.
" nou dan is het duidelijk," kwam hij tot de conclusie. "ik droom."

Marco keek met een ongezonde hoeveelheid interesse naar het wezen in zijn droom terwijl het met iets in zijn bek een sprong achteruit maakte en daarbij zijn woonkamer raam aan duigen ramde.

Nog voor hij iets kon uitbrengen sprong het grote dikke wezen door het raam naar buiten, maakte een paar grote stappen tot het plots tot stilstand kwam en zich omdraaide. Even stond het stil terwijl de lange rattestaart langzaam kronkelde tot ze met een sprong weer binnen was en met twee armen allerlij zaken van een grote tafel, die midden in zijn woonkamer stond in iets wat op een buidel leek terwijl het Marco recht in de ogen staarde. Daarna sprong het weer snel naar buiten om dan razendsnel uit het zicht te verdwijnen.

Wat een bijzondere droom was dit. En allemaal zo levensecht. Marco voelde de frisse lentelucht de woonkamer binnenstromen. Het was allemaal levensecht in geuren en kleuren. Vooral die geuren. Zo lekker had nog geen enkele droom geroken. Hij liep naar de tafel met eten toe en pakte een van de barryvispasteitjes en rook er aan. Het pasteitje was nog warm en rook echt verrukkelijk. Hij nam er voorzichtig een hapje uit. De smaak overdonderde hem. Nog nooit had hij zo iets voortreffelijks geproefd. Zeker niet in een droom. Het was gewoon buitenaards lekker.

Terwijl hij nog een paar happen van het pasteitje nam was Robin, zijn pinsher naast hem komen staan en keek hem vragend aan.

" 't Is lekker," zei Marco tegen zijn droomhond, en bood het dier een stukje Barryvispastei aan.
Robin snuffelde even aan het gebodene en besloot er een hap van te nemen. Dat viel duidelijk in goede aarde en weldra zaten Marco en zijn hond aan een tafel zich goed te doen aan een buitenaards lekker eten.

" Dit is toch echt wel een van de beste dromen die ik ooit gehad heb, gewoon jammer dat ik straks weer wakker zal worden" hij besloot om het er tot die tijd maar flink van te nemen.

Maar weg lang kon hij niet van al dit heerlijks genieten. Voor zijn huis stopten 2 zwarte autosen een busje met geblindeerde ramen waar een stuk of zes in zwarte maatpakken geklede mannen uitkwamen en duidelijk recht naar zijn huis liepen.

"O ja hoor" dacht Marco venijnig. Dat komt zo maar ven mijn droom verstoren"
Maar voor Marco op kon staan waren ze al door het raam naar binnen geklommen waarna het busje pal voor het raam ging staan om zo het zicht vanaf de straat te blokkeren terwijl buiten een aantal mannen eventuele mensen op straat, die wilden kijken wat er toch aan de hand was op een afstandje hielden. Twee van de mannen binnen stormden op Marco af en sleepten hem bij de tafel weg terwijl een van hen zijn hand op zijn mond duwde zodat hij niet kon schreeuwen.

"Daar gaat mijn mooie droom" dacht Marco, en slikte snel het laatste restje Barryvis pasteitje weg terwijl hij mee naar het achterkamertje werd gesleept. En in een stoel werd geduwd. Het ging allemaal zo snel dat Marco niet op het idee kwam om zich te verweren.

Door de deur heen zag hij hoe een van de mannen. Een koffer openmaakte waarin zich een apparaat met allerlei knoppen en een beeldscherm bevond terwijl een ander met een vreemdsoortig toestel langs het meubilair bewoog. Het apparaat in de koffer gaf een piepje waarna de man die het bediende zijn collega aankeek en knikte.

" Hier is het zei hij tegen een lange kale man met een zwarte spiegelbril op. We zitten recht op ground zero." Duidelijke nastraling, vooral die tafel waar deze meneer net aan zat te eten. Hij wees naar de monitor waar een afbeelding van de woonkamer op werd afgebeeld met daarop de tafel die een groengele gloed uit leek te stralen.

" Wat is dit voor rare droom!" Flapte Marco er uit.
De man met het kale hoofd keek in de richting van Marco en maakte een licht knikje naar een van zijn collega's die op hem afkwam en een koud metalen voorwerp op zijn hals duwde.

Marco hoorde iets sissen terwijl hij een steek in zijn nek voelde. De ruimte om hem heen werd vaag terwijl de geluiden om hem heen hol en dof werden en hij het bewustzijn verloor...

NU‹M 09 - Teleport

Door verleemen op vrijdag 18 april 2014 14:43 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 1.481

Professor Araheim wilde net zijn kopje koffie met een koekje van het dienblad van Einstein nemen toen plotseling het alarm afging afgingen.

Een medewerker van het lab voor essentiele energie stormde de kamer binnen.
" De quantumresonator is geactiveerd!" Brulde hij door het lawaai van de sirenes heen. " er worden enorme hoeveelheden energie afgetapt" Op dat moment begonnen de lampen in het lab licht te flikkeren tot ze weer langzaam stabiliseerden.

Araheim keek op de klok en schrok. Ze hadden meer dan een uur in het kantoor zitten praten en volledig de tijd en Anna vergeten.

Het grote scherm in het kantoor kwam op en daar was de quantumresonator die ladingen energie flitsen naar zich toe trok terwijl op het plateau een dik wezen in een sterk fluctuerend energieveld werd gehuld.

"Bij de staart van Nuumbo!" Riep Araheim, die Anna herkende. We zijn Anna helemaal vergeten. Die is natuurlijk op zoek gegaan naar eten. Maar hoe komt ze in Nuumbo's naam in dat lab terecht?
" dat is nu even onbelangrijk" sprak dr Hawkins vanuit het luidsprekertje van de sapcentrifuge." We moeten er heen om het apparaat uit te schakelen voor er ongelukken gebeuren. " Araheim, neem de lift naar beneden, dan zal ik proberen of ik naar een van de apparaten in de hal beneden kan overschakelen!"


Beneden, onder de laag graniet in het geheime lab, terwijl Anna aan de tafel met lekkernijen aan het trekken was en de bliksemschichten op haar krachtveld inwerkten werd bij de voedselprojectoren een kleine espressomachine actief. Een van de vele huishoudelijke apparaten waar het ego van Professor Hawkins over verdeeld was en nu de ogen en oren van Hawkins vormde. Het apparaat zweefde naar het platform toe.

"Stop Anna! Laat die tafel onmiddellijk los en spring van het platform voordat het resonatieveld je in zijn greep krijgt en je uit dit universum verdwijnt!"

Maar het had geen zin, de luidsprekerstem was te zwak om boven het geluid van de resonator uit te komen en Anna, in haar roes om al dat eten te redden had totaal geen oog voor haar omgeving.
Heel langzaam begonnen haar omtrekken al onzuiverheden te vertonen. Haar atomaire strucktuur verloor de resonantiekarakteristiek waarop de realiteit vibreerde en stukje bij beetje werd ze doorzichtig.

"Dit is mijn schuld" dacht dr Hawkins. "We hadden haar nooit zo lang alleen moeten laten. Waar ze ook terecht komt, het is beter als er iemand met verstand van zaken bij er is"
Zonder nog verder na te denken wat hij deed storte de espressomachine zich in het krachtveld waar Anna en de tafel zich in bevonden. Binnen een aantal seconden begon ook de espressomachine langzaam onzuivere vormen aan te nemen. Terwijl er nog meer energie door de resonator werd aangesproken om deze veel te grote last in een andere frequentie te polen.

"Ik hoop maar dat ik genoeg kennis in mijn databank heb om nog enigsins te functioneren" bedacht dr Hawkins zich nog terwijl voor zijn sensoren de omgeving troebel werd.

Op dat moment kwamen professor Araheim gevolgd door de zwevende sapcentrifuge de lift uit rennen. "Anna, " schreeuwde hij, Anna, wat ben je aan het doen?"

Voor zijn verbijsterde ogen zag hij nog net een glimp van een mist achtige tafereel dat tot niets vervluchtigde waarbij de ontladingen in het krachtveld langzaam minder werden tot er niets meer was. De quantumresonator schakelde terug, de energieflitsen hielden op en het krachtveld ebde weg waarna het grote plateau weer omhoog kwam.

Anna, de tafel en de espessomachine waren verdwenen.

.......


Op precies dezelfde plek, in een ander lab dat zich op een andere resonatiefrequentie dan die van het NuŁm universum bevond, schrok een slaperige operator plotseling wakker door een waarschuwingspiepje van zijn computermonitor.
ANOMALIE GEREGISTREERD knipperde het met grote rode letters in beeld.

De operator sloeg op de enter knop en bekeek het bericht. In Amsterdam noord had zich een singulariteit voorgedaan. Iets in een omtrek van een kilometer, de hoogste nauwkeurigheid van de scanners, was er plotseling een massa van 400 kilo aan het continiuŁm toegevoegd dat er eerder niet was.

De operator deed eerst een foutcontrole om te zien of het niet een fout in het systeem was, maar ook op de andere afdeling hadden ze het gezien. In Noord was iets aangekomen dat niet van deze wereld was.

De Operator greep de telefoon. Bij dit soort gevallen moest meteen de hoogste in rang op de hoogte worden gebracht. Het apparaat ging 7 keer over toen er opgenomen werd.

"Daar spreekt u mee" klonk het aan de andere kant van de beveiligde lijn"

"Hoogheid" sprak de operator op effen toon" We hebben contact. Sectie vijf A.
Daarna hing hij op en wachtte af terwijl er een rond om hem een complete afdeling wakker werd.

NU‹M 08 - De brug tot een ander universum

Door verleemen op zondag 13 april 2014 01:23 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 1.671

DE SCHRIJVER.

De schrijver zat achter zijn iPad en keek vergnoegd naar het universum dat hij tot nu toe geschapen had. Op het witte vlak van zijn textverwerker zag hij, deels door zijn geestesoog Anna, het dikke van de ratten afstammende NuŁmmeisje voor de voedselprojector staan terwijl ze haar hersenen in kronkels piekerde over welk een fantastische maaltijd ze zou gaan bestellen. De hal waar ze stond was te gigantisch voor woorden. Dat was ook nodig want het apparaat, als je het al zo mocht noemen waar het in deze hal om draaide was zelf ook een reus onder de machines. Hoewel het allemaal een consistent geheel was, kon je beter over een reusachtige installatie spreken dat nog het meest leek op een kruising tussen een chemische fabriek en een electriciteitscentrale.

Het apparaat zelf was minstens dertig meter hoog en wel veertig meter lang. Overal buizen en taps toelopende pilaren met enorme koelribben en een penetrante ozongeur van de ontladingen tussen de onderdelen. an de andere kant van de zaal stonden gigantische nulpuntgeneratoren met een totale capaciteit van 300 terrawatt. Op zich was het geen probleem om deze grootheden aan energie op te wekken, het vacuŁm immers een oneindige energiedichtheid, maar het transport van deze enorme energetische krachten en de verdeling naar alle onderdelen van de machines en de rest van het gebouw namen dermate veel voorzorgsmaatregelingen in acht dat de energiecentrale zelf al een complete fabriek op zich vormde.
En dat allemaal voor een ruimte, niet groter dan een middelgrote badkamer waar alles bij elkaar kwam om de testobjecten op een nadere quantumfrequentie te brengen en zo uit de realiteit van NuŁm te bannen.

Natuurlijk waren niet al die 30 terrawatt voor de quantumresonator bedoeld. De voedingsprojectoren, vijf stuks in totaal waren er om alle NuŁms in hele energiecomplex van voedsel en onderdelen te voorzien en konden in een keer een ton aan eten inclusief borden en bestek uit het vacuŁm produceren. Daarnaast was de krachtinstallatie ook verantwoordelijk voor de energieverzorging van de andere laboratoria en de machines aldaar. Bovendien ging het hier om experimentele apparatuur dat niet perse de meeste efficiente was en uiteindelijk verwachte men dat er ooit een quantumresonator zou komen die het met veel minder aankon.

"Eigenlijk verkeer ik in een luxe positie" bedacht de schrijver. " ik hoef alleen maar op te schrijven dat iets groot en complex is en dan hoef ik het alleen maar aan de lezer en zijn of haar fantasie over te laten hoe deze installatie er daadwerkelijk uit moet zien., als schrijver hoef ik me niet helemaal uit de naad te werken zoals schilders dat doen. Neem bijvoorbeeld Rembrandt, die toch niet onaardig schilderen kon. Maar ik, de schrijver kan in een oogwenk een schilderij scheppen dat tien keer beter is dan Rembrandt ooit zou kunnen. Kijk maar"

" het schilderij aan de muur was onbeschrijfelijk mooi. Het was met het soort vakmanschap gemaakt dat alleen een echt genie en een genadeloze toeweiding had kunnen ontstaan. De kleurenpracht en de vormen waren dermate uniek dat zelfs Rembrandt er jaloers op zou zijn."
" en hop," dacht de schrijver grinnikend, " ik heb een schilderij geschapen dat beter is dan die van de beroemdste meesters, en ik hoef niet eens te schijven wat er op dat schilderij is te zien."

Zo ook met het NuŁm universum dat de schrijver geschapen had. Hier en daar wat detail maar niks te definitiefs en je had gelijk een compleet uniek universum met wezens en een cultuur zonder al die moeite te doen om alles in detail te beschrijven.

Dat gold zeker ook voor de quantumresonator. Het apparaat, dat in staat was de individuele atomen van een object of een persoon in een andere quantumvibratie te brengen waardoor het in deze realiteit onstoffelijk werd en in een andere waar de atomen dezelfde frequentie hadden weer zouden opduiken. De schrijver hoefde alleen het beeld te schetsen van hoe imposant en technisch het allemaal aandeed zonder zich druk te hoeven houden hoe dat apparaat het daadwerkelijk deed. Ja het zal wel iets met electromagnetische golven te maken hebben, die het vacuŁm lieten meegolven en dus door daar de frequentie met een enorm veld te veranderen en op het object te concentreren die quantumfrequentie van de atomen kon beinvloeden. Maar daar had hij eigenlijk niks mee gezegd. Met dit boek bij de hand kon je niet zelf een quantum resonator bouwen. En toch, binnen de setting van dit verhaal kwam het allemaal heel overtuigend en logisch over.

De schrijver dacht er ook niet aan om de technologie tot in detail uit te willen leggen. Stel hij had het fout, en er zou daadwerkelijk ooit een echte quantumresonator gebouwd worden, dan was dit verhaal in een keer achterhaald en dan zou iedereen het fantastische verhaal die op deze techniek was gebaseerd negeren en het boek als ouwe troep in het haardvuur gooien.
"Nee" dacht de schrijver. "Ik ga niet de fout maken die Jules Verne had gemaakt waardoor zijn reis naar de maan tot het kindermatinee was gedegradeerd." Goed schrijven is net als goed tekenen. Het is de kunst van het weglaten, en dus hou ik de werking van deze machine lekker vaag zodat mijn boek over 100 jaar nog steeds net zo goed verkoopt als nu.


DE VOEDSELPROJECTOR


" Wat moet het worden?" Vroeg de lichtelijk ongeduldige vrouwenstem van de voedselprojector.
Anna had al een kwartier voor het grote apparaat gestaan zonder een keuze te kunnen maken.
"Ze wil vlambeientaart! Klonk het vanuit de lift. Dikke mevrouwtje beweren vlambeientaar in een keer naar binnen te werken zonder slikken. Eerst zien voor lift geloofd!

"Eeh ja, das waar ook" mompelde Anna. Doe maar een vlambeientaart als beginnetje. Dat gaat er wel in...

"Komt voor de bakker! " riep de voedselprojector vrolijk en liet de generatoren aanwakkeren.
Voor Anna, op een plateau, vormde zich een blauwgroen krachtveld waar plots allerlij spikkeltjes in materialiseerden die dan laag voor laag een vlambeientaart vormden. Binnen een halve minuut was ie klaar. Hij rook voortreffelijk.
" Een wonderlijk apparaat niet waar? " klonk de stem van het veiligheidsysteem, terwijl Anna naar de taart reikte. Het hele apparaat werkt met quantumverstrengeling.
"O ja?" Zei Anne, niet bijzonder geÔnteresseerd in de uitleg van de bewakingsrobot.

" Jazeker, antwoorde de robot, die hierin een aansporing zag verder op de materie in te gaan.
" in het apparaat zit een databank met precies de moleculaire samenstelling van wat je wil bestellen. Die data gaat naar een matrix van modelatomen die gekoppeld worden aan een veld dat de ruimte voor het apparaat in onbalans brengt waardoor er spontaan proto-atomen ontstaan."
"Interresant" antwoorde Anna, die de vlambijentaart vakkundig bestudeerde alvorens het hele geval aan haar mond te zetten."

"Zeker, zeker" antwoorde de robot. " de informatie word laag voor laag aan het modelmatrix van atomen doorgegeven die op dat moment gekoppeld zijn aan die proto-atomen. Als nu bijvoorbeeld die atoommatrix de chemische samenstelling van suiker krijgt, veranderen de gekoppelde atomen in het veld op het plateau spontaan in suiker.
Anna had het voorstuk van de vlambeientaart al in haar mond en kon dus moeilijk antwoord geven.
" wie zwijgt stemt toe," dacht de robot, en vervolgde zijn preek.

" wat er dus gebeurd is dat er laag voor laag informatie naar die atoommatrix in het apparaat wordt gevoerd en dus ontstaat er in het krachtveld op de zelfde manier jou vlambeientaart. Op zich is die Kopie niet perfect. Want de data is te groot om echt alle atomen te bevatten. Maar de natuur is niet dom en reorganiseert de atomen toch zo dat er uiteindelijk een product verschijnt dat zoveel weg heeft van die vlambijentaart dat je het verschil niet proeft. Het laaste stadium is in weze een vorm van zelforganisatie uit chaos. En zo kan zomaar uit het niets een Vlambeientaart gegenereerd worden!

Op het zelfde moment dat de bewakingsrobot de laatste woorden uitsprak zette Anna haar handen achter de vlambeientaart en douwde hem in een keer haar strot door.
Achter uit de hal klonk een gil uit de lift. Anna had in een keer de vlambeientaart naar binnen geslikt, precies zoals ze gezegd had.

Zelfs de bewakingsrobot was even van slag door dit voorval

" En nou is ie weg! Sneerde Anna terwijl ze uit haar ooghoeken de gang in keek waar de lift naar lucht leek te happen van ontzag. Als hij had kunnen applaudiseren had hij dat zeker gedaan. In plaats daarvan schoof hij een paar keer zijn deuren open en dicht en liet het licht in zijn kabine flikkeren. Iets wat een lift alleen bij bijzondere prestaties zal doen.

Ondertussen had de bewakingsrobot zijn evenwicht weer hervonden.
" als je dacht dat dit een prestatie was, dan moet je opletten wat er nu gaat gebeuren, " kondigde de bewakingsrobot aan. Bestel nog maar een taart en dan zal ik die nog completer laten verdwijnen dan op de manier waarop jij dat hebt gedaan.
Anna bestelde nog een taart. Maar voordat ze hem te pakken kon krijgen zweefde het platform met de taart omhoog en bewoog zich in de richting van het grote verlichte platform dat zich in het midden van de quantumresonator bevond.

" He, wat moet dat met mijn taart" piepte Anna terwijl ze achter het plateau aanhobbelde.
"Dat zul je zo zien" antwoordde de robot en plots begon de installatie te brommen. Er werd duidelijk iets op gestart. Overal floepten lichtjes aan en de geur van ozon werd nog sterker dan het al was terwijl de taart langsaam op het grote verlichte platform tot stilstand kwam.

Een onaards gegrom maakte zich van de machine meester, een gegrom dat in een geruis overging waarvan de fase roteerde wat een raar effect op het gehoor van Anna had.
Het platform in het midden van de quantumresonator veranderde van kleur en zonk naar beneden terwijl de taart in de lucht bleef zweven. Voor de ogen van Anna leek het alsof er een warmtebrond e lucht in beweging had gezet. Ze knipperde met haar ogen. Het leek wel alsof de taart doorzichtig werd! Op een bepaald moment leek de taart haast van glas terwijl de contouren steeds minder duidelijk werden tot de taart in zijn geheel verdween. Het roterende loeigeluid werd langzamer en doffer. En langsaam kwam het platform weer omhoog, terwijl het zijn oorspronkelijke kleur weer aan nam.

Nu was het Anna's beurt om haar verbazing te tonen, en die stak ze niet onder stoelen of banken.
"Wa.. waar is mijn vlambeientaart gebleven?"
" Je vlambeientaart bevindt zich niet meer in ons universum" antwoorde het bewakingssysteem droog. " het heeft nu de quantumfrequentie van dat van een parralel universum waar het nu op dat bestaansvlak mee resoneert.
"En hoe krijgen we die taart nu weer terug" vroeg Anna ontdaan.
" dat is heelaas nog niet mogenlijk" antwoorde de robot. Waf je net zag is het hoogtepunt van de wetenschap op NuŁm. Er wordt natuurlijk gewerkt om tweerichtingsverkeer te bewerkstelligen. Maar op dit moment kunnen we alleen maar dingen uit ons universum wegsturen. De taart moet als verloren worden beschouwd, tenzei er in dat andere universum ook leven is en zich op dit moment te goed doet aan onze heerlijke NuŁmse keuken. Een beter visitekaartje kan ik me niet voorstellen.
Daar dacht Anna heel anders over. Voor haar was die mooie taart gewoon vernietigd, en het vernietigen van voedsel gold op NuŁm als een van de zeven hoofdzondes. Ze was er behoorlijk kapot van.

"Weet je wat? Laten we maar een echt lekker visitekaartje sturen" zei de robot lakoniek en gaf de voedselprojector de opdracht om een speciale feesttafel vol met NuŁmse lekkernijen te genereren.
Voor Anna er erg in had zag ze hoe de tafel omhoog kwam en richting het platform van de quantumresonator zweefde.
Dat kun je niet maken! Schreewde Anna ontdaan terwijl er net een schaal vol Barryvispasteitjes langs haar neus richting het platform ging. Maar het was al te laat. De tafel was al geland en het roterende ruisen was al begonnen. Terwijl het grote platform van kleur veranderde en naar beneden zonk zag Anna voor haar ontzette ogen de complete tafel langzaam doorzichtig worden.
Met een ruk kwam ze uit haar verlamming en sprong als een bezetene over het veiligheidshek. Iets waar zelfs de bewakingsrobot niet had kunnen vermoeden dat Anna, met haar grote zware lichaam hiertoe in staat zou zijn. Plotseling was ze op het platform en probeerde de tafel uit de lucht in veiligheid te brengen.

NEE! Brulde de stem van het bewakingssysteem. Je kunt niet zomaar tijdens het proces in het krachtveld gaan staan. De machine is daar niet op berekend! Maar het had geen zin. Overal sprongen extra generatoren aan om de extra belasting te compenseren. De koelvinnen gloeiden gevaarlijk rood en hier en daar schoten flitsen van de componenten af die onder deze enegievloed spontaan bezweken, terwijl voor de sensoren van het bewakingssysteem, en de lift, Anna en de tafel langzaam doorzichtig werden...

NU‹M 07 - Het geheime lab onder de rotsen.

Door verleemen op zaterdag 12 april 2014 00:20 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 1.929

Ondertussen, terwijl de moeder van de blonde koning eindelijk haar begeerde toiletpapier in ontvangst kon nemen, op een quantumfrequentie niet ver verwijderd van de aarde, zaten Anna en proffessor Araheim in het onderzoekscentrum voor essentiele energie na te genieten van die heerlijke vlambeientaart toen de sapcentrifuge het woord tot Araheim richtte." Nu u er toch bent moet ik even wat zakelijks met u bespreken, onder vier ogen wel te verstaan"
Professor Araheim keek op.
"Ah natuurlijk, zaken gaan voor het meisje."' en hij richte zich tot Anna, " ik denk dat je je wel even een kwartiertje hier alleen kunt vermaken toch? Er is hier een hoop te zien. Mocht je iets willen weten vraag het maar gewoon hard op, ons bewakingssysteem is in staat om de meeste te beantwoorden"
Anna antwoorde dat het wel te doen was waarna Professor Araheim samen met de zwevende gele sapcentrifuge met de lift naar de kantoorcomplexen vertrokken.

"Mooi" dacht Anna, nadat de heren professoren vertrokken waren. " Nu kan ik eindelijk eens ongestoord naar al die mooie keukenapparatuur gaan onderzoeken wat er hier nog meer te smikkelen is" en ze duwde haar zware lijf uit de bank om naar de dichtbijzijnde zwevende koektrommel te lopen.
Maar eenmaal aangekomen bij de grote trommel, die op een van de zwevende plateaus voor haar neus hing stond haar een teleurstelling te wachten.

De koektrommel was leeg.

Erg zonde van zo'n mooie koektrommel, vond Anna en liep gelijk door naar een koelkast die net op dat moment in de hal was gearriveerd. Maar ook die koelkast bleek alleen maar een showmodel te zijn zonder eetbare inhoud.
Anna raakte een beetje gefrustreerd. Zouden ze nou alle keuken apparatuur alleen maar ten toon stellen zonder dat NuŁms ook konden uitproberen waarvoor ze geschapen waren?
Anna liep van apparaat naar apparaat en hoe meer lege machines ze tegen kwam des te wanhopiger ze werd. Er moest hier toch iets te eten zijn?
Maar na een minuut of 20 bleek dat hier in de hele showroom niets was wat ook maar op een stuk taart of zelfs een chocolade reep leek.

Anna ging met een sjagereinige blik op de bank zitten tot ze zich plotseling het bewakingssysteem herrinnerde.
"Hallo!" Riep ze hard op. "Kan ik de bewakingsrobot een vraag stellen?"
"Natuurlijk kan dat" klonk een vriendelijke stem in de hal. "Daar ben ik voor!"
Anna keek rond vanwaar de stem gekomen was.

" je kunt me niet zien" zei de bewakingsrobot prompt." Ik ben het computersysteem dat met dit gebouw geÔntegreerd is. Ik daarentegen neem je wel waar met de sensoren die overal aanwezig zijn. Stel je vraag maar en waar je ook bent zal ik je zover het in mijn vermogen ligt een antwoord geven."
" Waar valt er hier iets te eten?" Vroeg Anna terwijl ze naar boven keek"
"Eten vind je in het keukentje van Albert waar je koekjes en koffie kunt bestellen, maar het meeste voedsel wordt beneden door de voedingsprojectoren gefabriceert."
"En waar vind ik die voedingsprojectoren?" Wilde Anna weten?
"De voedingsprojectoren bevinden zich op de 90 ste verdieping onder de graniet laag op dezelfde afdeling waar ook de grote quantumresonator zich bevindt"

"Mooi zo" dacht Anna:, "dan gaan we daar naar toe" en liep naar de lift die voor haar neus open gleed. Anna stapte naar binnen en voelde hoe de lift iets doorzakte onder haar enorme gewicht die duidelijk niet op een kolos als haar berekend was. Het was een van de goedkopere liftmerken die in de oostelijke streken van NuŁm werden geproduceert. Dat was verder geen probleem, want alle technologie op NuŁm was van hoge kwaliteit. Maar toch kon je het merken want deze liften spraken een gebrekkig NuŁms en waren duidelijk niet de slimste liften op de planeet. Hoge intelligentie was voor een lift ook niet noodzakelijk vonden de wetenschappers op NuŁm. Het ding moest alleen maar NuŁms van boven naar beneden vervoeren, en hoeveel intelligentie heb je daar nu voor nodig?

"War natu?" Vroeg de lift met het gebruikelijke liften accent.
" Naar beneden" zei Anna" waar de voedselprojectoren staan"
"Ies goed" antwoordde de lift vrolijk.
" Oe ben wel een zware mevrouwtje" merkte de lift op. Euguluk zou beter zijn as oe de goederenlift had genomen"
" Ja, ik ben dan ook de vreetkampioene van deze stad," merkte Anna niet zonder gepaste trots op.
" wij zijn allemaal wat dikker, dat hoort bij onze status, is dat een probleem?"
"Och" antwoorde de lift, " probleem is niet. Oezgan liften zijn sjterke liften. Wij koenne wel tegen stootje. Oezgan zal voor gelegenheid extra zijn best doen om speciale mevrouwtje zo goed als kan naar beneden te brengen."

De lift sloot zijn deuren en begon zijn tocht, langsaam versnellend naar beneden.
Binnen twee minuten waren ze tot de tachtisgste verdieping afgedaald toen de lift plotseling afremde en tot stilstand kwam.
"Wat is er aan de hand?" Vroeg Anna verbaasd "waarom staan we stil?"
" Vanaf hier alleen toegang met speciale code" antwoorde de lift. " Iek moet controleren of oe bevoegd"

Anna schrok. Daar had ze niet bij stil gestaan. Dit was het gebied waar de geheime experimenten plaatsvonden.
" Waarom hebben ze die voedselprojectoren dan hier neer gezet? Zo kan ik er toch niet bij?"
"Ja ik weet, weet je" antwoordde de lift. Voedselprojectoren fabriceren eten voor hele complex, en alleen hier staan de nulpuntgeneratoren met voldoende vermogen om aan energiebehoefte te voldoen." Meeste gaat naar de Quatumresonator, maar die wordt alleen tijdens experimenten gebruikt. Als oe geen pas heeft mag ik oe niet verder brengen." De lift maakte aanstalten om weer naar boven te gaan.
"Maar dit is een noodgeval!" Riep Anna vertwijfeld" ik moet eten, straks ga ik dood van de honger!"
"Koekjes en koffie zijn boven te krijgen in het keukentje van Einstein" antwoorde de lift lakoniek.

Anna keek de intecom van de lift nijdig aan. " wat heeft een vreetkampioene nou aan koekjes! Ik heb maaltijden nodig, grote borden vol vlees en zetmeelknollen met jus en uitjes, barryvispasteitjes en zompkikkershakes! En dat komt me dan aan met koekjes, ik eet hele taarten in een keer op, als ik wil douw ik in een maatijd vijf van die vlambeertaarten naar binnen zonder te slikken!
Dat was net te veel van het goede voor de lift.

"Vijf taarten in ene kier? Jai wiel grote lift een beetje voor domme transporter uitmaken. Zoiets was allang in ons laboratorium getest" beet de lift terug.
"Ik.." Anna moest van opwinding even naar lucht happen, " ik ben Anna Zmegmanius, record houder van het eten van 54 Barryvispasteitjes en stadskampioen van Dranchten! Zoek me maar na in het persoonsregister, dan zul je zien dat ik de waarheid spreek!"

De lift maakte contact met het netwerk en zocht de persoonsgegevens van Anna op en viel helemaal stil. Het bleek allemaal waar te zijn. Hij was duidelijk onder de indruk.
Dit was ongehoord, en hij vroeg zich af waarom deze wonderlijke vraatzucht alleen maar op vreetkampioenfeesten getest werd en niet in een officieel wetenschappelijk laboratorium als dat waar hij dienst had. De lift besloot het een en ander met het bewakingssysteem te overleggen en beide kwamen ze tot de conclusie dat hier van een uitzonderingsituatie en een unieke kans sprake was.

"U kunt uw reis voortzetten" klonk de bewakingsrobot. Alle beperkingen zijn tijdelijk opgeheven"
De lift gaf een klein schokje en gleed langsaam de laaste tien verdiepingen naar beneden waar het met een klik tot stilstand kwam en zijn deuren open liet glijden.

Anna keek een gigantische hal in met in het midden een machine die zo groot en hoog was dat Anna er duizelig van werd. En in de hoek een iets kleinere maar niet minder imposant apparaat. De voedselprojector. Langsaam en vol van eerbied stapte Anna de lift uit.

"Welkom in het grote lab van de Quantumresonator" Melde de bewakingsrobot plechtig." Hier experimenteren we met de scheidingen van de realiteit en de doorgang naar andere werelden.
"Indrukwekkend" zei Anne, daar wil ik zo wat meer van weten, maar eerst moet ik wat te eten hebben" en ze waggelde recht naar de grote voedselprojector die zoemend stond te wachten tot iemand een maaltijd wilde bestellen.