MTM - Boek "De vrije man" officieel in de winkel!

Door verleemen op vrijdag 21 november 2014 20:11 - Reacties (16)
Categorie: -, Views: 2.466

http://i61.tinypic.com/35mpssj.jpg
Het boek, naast de ipad waar het op geschreven is

Ja, je leest het goed, het boek, dat oorspronkelijk hier als weblog op tweakblogs begon is vanaf nu officieel te koop. Een echt boek, met een kaft en zelfs een ISBN nummer bij een echte uitgeverij.

WAAR GAAT HET BOEK OVER?

De vrije man is de autobiografie van Marco Willems, beter bekend als MarcoTM in de wereld van kunst, internet en de gayscene van Amsterdam. Het verhaal gaat over het leven van Marco, zijn vreemde jeugd, zijn carriŤre in de kunstwereld, het leven tussen de hoerenjongens in de kraakscene en de tijd dat hij tussen crackjunks in een drugspand in Amsterdam woonde. De vrije man laat de extreme kant van een niet minder extreem persoon zien met de leuke, maar ook slechte kanten van de gayscene, de escortscene en de drugs. Marco laat zien hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen.

Het boek is in Paperback formaat, kleurenkaft en 148 bladzijden
17,95 + 2,20 porto, in totaal dus 20 ballen

Je kunt het hier bestellen: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5284


HOE HET BEGON

Een klein jaar geleden begon ik aan een experiment. Ik wilde een boek schrijven. Ik heb mijn hele leven al korte verhalen en non fictie geschreven waaronder bijvoorbeeld dit blog, en zo langzamerhand begon ik het gevoel te krijgen dat ik het eens groter aan moest pakken en een boek moest gaan schrijven. Dat boek kwam maar niet, vooral omdat ik geen idee had waar het over moest gaan.
Korte verhalen schijven is leuk, maar een boek is minstens 120 bladzijden en ik kon maar geen onderwerp vinden waar ik het gevoel had dat ik het niet alleen vol zou houden zonder dat ik halverwege niets meer te vertellen had. Ik wilde geen boek schrijven met opvul materiaal, of het nou een roman of non fictie zou zijn. Ik wilde een boek dat ikzelf, maar ook mijn lezers interessant genoeg zouden vinden dat we allemaal tot het einde door zouden gaan.


KROEGVERHALEN

Tegelijkertijd was er wel materiaal voor een boek. Ik heb namelijk een behoorlijk extreem leven gehad, mede omdat ikzelf niet minder extreem ben en mede daardoor andere extreme mensen aantrek en dus behoorlijk rare situaties beland. Een beetje soort zoekt soort denk ik zelf. Een aantal van die situaties waren vreselijk leuk, maar soms ook heel erg naar en ik heb altijd gezegd dat als ik dit zou opschrijven dat het in ieder geval een erg goed boek zou worden. Toch wilde ik dat boek eerst niet schrijven, ik had het een en ander nog niet goed verwerkt.

Maar als ik in de kroeg kwam, of er kwamen vrienden op bezoek kwam het nogal vaak voor dat ik over mijn belevenissen vertelde, soms in den treure toe, op de een of andere manier kwam ik steeds op dat soort verhalen terecht wat mij het gevoel gaf dat ik een beetje in het verleden aan t leven was, zoals oudere mensen dat vaak doen. Daar moest een eind aan komen en de beste manier om dat de doen en nieuwe ruimte in je hoofd te scheppen is door het op te schrijven.

Een aantal van die belevenissen maar ook inzichten heb ik verwerkt als blogposts hier en op een bepaald moment schreef ik een blog over een van mijn levensfilosofieŽn dat als titel de vrije man droeg. En plotseling zag ik het, dit is het boek dat maar niet wilde komen.

Ik besloot om aan te kondigen dat dit een boek zou worden met als doel om iedere keer als er een hoofdstuk af was ik het als blogpost zou schrijven. Eigenlijk verwachte ik dat dit op zn minst een paar maanden in beslag zou nemen, maar tot mijn eigen verbazing had ik na 10 dagen 10 hoofdstukken af, 148 bladzijden in totaal en het zat ook nog eens goed in elkaar. De reden is natuurlijk dat ik de kern van alle verhalen al klaar had, ik had ze immers al vele malen aan mensen verteld en her verteld. Het was al behoorlijk consistent. Alleen nu moest het compleet, in chronologische volgorde. Het moest een op zichzelf staand geheel worden. En dat is me gelukt.

Het was wel een beetje eng soms. In mijn blogs vertel ik niet te veel over mezelf omdat de verhalen zou kleuren. Zo heeft het geen zin om bij een review van een imac te gaan roepen dat ik bisexueel ben, of dat mijn opa zelfmoord heeft gepleegd. Een beetje flamecontroll is op zn plaats.

Maar dit was een autobiografie, en daar leg je je hele ziel en zaligheid in bloot en ik was wel een beetje zenuwachtig hoe dat op een toch wel macho site als tweakblogs ontvangen zou worden.
Maar het viel allemaal mee, afgezien van flink wat kritiek op spelfouten bleven de mensen doorgaans heel positief en geÔnteresseerd.

http://i62.tinypic.com/23h379k.jpg
De binnenkant...

EBOOK

In de tijd dat ik mijn boek als blog publiceerde had ik gemiddeld 2000 lezers per aflevering, het werd dus gelezen en toen dat afgerond was heb ik alle blogs samen gevoegd en als epub gratis als download aangeboden, met een kaftje en een inhoudsopgave en ook die download pagina is bijna 3000 keer bekeken. Hoeveel mensen het uiteindelijk echt gelezen hebben weet ik natuurlijk niet maar ik kreeg wel response, voornamelijk van mensen die ik helemaal niet kende en iedereen was er zeer over te spreken, ik heb er zelfs vrienden aan overgehouden die tegenwoordig op bezoek komen. Als klap op de vuurpijl zijn er zelfs 2 tweakers die een bedrag op mijn paypal account hadden gestort. Ik had echt niet verwacht dat mensen dat daadwerkelijk zouden doen.

Daarna heeft het boek een half jaar in de la gelegen. Het ebook werd wel af en toe geupdated, ik kreeg af en toe een mailtje van iemand die t gelezen had en ergens vond ik het wel goed zo, Ik had mijn experiment tot een goed einde gebracht en boek werd gelezen. Wat wil een mens nog meer.

Maar tegelijk was er toch dat zeurderige stemmetje in mn hoofd dat niet tevreden was, als of ik het niet helemaal af had gemaakt. Het was nog geen echt boek. Natuurlijk is een ebook ook een echt boek, de laatste tien boeken die ik gekocht en gelezen heb zijn allemaal ebooks die ik in itunes had gekocht. Maar toch, je weet wel, niets om vast te pakken en trots boven je hoofd te houden of je vijanden mee om de oren te meppen, en omdat ik toch al een beetje doelloos schip was besloot ik om een uitgeverij te zoeken die er een echt papieren boek van zou produceren.

Nu had ik natuurlijk allerlei bekende uitgeverijen al Meulenhoff of de bezige bij kunnen aanschrijven en mijn manuscript kunnen sturen, maar het hoe en wat werd me niet duidelijk, ik kon eigenlijk geen adressen daarvoor vinden en tegelijk was er natuurlijk de twijfel of dat soort uitgeverijen juist mij zouden willen hebben. Ook al was het een echt boek, het voelde als een van mijn hobbyprojectjes of gewoon eerlijk, ik kneep m een beetje:)


UITGEVERIJ BOEKSCOUT

Na een tijdje internetten vond ik een uitgeverij dat niet te hoge eisen stelde, namelijk boekscout.nl
Boekscout is een on-demand uitgeverij. Dat wil zeggen dat er geen voorraden zijn, maar dat het boek in een digitaal bestand ( waarschijnlijk pdf ) op de server opgeslagen staat en dat als iemand het boek in de webwinkel besteld het boek op een speciale machine wordt gedrukt. Het eindresultaat is een echt boek, met een kleuren kaft, gelijmde rug, bladzijden, streepjescode en zelfs een ISBN nummer zodat winkels het ook officieel kunnen bestellen. Het ziet er uit als een boek, voelt als een boek en t ruikt als een boek. Echt boek dus.

De werkwijze is simpel, account aanmaken en manuscript opsturen. De eisen zijn niet al te hoog. Als het maar enigszins leesbaar is en bepaalde zaken zoals racisme worden vermeden is er een grote kans dat je geaccepteerd wordt. Boekscout spreekt zelf van een kans van 85%.
Natuurlijk zijn er dan een hoop mensen die gaan roepen dat het geen boek is, dat de kans dat een grote uitgeverij je wil hebben een heel stuk lager is en dat wat je geschreven hebt al helemaal geen literatuur is omdat in weze bijna elke drol gepubliceerd wordt.
Maar eigenlijk heb ik daar helemaal geen boodschap aan. Ik weet dat mensen mijn boek goed vonden, dat het dus leesbaar is en inhoud heeft. Wat mij betreft is t simpel. Ik wil dat een uitgeverij mijn boek over de normale kanalen uitgeeft. Ik heb nu een boek, een uitgeverij, het is in de handel dus als ik in de kroeg aan iemand vertel dat ik bezig ben een boek uit te geven en daarover in gesprek ben met mijn uitgever vindt ik dat helemaal legitiem.

TOCH NOG EEN HOOP WERK

Maar goed, eerst het manuscript opgestuurd als in "fire and forget" nog geen vier dagen later kwam het eerste telefoontje, ze hadden het gelezen en ze zagen er wel wat in. Er waren wel wat ruwe kantjes aan die aangevuld of herschreven dienden te worden ( dus ze hadden het ook echt gelezen ) en er zaten nogal wat schrijf en stijlfouten in die eventueel door een corrector verbeterd dienden te worden.

Dat laatste was de eerste tegenslag. ik weet van mezelf dat ik niet foutloos schrijf en ik hoopte toch echt dat zijn daar correctoren voor in dienst hadden. Dat bleek dus mooi niet zo te zijn, ze hadden wel adressen van mensen die dat deden, maar die vroegen wel mooi 7,50 per duizend woorden, een kleine 300 euro voor dit boek dus. En laat ik nou net een flinke investering gedaan hebben waardoor er geen geld was. Ik zag het schip al zinken. Dan maar zelf proberen alle fouten er uit te halen. Maar zelfs na 5 keer het boek herlezen te hebben werd het manuscript tot 3 keer toe afgekeurd.

Gelukkig heb ik een moeder met een gepensioneerde vriendin die lerares Nederlands is geweest. Ze zou vragen of ze wilde helpen. Dat vond ik eigenlijk geen goed idee. Ik had een biografie geschreven waar behoorlijk wat zaken over mij en mijn familie maar ook wat voor viespeuk ik soms wel niet ben en dat zou dan door een behoorlijk bekende gecorrigeerd gaan worden. Er stonden zelfs dingen in waar zij een deel aan had en ik verwachtte dan ook een boze neen! Terug. Maar nee ze heeft het braaf gecorrigeerd, wel het een en ander besproken met mijn moeder, maar het viel allemaal in goede aarde. Uiteindelijk is mijn manuscript goedgekeurd.

Dan was er nog die andere eis, ik moest 40 emailadressen verzamelen voor een eenmalige promotie van mijn boek als het uitkwam. Er was alleen 1 addertje onder het gras. Ik moest van iedereen toestemming hebben.

http://i58.tinypic.com/f0cbjt.jpg
De achterkant.

CONFRONTEREND

Mijn boek tot nu toe was dan wel iets dat ik het grote publiek in had gegooid, maar waarvan ik eigenlijk niet verwachtte dat de vrienden van mijn ouders en bepaalde familieleden perse lucht van hoefden te krijgen. Ik heb toch al een moeder die zich aantrekt wat de buren allemaal niet over ons zouden zeggen. Maar afgezien dat ik amper 11 emails via mn facebook wist te be,achtigen kwamen de rest via mijn moeder die doodleuk de emails gaf van mensen die in t boek voorkwamen en een aantal zeg maar rustig " zwarte kousen kerk " familieleden die dus vandaag een mailtje hebben gehad over een boek waarin staat hoe je moet fistfucken en welke drugs je daar het beste voor kunt innemen:) ( verwacht weer niet te veel, dat is maar 1 alinea)

Er gaan straks dus behoorlijk wat slapende honden wakker worden. Gelukkig moest ik van de uitgeverij het boek anonimiseren, dat wil zeggen de namen en bepaalde personen fingeren ( alle gelijkenissen van namen en situaties berusten op toeval:) ik heb het zo geschreven dat niemand zich specifiek zal herkennen, het zijn situaties en geen aanvallen op personen. Maar dan nog ga ik nu wel mooi met de billen bloot.

Maar okay, wie A, zegt moet ook B zeggen en vandaag 21 november hebben 40 bekende mensen het promotiemailtje van mijn boek in hun postbus staan ( en tot nu toe alleen maar felicitaties)

Uiteindelijk was het toch wel 3 maanden werk voor het boek er ook echt was. De correctieproeven, de emails, maar ook de omslagfoto die een paar keer herzien werd, iedere keer was er weer een bepaalde hoge drempel waar ik mezelf overheen moest tillen en wat best bedreigend voelde allemaal. En toch heb ik het uiteindelijk allemaal volbracht. Iets in mij zei, go with the flow marco, laat het gewoon gebeuren. En nu is het dus gewoon toch gebeurt.

het boek is er. Ik heb het eerste exemplaar gister met de post ontvangen. Ziet er uit als een boek, voelt als een boek, is wel een beetje dun vind ik. Net zo dik als een pocketboek, maar omdat het groter is lijkt het minder dik dan ik voor mijn gevoel zou hebben verwacht. Ik heb boeken met minder bladzijden die 2 keer zo dik zijn,maar het zit wel goed in elkaar het is echt en je kunt het bestellen.

Het is ook niet goedkoop, met porto er bij zit je op 20 euro, voor iets wat als een grotere oplage bij de bruna misschien 13 euro zou hebben gekost. Maar dat bekijk ik vanuit het standpunt van iemand met een minimuminkomen. Misschien is de prijs zelfs goed want dingen die veel kosten geven ook het gevoel van kwaliteit.

het boek ligt niet in de reguliere winkel. Het principe van on-demand uitgeven is dat het boek per bestelling wordt gedrukt, een per keer dus, te bestellen in de webshop waar de andere boeken van de uitgeverij te vinden zijn. Het grootste gedeelte van de promotie is ook aan mijn rekening, daarvoor zijn oa die 40 email adressen maar ook mijn filmpjes op mijn youtubekanaal, mijn tekstjes op mijn facebook en een blog als dit. Het moet allemaal via mond op mond reklame.

Ik ga er helemaal niet vanuit dat ik rijk ga worden met dit boek. Dat was ook niet de opzet. Ik wilde gewoon een boek schrijven, een echt boek en dat boek is er nu.
Ik vind het ook leuk als mensen mijn boek lezen, dat ze me er over mailen, maar of ze nou het boek kopen of lenen of op de een of andere manier het boek op de piratebay vinden maakt mij niets uit, nou ja geld is niet vies natuurlijk.

Heelaas was een van de voorwaarden dat het blog en het ebook niet meer verspreid mag worden, de uitgever beschikt de eerste 2 jaar over het alleen recht als uitgever en ik heb dus alle links verwijderd en ze houden me in de gaten, toen ik nog ergens op t net een linkje bleek te hebben kreeg ik daar mooi een berichtje over van ze. Maar ach, de protoversie rouleert vast wel ergens, die dingen gaan na een tijd een eigen leven leiden en puur persoonlijk ben ik van mening dat zoiets alleen maar meer naamsbekendheid en verkopen oplevert. Maar heelaas heb ik dat recht niet en zal ik het dus niet electronisch verspreiden.

Het boek is af, het is te koop, dus hup hup hup aanranden dat spaarvarken
En kopen die hap of zoiets, je ziet maar, zolang je maar gelukkig bent.

Le groeten van marco ( auteur van de vrije man )


En dan nu officieel...
------------------------------------------

MarcoTM - De vrije man

http://i60.tinypic.com/ienwbq.jpg

Paperback, kleurenkaft en 148 bladzijden
§ 17,95 + 2,26 portokosten


De vrije man is de autobiografie van Marco Willems, beter bekend als MarcoTM in de wereld van kunst, internet en de gayscene van Amsterdam. Het verhaal gaat over het leven van Marco, zijn vreemde jeugd, zijn carriŤre in de kunstwereld, het leven tussen de hoerenjongens in de kraakscene en de tijd dat hij tussen crackjunks in een drugspand in Amsterdam woonde. De vrije man laat de extreme kant van een niet minder extreem persoon zien met de leuke, maar ook slechte kanten van de gayscene, de escortscene en de drugs. Marco laat zien hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen.

Klik hier om te bestellen: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5284


------------------- end of line >

MTM - Het is geen KUNST, het is MarcoTM!

Door verleemen op zaterdag 01 november 2014 19:11 - Reacties (5)
Categorie: -, Views: 1.534

http://i57.tinypic.com/207lvdj.jpg

Mensen grenzen graag af. We zien de wereld niet als een groot geheel, maar als afzonderlijke deeltjes die de wereld als een legpuzzel vormen. Onze huizen zijn ingedeeld in kamers, onze continenten verdeeld in landen. We gebruiken cijfers om data in hanteerbare eenheden te vertalen en zelfs in de wetenschap om energie en ruimte in quanta te beschrijven, kleine en identieke opzichzelfstaande stukjes ruimte en tijd.

Het is de manier waarop we onze realiteit ervaren, en we zijn er zo bedreven in dat we er te vaak van uit gaan dat dit ook de werkelijkheid is, mijzelf inbegrepen. Het heelal is voor ons te groot om als een geheel te bevatten, tenminste voor onze standaard manier van denken.

Ook sociaal doen we dat, we zien ons als individuen, op zichzelf staande personen met een specifieke functie, wat je vooral merkt als je met iemand aan de praat raakt die je op een feestje of in de kroeg tegen bent gekomen. De eerste vraag is "hoe heet je" en de tweede vraag, "wat voor werk doe je?"

Vroeger antwoordde ik op die tweede vraag dat ik een kunstenaar was, iemand die kunst fabriceerde en daarmee in galeries hing of aan evenementen deelnam. Het was legitiem, ik had een kunstacademie diploma en zelfs een masterstudie achter de rug en door de contacten die ik daardoor had kwam mijn werk ook regelmatig in contact met het kunstminnend publiek.

De derde vraag was dan natuurlijk, " en wat verdiend dat?" En dat was een moeilijke, want afgezien van een fikse beurs voor aanstormend talent en een paar verkochte werken via handjeklap en connecties verdiende het geen rooie rotmoer, het koste juist geld, vooral in de discipline waar ik mij mee bezig hield. De mediakunst.

Mediakunst is de discipline waar je experimenteert met electronica. Een mediakunstenaar maakt "installaties" dingen waar iets mee gebeurt en waar vaak interactie plaatsvind. Vroeger heette dat Audiovisueel, maar sinds de komst van de computer, die schakelkast waarop je zo'n beetje alles kunt vervaardigen is het langsaam in in de wat trendy klinkende naam mediakunst veranderd.

Het probleem van mediakunst: geld. Vooral in de jaren 90, in de tijd dat ik me er mee bezig hiel, waren de prijzen van computers en randapparatuur zoals videoprojectoren dermate duur dat je eigenlijk alleen met geleend materiaal kon werken. Een beetje computer koste toch al snel omgerekend 1000 euro en de videoprojectoren zaten op 10.000 euro. Maar omdat ik in die tijd nog veel contact had met de kunstacademie was het geen probleem om aan die apparaten te komen en dus stond je vaak op expo's met de apparatuur van de school de show te stelen.

Verkopen is er op die manier natuurlijk niet bij. Je publiek is, als ze het al zouden willen kopen het zelfde dat schilderijen koopt en dus zit je met prijzen van gemiddeld 200 tot 400 euro, vooral als je net komt kijken. En met het spul waar je je dingen mee hebt gemaakt zat je al snel op een prijskaartje van 15.000 euro en dan moet je toch echt geluk hebben wil je iemand tegenkomen die dat op zak heeft, en wat dat betreft ken ik maar een paar mensen die dat ook gelukt is.

Omdat ze gewoon geluk hadden, of omdat het gewoon goede zakenmensen waren.


EAT, een filmpje waar ik in slowmotion 200 producten naar binnenwerk, kan zo in een galerie gedraaid worden.

WANNEER IS IETS KUNST.

Kunst is een woord. Het is een label dat je plakt op iets dat geschapen is door een kunstenaar, nog zo'n label. Hoewel je urenlange discussies kunt hebben over wanneer iets kunst is (waar dan niemand uit schijnt te komen) komt het er uiteindelijk op neer dat kunst gewoon een product is.

Het is iets waarvan je verwacht dat het een artistieke lading heeft, waarvan de maker door een hel is gegaan en zijn diepste delen van zijn ziel blootlegt en vaak is dat ook het geval, maar dat maakt het geschapene nog geen kunst. In de tijd dat Vincent van Gogh leefde golden zijn schilderijen helemaal niet als kunst. Hij raakte het vaak aan de straatstenen niet kwijt behalve aan zijn broer dan, die toevallig kunstdealer was en er dan mee opgescheept zat. Mensen vonden het troep, hooguit een vorm van huisnijverheid. Soms lukte het om een schilderij bij de kruidenier om te ruilen voor een brood en een fles wijn omdat de man met die rare schilder meeleefde, als een soort van verkapte weldadigheid. Maar kunst was het zeker niet.

Hoe de schilderijen van van Gogh plotseling kunst werden weet ik niet precies, maar het heeft geholpen dat Vincent gestorven is, iets wat je bij veel kunstenaars ziet, dat de erkenning pas na hun dood plaatsvindt. Plotseling zijn ze even interessant en al snel worden de handelaren wakker omdat er iets nieuws is.

En waar bestaat die erkenning uit? Het bestaat uit dat de werken verkocht worden. Er is hype en daardoor ontstaat vraag, en pas als dat een beetje aangeslagen is gaan mensen er inhoudelijk over praten. Vaak door de handelaren zelf, de galeriehouders voor wie dit hun broodwinning is, en pas als die hype over een bepaald momentum is komen de gewone mensen kijken naar dat werk van die meester met zijn fantastische schilderijen.

Plotseling is het kunst met de hoofdletter K en ontstaat het wereldje van liefhebbers en kenners, er treedt gewenning op, mensen gaan elkaar napraten en plots hoor je er niet meer bij als je " het maar niks" vindt. Het is de kunst van de handelaren en hun inzichten om de hype te creŽren die er uiteindelijk voor gezorgd heeft dat een schilderij van van Gogh nu voor tientallen miljoenen van eigenaar verwisseld die het schilderij dan netjes in een kluis bewaard omdat het zijn gewicht in goud is overstegen. Het gevolg, nog meer roem met miljoenen kaartjes betalende toeristen in het van Gogh museum. Hadden ze 't ook mooi gevonden als die hype er niet was geweest? Raken we in diezelfde euforie als een arme onbekende schilder iets probeert te verkopen dat in de stijl van van Gogh is gemaakt?

Een mooi voorbeeld zijn de grot tekeningen van Lascaux. In de rotsen gemaakte afbeeldingen van dieren en de jacht door onze voorvaderen, de oermensen. Zolang ik kan heugen werden die mensen als zodanig bestempeld. Oermensen die tekeningen maakten waar we veel van konden leren. Tot die tekeningen voor het grote publiek werden opengesteld en we in de wereld van de commercie binnenkwamen waar elke functie lekker werd aangedikt zodat het toch nog wat leek.
Een wc juf heet tegenwoordig sanitair medewerker, een fabrieksarbeider is een specialist assemblage en dus heten de oermensen die in de grotten hun taferelen kerfden nu ineens kunstenaars want, dat trekt meer bezoekers en verkoopt dus meer kaartjes.

http://i58.tinypic.com/m9by4m.jpg
Contactadvertentie. 12 posters in 12 talen in 80 steden over de wereld zoals bv hier in israel met de herbrweewse versie. Onderaan een paar andere versies. De truuk was ze gewoon mee te geven aan buitenlandse studenten in de zomervakantie..

Als mensen denken dat iets kunst is krijgt het een meerwaarde en vaak is dat de enige waarde die het dan heeft. Het labeltje kunst heeft iets plotseling tot iets hogers verheven. Zo heb ik ooit een expositie bij de Hengelose stichting Planetart gehad. Een stichting die zich voornamelijk bezig houd met mediakunst in extremen. Op een goede dag hadden de mensen van Planetart de kerk in Enschede geboekt en het gebouw volgestouwd met video apparatuur en geluidsinstallaties waarop ze allerlei video opnames dwars door elkaar lieten lopen, van kunst filmpjes tot gewonen tv programma's. Als je de kerk binnenliep werd je haast platgedrukt van de kakofonie van geluiden en beelden, een overkill aan beeld en geluid op maximaal volume en ook tot ver over de markt werd je bestookt met een totale chaos van geluid, gepiep en gerommel. Best een ervaring.

Op dat moment zat ik op een terrasje waar ook twee oude dametjes een kopje thee zaten te genieten tot een van hen zich licht geÔrriteerd afvroeg wat dat toch voor enorme herrie was dat uit die kerk schalde. De andere dame wist er van en zei, " O dat zijn kunstenaars met een speciale voorstelling" Plotseling was het alsof een enorme last van de schouders van de ene vrouw werd af genomen. " Ooo, het is kunst! Nou begrijp ik het." En plotseling was in ieder geval schijnbaar de irritatie verdwenen en hebben de dames nog een kopje thee er bij besteld om van de mooie dag te genieten.

Het woordje kunst was genoeg om van een bak onaardse herrie iets aangenaams te maken.


WAT IS EEN KUNSTENAAR?

het is een algemene misvatting dat mensen die zichzelf kunstenaars noemen zich op de verkoop van werk richten. De meeste kunstenaars maken niet dingen voor een publiek, maar voor zichzelf, ze zijn gefascineerd door de dingen des levens en door hun problemen met de realiteit. Er zijn aardig wat kunstenaars die nog nooit geŽxposeerd hebben omdat ze hun producten niet met anderen willen of durven delen.

Veel kunst is een vorm van onderzoek vanwaaruit een product ontstaat. Een kunstenaar schept, maar dat is alleen het eindpunt van een proces wat een "kunstenaar" doormaakt en dat doen ze in de taal die ze het beste spreken. Bij de een is dat schilderen en bij de ander is dat beeldhouwen en bij mij was dat mediakunst. Je wordt er bedreven in en als het goed gaat maak je uiteindelijk producten die uniek zijn waardoor je een bepaalde markt kunt aanspreken. Maar daar houdt het eigenlijk bij op. Op kunstacademies krijg je geen les in economie, tenminste niet waar ik studeerde. Hooguit dat je aan het eind een cursus boekhoeden krijgt aangesmeerd, mede door bemoeienis van de sociale dienst die kunstenaars het liefst als producenten van objecten zien die verkocht zullen worden.

Maar de kunstenaar zelf is dat helemaal niet. Het is het type dromer dat zijn dromen waarmaakt, die actie onderneemt om zijn obsessies en angsten of blijdschap tastbaar te maken en daar gaat dan alle energie inzitten. In weze maken zij de dingen puur voor zichzelf, het is zelf onderzoek waar vanuit chaos orde wordt geschapen. Veel kunstenaars zijn sociale en emotionele rampen, het zijn mensen die aan de drank zitten, hun oor afsnijden en zelfmoord plegen en die voornamelijk van buitenaf als "kunstenaar" worden bestempeld, of nog erger, zelf geloven dat ze kunstenaar zijn, want het beestje moet een naam hebben. Je moet aan de buitenwereld kunnen vertellen wat je bent. En dus noem je jezelf kunstenaar.

Het is een van de redenen waarom kustwerken in galeries zulke enorme prijzen hebben. Vaak weten kunstenaars helemaal niet wat ze voor hun werk moeten vragen omdat wat ze geschapen hebben vaak zeer persoonlijk is. Het is iets wat is ontstaan tijdens het verwerken van een persoonlijk proces. Maar eenmaal in de galerie zit daar plotseling dat labeltje KUNST op en kunst hoort duur te zijn, hoe duurder des te prestigieuzer, en dus hangt er onder een beetje schilderij een prijskaartje met 4 a 5 nullen en die waarde heeft het alleen maar in die galerie in de hoop dat er een toekomstige eigenaar met een dikke portemonnee komt binnen lopen. Het gevolg is natuurlijk dat er bijna niets verkocht wordt, mede door die prijzen en omdat iets niet goed in de markt ligt.

Veel kunst is gewoonweg troep dat niet door een slimme zakenman tot hype verheven is en het beste op zijn plek vindt in de hoek van de plaatselijke vuilcontainer maar zolang het in de galerie hangt met het labeltje kunst hangt er een zweem van heiligheid overheen waardoor een schepper met opgeheven hoofd in de kroeg kan beweren dat hij kunstenaar is en op die manier nog flink wat aanzien kan creŽren om menig aanbidder het bed in te praten.

Een kunstenaar die verkoopt is een zakenman, en een kunstenaar die goed verkoopt is een goed zakenman en heelaas zijn de meeste kunstenaars dat niet. De wereld van de zakenmensen is precies het omgekeerde van wat kunstenaars doen, tenzij je het doen van zaken als een kunstvorm ziet. Als kunstenaar sluit je je op in je eigen wereld, in je proces verbreek je juist het contact met de rest zodat je in je alcoholroes in een chaotische rommelhoek tot je dingen komt.

Kunst schep je vanuit je onderbuik en vaak weet je helemaal niet waar je mee bezig bent tot het er plotseling is en al die tijd ben je helemaal niet bezig met de uiteindelijke verkoop van wat je aan het doen bent.

Een zakenman is juist de specialist in netwerken en het vertalen van wat je hebt geschapen tot een verkoopbaar en begrijpelijk product. Het is de kunst om iets te maken dat makkelijk verteerbaar is en herkenbaar voor het grote publiek. Uiteindelijk is het zakelijke aspect 95% van wat dat soort kunstenaars aan werk verzetten. Die andere groep doet dat niet, die verzet 150% van zijn energie in het scheppen, roofbouw dus wat zich uit in problemen en een algemeen niet functioneren binnen de maatschappij. Als ze al verkopen is dat omdat ze connecties hebben met zakenmensen die in hun werk een markt zien of hebben geschapen, maar dat zijn mensen die in weze net zo goed auto's of koelkasten verkopen en dat misschien daarnaast ook daadwerkelijk doen.

Heelaas hoor ik bij die grotere groep "kunstenaars" Het type dat zich verliest in zijn "werk" dat je net zo goed een lifestyle kunt noemen. Er is niet een bepaald deel van de dag waarop ik kunstenaar ben, het is een 24/7 concept. Ik leef het leven van een "kunstenaar" en ik ken andere kunstenaars die zich op dezelfde manier door het leven schoppen met incidentele verkopen, maar ook de eenzaamheid en depressies ervaren die bij deze lifestyle horen

Ik zet dat woord "kunstenaar" tussen aanhalingstekens omdat ik er steeds meer van overtuigd raak dat ik het niet ben. Ik schep iedere dag wel iets, er zijn wel 5 dingen waar ik tegelijk mee bezig ben en over het algemeen ben ik me daar niet eens bewust van.

Voor mij is er geen verschil tussen koffie zetten en een tekening maken. Veel van wat ik doe heeft een functionele oorsprong, er moet koffie komen of er moet een plattegrondje worden gemaakt zodat ik een adres op de fiets kan vinden. Maar waar bij de meeste mensen dan de kous af is raak ik gefascineerd en geÔnspireerd door de koffiekringen die mijn mok op de tafel maakt of de vorm die het plattegrondje heeft, en langsaam worden die dingen puzzelstukjes van een groter iets dat als het ware vanzelf ontstaat en waar je uiteindelijk niet eens aan kunt herkennen dat het ooit met koffiezetten begonnen is.

http://i58.tinypic.com/1sig77.jpg
Vanaf deze week komt de dood in kleur, de poster voor de expo waar ik gebruiksartikelen als marcotm merk etaleerde met in dit geval een revolver en ik ook een uurtje in de cel ben beland doordat ik betrapt werd met plakken. Sorry voor de kutkwaliteit, het is een videostill van een oude opname.

Wat er bij mij gebeurt is dat ik in weze naar de wc moet en een drol neer leg omdat die drol er nou eenmaal uit moet en waar anderen dan naar kijken en menen er kunst in te zien. Het kan ook zijn dat ik er plotseling zelf iets in zie en dan speciale dingen ga eten, met verhoudingen en tijdstippen ga experimenteren, me daarmee op kosten jaag en tegelijk een meester in het drollenleggen word, om dan uiteindelijk in een bekende galerie met in perpex blokken bijzonder vormgegeven drollen te exposeren ( in diverse kleurschakeringen waarvan menigeen zich afvraagt hoe ik dat in godsnaam voor elkaar heb gekregen). Maar tenzij ik daaronder het zakelijk vernuft heb gebruikt zodat het stickertje kunst er op plakt verkoopt dat voor geen meter en zal een galeriehouder me ook niet zo snel binnenlaten.

Ik doe veel dingen. Ik heb een youtubekanaal met meer kijkers dan ik ooit in een galerie of museum kan bereiken. Ik schrijf columns, ik heb zelfs een boek geschreven dat sinds gisteren officieel is goedgekeurd om naar de drukker te gaan. maar niets daarvan is iets wat geld in het laatje brengt. Niets daarvan is ooit gepland om een bestaand product te worden, het is eenvoudig ontstaan omdat ik ben blijven doorgaan met ademhalen. Ondertussen exposeer ik al lang niet meer in galeries, voornamelijk omdat het toch alleen maar bekendheid en geen geld opbrengt, maar ook omdat ik als mediakunstenaars veel meer mensen via de elektronische media als internet weet te bereiken. Maar ook hier verdien ik geen rooie rotcent.

Mijn youtube filmpjes bestaan voornamelijk uit vlogs, mijn schrijfsels uit non fictie. Is dat kunst? Nou nee, niet perse, net zomin als dat ik koffie zet of op de wc ga zitten. Het zijn meer de processen waar kunst kan ontstaan, dat producten oplevert dat binnen de kunstmarkt verkocht kan worden. En af en toe ontstaat zo'n filmpje dan ook, per ongeluk, of door oorzaak en gevolg dat het ook heel goed zou doen tijdens een expositie. Maar voor mij persoonlijk is het allemaal een pot nat, mijn drollen verdienen net zoveel aandacht als de filmpjes waar ik een stuk bakvet voor de camera naar binnen werk.
Ik ben zoals altijd al relatief bekend door mijn werk, ook nu ik op youtube bezig ben worden mijn filmpjes regelmatig opgepikt door tv, er wordt over mij gepraat, gelachen en geruziet, maar financieel schiet ik er niets mee op. Iedereen wil mij, zolang het maar gratis is.
Het is ook een van de redenen waarom ik nauwelijks exposeer, het kost me eenvoudigweg te veel geld. Er moet een andere aanpak komen.

Mijn artiestennaam is MarcoTM, voluit MarcoTM R&D wat staat voor research and development.
Ik heb mijn voornaam als merk verheven ( TM betekend trade mark) en al vanaf mijn kunstacademietijd gebruik ik dat als merknaam voor mijn producties. Dat ging zelfs zo ver dat ik een keer willekeurige schilderijtjes van anderen met een MarcoTM stikker voorzag op de plek waar hun handtekening stond. Zeg maar gerust een rebranding van hun merkteken en dus vanaf dat moment die schilderijtjes van het merk MarcoTM waren geworden. Als je dat zou kopen kocht je dus iets van MarcoTM en dat is daadwerkelijk ook een keer gebeurt.(maar dan met huishoudsproducten die ik in de marcotmkleuren had opgeschilderd)

Afgezien van een paar unieke gebeurtenissen waar daadwerkelijk iemand iets kocht had ik gewoonweg niet het zakeninstinct om er meer van te maken. Bekendheid alom, money nada.
Maar net als dat ik van mijn werk een merk had gemaakt door het met mijn naam te signeren werd me duidelijk dat kunst, het woord kunst, in weze niets anders was. Het is iets wat je op iets plakt zodat het hanteerbaar wordt voor je publiek.

Waarom is een bepaalde frisdrank Coca cola? Omdat het in een cocacolafles met een Coca cola label zit. Best mogelijk dat diezelfde fabriek ook blikjes bij de Aldi onder een goedkoper merk levert, maar dan is het in de ogen van de consument gelijk een minderwaardiger product met een lagere prijs.

Waarom is een boek een boek? Omdat het de naam en de vormgeving van een boek heeft, het heeft een kaft met een voorkant, en zelfs als het alleen als ebook wordt uitgegeven de opmaak van een boek heeft en dus als boek verkocht kan worden. In wezen is het niks anders dan een verzameling vlogs hier omdat het die andere format heeft en daardoor wordt het gelijk anders gewaardeerd. Het krijgt waarde, het wordt een ruilmiddel.

Dus wat maakt dat een stuk vloerbedekking dat met blikken verf is besmeten en daarna met een luchtbuks met kogels is doorzeeft kunst? Omdat iemand er de merknaam KUNST op heeft geplakt.
Iets wat op dit moment van mijn leven niet gebeurt. Omdat ik er niet naar zoek en omdat ik mijn werk via andere wegen aan de man breng dan via het gerenommeerde kunstcircuit.

Ik ben als MarcoTM een concurrentie met het merkje KUNST aangegaan. Als je iets van mij aanschouwt is het geen kunst, maar het is MarcoTM.

In wezen is alles wat je ziet kunst omdat alles door iemand is vormgegeven. Een coca cola fles is duidelijk herkenbaar als cocoa cola fles, een iMac is heeft een duidelijk herkenbare vorm en zelfs de radiator van je verwarming heeft een vorm dat per merk verschillend is en waar het niet ondenkbaar is dat de vormgever er van slapeloze nachten heeft gehad, aan de drank is geraakt en zijn vrouw mishandeld heeft. Maar op deze vorm van kunst hebben ze het stikkertje design geplakt omdat dat eenvoudigweg beter in die markt verkoopt.

Ik heb bewust die afstand van kunst genomen. Ik noem mij hooguit nog kunstenaar als me dat wat oplevert. Als mensen mij vragen wat ik ben, dan ben ik Marco en als ze me vragen wat ik doe dan doe ik niets. Nu ik bezig ben een boek te publiceren ben ik eventjes een schrijver. Maar wat ik maak is geen kunst, het is MarcoTM.

Eigenlijk zou ik een beetje afstand moeten doen waar ik me mee bezig houd en economie gaan studeren, iets wat me de laatste tijd een beetje trekt, want wil ik ooit succesvol worden moet ik beter leren het doek of de computer te verkopen met iets artistieks als inhoud en dan wil ik me best weer een kunstenaar noemen al hoop ik dat het dan nog steeds als MarcoTM bij iemand aan de muur hangt.

MTM - iMac G5 Review

Door verleemen op zaterdag 11 oktober 2014 22:43 - Reacties (42)
Categorie: -, Views: 2.570

http://i62.tinypic.com/20h3wbc.jpg
De iMac G5 met dank aan de tweakers Mebus en MB54 voor het doneren en posten van het mac keyboard.

Een jaar geleden heb ik een bijzondere stap gedaan, ik heb mijn pc weggegeven.
De reden was dat ik merkte dat ik eigenlijk alles op mijn ipad’s deed, van reviews en boeken schrijven tot het filmen en monteren van mijn youtubefilmpjes, alles werkt, en als je niet te extreem wil, ook nog sneller en beter.

Meestal dan, alleen heel soms, vooral bij oudere sites wilde het wel eens voorkomen dat een uploadknop het niet deed omdat dit nog steeds in flash liep. Maar het kwam zo weinig voor dat ik daar echt geen pc voor in huis wilde halen. Als het echt moest deed ik dat wel even op een android tabletje.

Een andere reden waarom ik geen pc meer wil is omdat ik een huisgenoot heb die het leuk vind om op allerlei Chinese en Russische sites bedenkelijke software te downloaden.
Ik kon mijn pc dus elke anderhalve maand weer opnieuw gaan installeren. Aan aparte accounts met wachtwoorden doen we hier niet. Ik werk te vaak met een computer om om de haverklap weer een wachtwoord in te gaan typen alleen omdat ik even naar de wc ben geweest dus dat was geen optie.

Toch heb ik heel even een goedkope laptop gehad, (nou ja goedkoop, 360 euro), een acer aspire met windows 8 en een 13 inch touchscreen. Maar toen dat ding op de eerste dag al 30 updates ging installeren en ik gelijk met een proefversie van mcaffee antivirus werd geconfronteerd had ik al het gevoel een grote fout te hebben gemaakt. Ik was gewoon te veel aan mijn ipad gewend geraakt. Ook die touchinterface van windows is absoluut niet zo resposive als die op een ipad. Ik heb t ding dus snel teruggebracht.

Als er al een desktop in dit huis zou moeten komen dan maar beter een iMac, want, geen gezeik met viruskillers, updates en belachelijk grote besturingsystemen en vooral, een systeem waar mijn huisgenoot geen rare zaken op kan installeren.

Maar een nieuwe imac is duur, toch al snel 1000 euro, veel te duur voor wat ik er mee wil en dus ging ik kijken naar een tweedehandsje op marktplaats. Op zich zijn er best veel leuke intel iMacs voor rond de 400 euro te krijgen waar in weze alles wel op loopt maar terwijl ik aan het neuzen was kwam ik ook de nog oudere witte imacs tegen en plots herinnerde ik me mijn oude iBook G4 die ik een jaar of 7 geleden had en hoe soepel alles daar op liep, met name de grafische en muziekprogramma.s als reason en ik ben eens op youtube gaan kijken wat de latere G5 imac nog allemaal kon en eerlijk gezegd, voor de dingen die ik er mee van plan was voldeden die dingen eigenlijk wel. Beetje typen. browsen, af en toe een mooi plaatje tekenen, stoeien in een oudere versie van reason en voor de rest lekker retro bezig zijn. Een stoeicomputer.



Er staan altijd wel een paar G5’s op marktplaats. De prijzen variŽren tussen de 30 en 150 euro. Heelaas heb ik alleen een fiets dus moest het eentje uit de buurt zijn en de goedkoopste die ik vond was een 17 inch imac van 120 euro. Leuk dat je ze in een fries dorp voor 40 euro staan, maar daar rijdt niet eens een trein naartoe en dan nog mag je er een kaartje van 50 euro bovenop tellen om er te komen en dan is er nog een hoop gedoe. Bovendien mag je oppassen met te goedkope imac’s want door een costructiefout in de eerste versies willen daarvan de grafische kaarten nogal eens stuk zijn, met vervelende strepen in je beeld als gevolg. Ik heb eieren voor mijn geld gekozen en heb de imac bij een pandhuis in amsterdam gekocht. zit er tenminste nog garantie op.

17 inch leek me in t begin een beetje klein, maar het bleek een goede keuze want het ding paste precies in mijn fietstas en beschermd door een kwaliteit’s vuilniszak ben ik er vrolijk mee naar huis gefietst.

Thuis aangekomen heb ik hem meteen op mijn nep antieke kastje naast mijn bed gezet en hij voelde zich gelijk thuis. Zelfs als object ziet een witte imac er leuk uit. Het ding ziet er uit alsof hij net nieuw uit de winkel komt. Alleen het oirginele toetsenbord en de muis zat er niet bij, dus nu tik ik dit op een pc plank, maar terzijnertijd zal er ook een echt mac keyboard onder liggen. Ook de disks heb ik niet, maar t staat er toch al op geinstalleerd en bovendien heb ik een buurman die een mac heeft dus daar kom ik wel aan.

Toen kwam het grote moment. Tobo en muis in de usb pooten, stekker in t stopcontact. Knop aan de achterkant indrukken en “Bongggg” het ding startte gelijk op. Binnen een minuut werd ik door de desktop met met de typische apple dock begroet. Hij doet het!

Het is een vreemde ervaring om een computer die bijna tien jaar oud is doodleuk te zien opstarten alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Hij loopt gewoon als een trein. Geen fouten in beeld, geen rare geluidjes. Het pc toetsenbord werd braaf herkent. Alles loopt gewoon.

http://i58.tinypic.com/rc3p0k.jpg

WAT ZIT ER IN MIJN iMAC (powermac 8,2)

Intern zit er een 2 Ghz G5 powerpc processor in. De vorige gebruiker had hem van 512 MB naar anderhalve Gig 267 DDR2 ram geupgraded. Verder zit er nog een 300 GB HD, een DVD RW superdrive met slot in lader en een 128 GB ATI radeon 9600 grafische GPU in. Netjes.

Het scherm heeft een maximale resolutie van 1440x900 breedbeeld (16:10)
De kijkhoeken zijn verbazingwekkend goed voor een beeldscherm van 9 jaar oud. Zelfs als ik naast mijn computer ga staan is er praktisch geen verkleuring. Als je een dvdtje speelt kan dus iedereen in de kamer meekijken ongeacht waar hij of zij zit.

Aan de achterkant zitten Audio in en uit, 2 x firewire, 3 z usb 2.0, Displayport voor een tweede beeldscherm, een modem en een netwerk aansluiting, maar die heb ik helemaal niet nodig want er zit gewoon standaard Wifi in deze iMac ingebouwd en ook dat werd vlekkeloos herkend. Binnen een halve minuut zat ik online.

Het geluid komt uit 2 stereospeakers aan de onderkant die hun geluid via je bureau naar je toekaatsen. Het volume en de kwaliteit is ok. Het had ietsjes harder gekund maar het is hard genoeg om savond’s niet voluit te zetten. Het klinkt in ieder geval beter dan goedkope pc speakertjes.

http://i59.tinypic.com/3028428.jpg
PRESTATIES

Browsen met safari (v5.2) gaat erg snel, vooral de pagina van Tweakers staat er binnen 2 tellen. Deze versie van safari kan ook al meerdere tabs laden, ook scrollen met het scrollwieltje gaat goed.

Youtube is een probleem, Alles boven de 240p gaat hakkelen, zelfs 360p geeft al flink wat lag en 720p is een drama. Ik heb ondertussen begrepen dat het mogelijk is om flash uit te schakelen zodat youtube door quicktime wordt afgespeeld en dan moet 720p gewoon wel werken maar dat heb ik nog niet aan de gang gekregen. Maar zo out of the box kun je dus alleen lores naar youtube kijken.

Gewone films zoals DivX is in quicktime geen probleem, dat draait vloeiend.
Ik heb ook nog een 1080P MP4 trailer van “Edge of tomorrow” van usbstick geprobeerd.
De stick word gewoon herkend maar 1080p is gewoon te veel, de trailer liep met ongeveer 8 frames per seconde. 720p moet wel kunnen maar dat moet ik nog uitproberen.

DE DVD speler werkt ook probleemloos al heeft hij wel een half minuutje nodig om de film op te starten.

Wat muziek betreft worden MP3tjes gewoon door itunes afgepeeld.

Alle andere apps zoals pages, windows word, garageband etc. lopen probleemloos, en starten redelijk snel op.

http://i58.tinypic.com/2uqelcj.jpg

SOFTWARE

De iMac G5 is zoals de naam al zegt geen intel mac. Het is der laatste iMac die nog op de powerpc architectuur van IBM loopt. Dat houdt in dat de meeste moderne apps niet op deze computer lopen. Je hebt dus specifiek voor de Powerpc geschreven software nodig.
Omdat Apple de powerpc architectuur al een tijdje niet meer ondersteud wordt de G5 ook niet als zodanig in itunes herkend. Er is dus geen store voor G5

Gelukkig zijn er nog genoeg diehards die bij hun Powerpc zweren en er zijn dus tal van Blogs en sites met oudere software op het net. Het is even zoeken en de juiste termen intikken maar na een dag of 2 had ik al aardig wat sites gevonden. Daarnaast staan er ook nog wel wat torrents op het net. De truc is dat je op zoek gaat naar forums waar mensen je vertellen welke software wel en welke niet op de Powerpc loopt en dan zoek je die in Google verder.
Zo heb ik ondertussen al de demo’s van Halo CE, Prey en Photoshop CS4 gedownload en geÔnstalleerd en het loopt allemaal als een trein.

Halo CE, de game, loopt zelfs in 1440x900 breedbeeld nog redelijk speelbaar, en in 1100x700 helemaal lagvrij. Op een 17 inch scherm is dat nog best strak.

Photoshop, wat in wezen oorspronkelijk voor de mac is geschreven doet t ook fantastisch.

Als je muziek wil maken zit je bij deze mac al helemaal goed. Garageband is er al op geÔnstalleerd. OSX heeft core audio, zeg maar de mac variant van ASIO voor de pc, standaard als audio driver. Het betekend dat programma's als logic audio, reason en garageband zonder randapparatuur of speciale geluidskaarten met extreem lage latency kunnen lopen. Zelfs op mijn ibook g4 maar ook op mijn ipad heb je gewoon geen latency bij softsynthesizers.

Imovie (video editor) zit er ook op maar daar heb ik nog niks mee gedaan, maar ik weet van youtube dat je hier gewoon in HD mee kunt editten.

Het is natuurlijk niet de nieuwste software, maar het werkt allemaal perfect en doet wat het doen moet. Hou er rekening mee dat veel wat tot rond 2008 in de media is verschenen, als video of grafisch, allemaal op dit soort computers is gemaakt. Natuurlijk kan photoshop 12 veel meer dan CS4, maar de voorkant van tijdschriften als CT magazine of Vogue uit die tijd zijn vrijwel allemaal in software als Photoshop CS4 in elkaar geflanst, en dan nog vaak op een mac van een nog oudere generatie zoals de G3 zoals wij op de kunstacademie eind jaren 90 hadden. Toen gruwelijk duur (zeg maar onbetaalbaar) en tegenwoordig voor een tientje te bemachtigen als je geluk hebt:)

Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon leuk om oude software en games te draaien die het niet meer goed doen in de nieuwere processors en besturingssystemen en hoewel. de mac niet bijzonder bekend staat als gamingbak zijn dat er toch nog een paar honderd. Zoiets kan misschien net niet op een emulator, maar hier hebben we het orgineel, Ik heb het over games als Duke 3D of Decent, Quake arena. Allemaal nog te vinden en allemaal native op de mac:)

Het kan best zijn dat ik over een tijdje overstap op een intel mac, maar dan gaat deze naar de buurman en tot die tijd ga ik nog flink wat met dit ding stoeien en kijken wat er allemaal nog voor moois uit te halen valt.

Al met al is het een hoop lol voor weinig geld dus ik kan ‘m van harte aanbevelen zelfs al wil je ’m alleen voor de sier in de woonkamer hebben staan.


In 2014 Geschreven in Pages, op de Imac G5 uit 2005...

De Ballen, MarcoTM.

Boek contract voor "De vrije man" bij uitgeverij Boekscout.nl

Door verleemen op woensdag 24 september 2014 14:57 - Reacties (17)
Categorie: -, Views: 3.636

Edit:) ik zie niet plotseling op mijn paypal dat er 2 mensen in totaal 17. Euro gedoneerd voor mijn boek in de tijd dat dit actueel op tweakblogs was. Ik heb nooit echt naar mijn paypal gekeken na de eerste weken dat ik mijn ebook online had staan dus ik kom er nu pas achter en heb de 2 heren toch nog even een bedankje gestuurd. Gezien de tijdelijke aard van dat een blog artikel hier gelezen wordt ( een weekje ) vind ik de opbrengst nog best hoog dus misschien moet ik er wat meer werk van maken:)

Uitgeven bij boekscout.

Een half jaar geleden schreef ik mijn eerste boek. Ik deed dat op een speciale manier, namelijk als blog op dit forum waar ik elke keer als er een hoofdstuk af was dat hoofdstuk als blogpost op tweakblog plaatste. Op zich liep dat best goed met ongeveer 2 tot 3000 views per hoofdstuk. Natuurlijk ga ik er niet vanuit dat iedereen die gekeken heeft ook alles heeft gelezen, maar toch kreeg het redelijk veel response waarna ik aan het einde besloot het als een geheel als epub aan te bieden.

(Edit: hier stond oorspronkelijk de link naar de epub die ik heelaas heb moeten verwijderen nu het boek daadwerkelijk in productie is genomen)

Ook van het ebook heb ik van een aantal mensen te horen gekregen dat ze het gelezen hebben waaronder iemand die me vertelde dat hij het leuk zou vinden als mijn boek op zijn boekenlijst zou kunnen staan als hij zijn havo examen moest doen. Een groter compliment kan ik me haast niet voorstellen:)

Toen het boek af was, was ik er klaar mee en zo heeft het een half jaar op mijn ipad en als back up op mijn mail gestaan zonder dat ik er verder iets mee deed.

Tot ik een week geleden weer half uit een depressie kwam, na een behoorlijke manische periode

De mensen die mijn autistendisco kanaal kijken hebben dat wel meegekregen denk ik, en voor die mensen, sorry, ik was mezelf niet helemaal, ik heb meer dan 40 filmpjes verwijderd en ik ben ondertussen weer "normaal" mede dank zij de mirtazipine. Laten we het de midlife crisis noemen.
Ik ben mezelf tegengekomen, heb daar best wat van geleerd, en tot de volgende keer:)


Maar goed, als de antidepri aan slaat wordt je in het begin eerst assertief en ga je weer dingen aanpakken en een van de dingen die ik heb gedaan is me aan te melden bij boekscout.nl een on demand drukker en uitgever van boeken. Ik heb mijn manuscript naar doc omgezet, en naar boekscout gestuurd en binnen 4 dagen werd ik gebeld.

( dat was trouwens nog een gedoe, write, de textverwerker op de ipad kan wel doc bestanden maken, maar die noemt ie om een vreemde reden docx, die dus niet herkend wordt, eerst heb ik t bestand mezelf moeten emailen om het dan in in het kratis kingsoft office op een android tablet te openen, weer te saven als doc en toen met es file explorer te kiezen in het upload forum. Handige info als je ook iets wil uploaden vanaf je ipad. Zelfs het gewone bestandsbeheer vertikt het hier. )

Boekscout is zoals ik al zei een on demand uitgever en drukker. Dat houdt in dat als je daar je boek laat uitgeven dat de boeken pas worden gedrukt als een boekenwinkel of koper ze besteld en er voor betaald heeft. Er is dus niet een oplage van gedrukte boeken die al klaar staat. Uiteindelijk is er wat de kwaliteit betreft geen verschil. Het zijn echte boeken, met een kaft en een isbn nummer.

In weze neemt boekscout alle kosten voor zich, er is dus geen prijskaartje voor de druk en vormgeving en distributie. Maar er zit toch wel een addertje on der het gras.

Om te beginnen hebben ze zelf geen corrector in dienst. Dat betekend dat ik er zelf voor verantwoordelijk ben om het boek foutloos in te leveren en voor degenen die meegelezen hebben, ik ben erg goed in het maken van fouten en een stuk minder in het doorhebben dat ik ze gemaakt heb. Ik heb wel toen ik de epub hier publiceerde het boek zelf 3 keer opniew gelezen en zo de meeste fouten verwijderd. Maar alsnog krijg ik te horen dat er nog wat fouten in staan. Mocht het aantal fouten een marge overschrijden bij inlevering dan wordt het niet gepubliceerd.

De raad die ze geven is om iemand uit mijn kennissenkring in de arm te nemen die goed is in Nederlands en die dat voor mij gaat doen. Ja, vindt maar zo iemand:) ook omdat sommigge passages in mijn boek best ver gaan denk ik niet dat ik zomaar bij een tante kan aankloppen. Het zijn niet de nieuwe avonturen van nijntje!
het alternatief is dat ze banden hebben met betaalde correctors maar die vragen wel ff §7.50 per 1000 woorden.
Mijn boek telt 39.400 woorden, en das wel mooi 300 euro. En laat ik nou net mijn vakantiegeld er doorheen gejaagd hebben.

Omdat dit mijn eerste boek wordt en ik dus afgezien van hier en op youtube vrij onbekend ben moet ik ook nog eens 40 emails van mensen inleveren die dan als het boek uitkomt een eenmalige promotiemail krijgen. En natuurlijk moet ik van al die mensen toestemming hebben voor het doorgeven van hun email. Dit in verband met de wet voor de privacy.

Daarnaast moet het boek geanonimiseerd zijn. De personen in mijn boek moeten niet alleen bij naam maar ook in de beschrijving niet herkenbaar worden gemaakt zodat eventuele rechtzaken van verbolgen personen vermeden kunnen worden, iets wat achteraf gezien niet zon slecht idee is, ook al weten de meesten van het bestaan van dit boek, er zijn er een paar die ik al meer dan 20 jaar niet gesproken heb en ik heb alle voor en plaatsnamen ondertussen gefingeerd. Maar het is toch wel jammer dat ik mijn eerste liefde niet bij zijn naam kan noemen.

Dan doe ik in mijn boek een paar uitspraken over bepaalde groeperingen, ook daar wordt verwacht dat ik het een en ander toelicht zodat duidelijk is dat het om mijn persoonlijke mening gaat en niet als de waarheid. Er werd al gestruikeld over een zin waar ik iemand als "een klein lesbootje dat op Bjork leek" beschrijf. Dat vindt ik zelf vreemd, vooral omdat dit werk nogal autobiografisch is en het voor mijn visie toch alleen om mijn mening kan gaan, maar goed, ook dat is ondertussen aangepast. Toch heb ik ergens t gevoel dat de uitgeverij op zeker wil spelen. De mensen die het manuscript gelezen hebben vonden vooral de delen van het boek waar nog niks gebeurde, de inleiding zeg maar het meest interessant. Mij bekruipt een beetje t gevoel dat ze straks op alles waar het boek echt over gaat er uit willen hebben ( lees de homohoeren, de gayscene en de crackjunkies)

Voor de rest zijn ze heel eerlijk over de verwachtingen van het boek. Het is een debuut, ik ben onbekend dus ik hoef niet te verwachten dat mijn boek als een zoet broodje over de toonbank zal gaan.

Er zijn 2 mogelijkheden. Een is dat je er boeken kunt drukken die je dan met een 30% discount zelf koopt en dan zelf bij boekenwinkels aanbiedt. Dat gaat niks bij mij worden, geen geld en geen connecties en dat is ook geen must voor henzelf dus dat wordt m niet.

De andere is dat mijn boek online in hun webshop komt te staan ( ze hebben al flink wat boeken te koop en er wordt ook daadwerkelijk verkocht, dit gebeurt trouwens ook als je de boeken laat drukken in de eerste optie )

Op zich zeggen ze dat 85 % van de mensen die een manuscript insturen wel geaccepteerd worden, mede omdat veel mensen toch ervoor kiezen om hun boek te laten drukken en het dan zelf doorverkopen. In het begin dacht ik, ja dat doen ze natuurlijk bij iedereen die een manuscript instuurt tot ik besefte dat ze mijn manuscript wel in zn geheel hadden gelezen toen ik een belletje van ze kreeg, ze hadden gedetaliieerde opmerkingen over de inhoud van mijn manuscript dus ze weten donders goed wat ze in hun online boekwinkel te koop aanbieden. Ook het feit dat ze dat binnen een week na het insturen hadden gedaan stemt hoopvol.

Toch heb ik nog steeds wel mijn twijfels. Een ervan is dat ze alleen boeken en geen ebooks uitgeven. Zelf zeggen ze dat de markt van ebooks erg klein is en er nog een te slechte beveiliging tege copieren van ebooks is om het voor henzelf interessant te maken.

In weze heb ik mijn boek al uitgegeven, hier op tweakers en kan dat alsnog op een eigen site doen met een paypal button er bij. Het is zoals ik in het begin zei al door flink wat mensen gelezen.
Daarnaast vindt ik de boeken in hun eigen winkel nogal aan de dure kant. Het zijn paperbacks, dus groot formaat boeken met een kartonnen cover en kosten rond de 17 euro. Ergens denk ik dat zoiets veel beter in pockets van een tientje zou verkopen.

Daarnaast moet ik, als het boek echt klaar is alle links naar de blogs en de epub verwijderen. Ik houd wel het auteursrecht maar ik mag het dan niet meer als ebook verspreiden.

Ondertussen hebben ze me het contract al gemaild. Ik heb dus een echt boekcontract met een uitgeverij, ik heb het al uitgeprint en hoef het alleen maar te ondertekenen en op te sturen en vanaf dat moment heb ik een maand de tijd om het manuscript foutloos in te leveren, de tekst aan te passen en de 40 email adressen, waar ik er ondertussen al 10 van heb in te leveren.

Als dat eenmaal gebeurt is kan het boek, compleet en al met cover binnen 5 weken in hun webshop te koop staan. En zoals ik al zei, zonder kosten aan mijn kant.

Dus wat ga ik doen. Ik kan straks echt een boek in een winkel hebben, maar wel een boek dat waarschijnlijk tussen 300 andere boeken ligt en vrij duur is. En ik een onbekende schrijver ben. De kans is groot dat de 300 euro die ik moet uitgeven om het manuscript foutloos in te leveren niet eens terugverdiend wordt. Maar het is wel een echt boek.
Dat staat natuurlijk heel fijn op mijn cv. Boek geschreven dat in de handel is. Op zich ook fijn om tegen jezelf in de spiegel te zeggen in de ochtend en erg motiverend.

Aan de andere kant heb ik dat al gedaan, maar dan als ebook en ik als tweaker zijnde zie een ebook toch wel als een volwaardig boek. De laaste 20 boeken die ik gelezen heb heb ik allemaal in op itunes gekocht. Mijn ebook staat online en is gelezen ( niet dat er ook maar iemand een cent op paypal heeft gestort:) maar alla, ik kan t ook iets professioneler aanpakken. Tegelijk behoud ik mijn vrijheid over de precieze inhoud van wat ik geschreven heb.

Ik heb mijn contract dus nog niet opgestuurd. Ik wacht wel een paar daagjes voor ik jullie mening heb gelezen. Ik heb daar toch nog een dag of 5 de tijd voor.

Tot zover.

Marco.

NU‹M 10 - Hemelse dromen.

Door verleemen op dinsdag 22 april 2014 13:55 - Reageren is niet meer mogelijk
Categorie: -, Views: 1.810

Het kleinste kamertje van het huis. Anderhalve meter diep, een meter breed en twee en een halve meter hoog, met aan het plafond een naakte spaarlamp van 11 watt dat zijn licht warm wit op het tafereel er onder bescheen. Aan de muur een android tablet met daarop een spelletje patience waarop dat moment een grote vinger de laaste kaart, een harten negen onder een klaver tien verplaatste. De vinger van een grote dikke man die op dat moment al veel te lang op de grote witte wc pot zat. Zo lang dat zijn linkerbeen in slaap was gevallen van dat gezit op die naakte pot zonder wcbril, omdat meneer met zijn enorme gewicht voor de zoveelste keer door de bril was gezakt en geen behoefte had om op een gescheurd onderstel te zitten.

" He eindelijk, gewonnen"

Hij drukte op autocomplete waarna de kaartenreeks zich netjes tot 4 stapeltjes ordende om daarna een feestelijk patroontje van een torus vormde terwijl het apparaat melde dat hij weer eens gewonnen had.

Zijn hand ging naar de rol wcpapier. Rolde wat papier af af en scheurde het van de rol.

"Echt fantastisch spul, dat euroshopper" dacht Marco terwijl hij het 3 laags super absorberende papier voor het daartoe bestemde doel gebruikte.
Daarna herhaalde het proces zich weer, en weer, en nog een keer. Net zolang hij het gevoel had dat het nu wel voldoende was waarna hij achterlangs op de spoelknop drukte en hij het spoelwater onder zich hoorde ruisen om de grote boodschap naar het stadsriool te bevorderen.

Het ruisen zwol op, werd luider en luider. Heel onnatuurlijk voor spoelwater dat juist had moeten wegebben. Robin, zijn hond, die het zich in zijn broek makkelijk had gemaakt en in slaap was gevallen schrok wakker en keek zijn baas van onder tussen de benen verbaasd aan.

Marco keek verbaasd terug.
" ik weet t ook niet" zei hij tegen de hond. "Zou de spoelbak soms kapot zijn? " hij trok zichzelf omhoog en klapte bijna door zijn voet van het been gevoelloos was geworden van al dat gezit op die wcpot.
Terwijl het geruis aan bleef zwellen keek hij verbaasd achterom in de schone wc pot waar het water duidelijk al weggespoeld was. Het was nu irritant hoog met zingende toontjes. Robin sloeg alarm en rende blaffend de woonkamer in om retesnel terug te rennen nog voordat de dikke man zijn broek helemaal had kunnen optrekkken. Hysterisch blaffend kroop het dier tussen zijn benen door om er achter te gaan staan terwijl hij zich zo klein mogelijk maakte. Robin was duidelijk ergens van geschrokken.

Op dat moment hield het ruisen abrupt op en ook de melodieuze fluittoontjes stierven weg. Het was stil in huis. Verdacht stil, alsof de muren hun adem inhielden.
Marco vergat bijna zelf te ademen.

"Smak" klonk het vanuit de woonkamer. "Smikkel,,"

"Smak?" dacht Marco verbaasd. Hij spitste zijn oren voor het smakkende geluid vanuit de woonkamer. Meer soortelijke geluiden kwamen kwamen vanuit de woonkamer.
" ik ken dat geluid" dacht Marco verbaasd. " Iemand zit in mijn woonkamer te eten!"


De overgang naar de lagere trillingsfrequentie van het aardse universum was totaal aan Anna voorbij gegaan. Ze was op het plateau gesprongen en had zich aan de tafel met eten vastgeklampt en had verwoed geprobeerd het zware ding vol eten van het plateau te slepen. Terwijl de vormen diffuus werden om plaats te maken voor een nieuwe omgeving kwam ze tot haar ontsteltenis er achter dat de tafel aan de vloer gelijmd leek. Nu ze de tafel niet kon redden besloot ze maar om het enige juiste te doen en dan maar de inhoud te redden door alles op tafel op te eten.. In haar maag had het eten tenminste een doel. Anna begon als een bezetene de lekkernijen naar binnen te proppen. Ze was net aan de schaal met barryvispasteitjes begonnen toen ze langzaam gewaar werd dat de ruimte waar ze zich in bevond in geen enkel opzicht leek op de hal met de quantumresonator waar ze zo even op het plateau was gesprongen.

Met een halve barryvispastei uit haar haar mond hangend keek ze om zich heen. De kamer waar ze zich in bevond was niet groter dan 30 vierkante meter, en ook het plavond stak maar een klein stukje boven haar hoofd uit. Naar tafel had het meubilair in de kamer verdrongen, een deel ervan was in een andere houten tafel gematerialiseerd waar allerlei onherkenbare dingen op stonden. Achter haar was een raam met het uitzicht op straat met allemaal vreemd uitziende huizen en voertuigen. Ze was zo ontdaan dat ze bijna vergat te kauwen. Op dat moment kraakte er iets en terwijl ze haar hoofd pijlsnel in die richting draaide zag ze iets wat op een deur leek langzaam open gaan terwijl een foeilelijke gestalte langzaam door de deur naar binnen kwam lopen.

In paniek maakte Anna een sprong achteruit, met haar rug het raam naar de straat verbrijzelend. Met een sprong was ze naar buiten en ze had het al haast op een rennen gezet toen haar instinkt haar tot halt riep. het eten was nog binnen!


Marco keek door de deuropening de woonkamer binnen en kon zijn ogen niet geloven.
In de woonkamer stond een 2 meter hoog wezen dat het midden van een aap en een kangaroe had. Maar dan wel een moddervette kangaroe van 300 kilo.

"Wat da fok heb ik geslikt" dacht Marco. Ik zal toch niet per ongeluk de anahuasca door mijn eten gemengd hebben of zo iets?" Maar dat kon niet, die plantenmix lag veilig achter slot en grendel.
" nou dan is het duidelijk," kwam hij tot de conclusie. "ik droom."

Marco keek met een ongezonde hoeveelheid interesse naar het wezen in zijn droom terwijl het met iets in zijn bek een sprong achteruit maakte en daarbij zijn woonkamer raam aan duigen ramde.

Nog voor hij iets kon uitbrengen sprong het grote dikke wezen door het raam naar buiten, maakte een paar grote stappen tot het plots tot stilstand kwam en zich omdraaide. Even stond het stil terwijl de lange rattestaart langzaam kronkelde tot ze met een sprong weer binnen was en met twee armen allerlij zaken van een grote tafel, die midden in zijn woonkamer stond in iets wat op een buidel leek terwijl het Marco recht in de ogen staarde. Daarna sprong het weer snel naar buiten om dan razendsnel uit het zicht te verdwijnen.

Wat een bijzondere droom was dit. En allemaal zo levensecht. Marco voelde de frisse lentelucht de woonkamer binnenstromen. Het was allemaal levensecht in geuren en kleuren. Vooral die geuren. Zo lekker had nog geen enkele droom geroken. Hij liep naar de tafel met eten toe en pakte een van de barryvispasteitjes en rook er aan. Het pasteitje was nog warm en rook echt verrukkelijk. Hij nam er voorzichtig een hapje uit. De smaak overdonderde hem. Nog nooit had hij zo iets voortreffelijks geproefd. Zeker niet in een droom. Het was gewoon buitenaards lekker.

Terwijl hij nog een paar happen van het pasteitje nam was Robin, zijn pinsher naast hem komen staan en keek hem vragend aan.

" 't Is lekker," zei Marco tegen zijn droomhond, en bood het dier een stukje Barryvispastei aan.
Robin snuffelde even aan het gebodene en besloot er een hap van te nemen. Dat viel duidelijk in goede aarde en weldra zaten Marco en zijn hond aan een tafel zich goed te doen aan een buitenaards lekker eten.

" Dit is toch echt wel een van de beste dromen die ik ooit gehad heb, gewoon jammer dat ik straks weer wakker zal worden" hij besloot om het er tot die tijd maar flink van te nemen.

Maar weg lang kon hij niet van al dit heerlijks genieten. Voor zijn huis stopten 2 zwarte autosen een busje met geblindeerde ramen waar een stuk of zes in zwarte maatpakken geklede mannen uitkwamen en duidelijk recht naar zijn huis liepen.

"O ja hoor" dacht Marco venijnig. Dat komt zo maar ven mijn droom verstoren"
Maar voor Marco op kon staan waren ze al door het raam naar binnen geklommen waarna het busje pal voor het raam ging staan om zo het zicht vanaf de straat te blokkeren terwijl buiten een aantal mannen eventuele mensen op straat, die wilden kijken wat er toch aan de hand was op een afstandje hielden. Twee van de mannen binnen stormden op Marco af en sleepten hem bij de tafel weg terwijl een van hen zijn hand op zijn mond duwde zodat hij niet kon schreeuwen.

"Daar gaat mijn mooie droom" dacht Marco, en slikte snel het laatste restje Barryvis pasteitje weg terwijl hij mee naar het achterkamertje werd gesleept. En in een stoel werd geduwd. Het ging allemaal zo snel dat Marco niet op het idee kwam om zich te verweren.

Door de deur heen zag hij hoe een van de mannen. Een koffer openmaakte waarin zich een apparaat met allerlei knoppen en een beeldscherm bevond terwijl een ander met een vreemdsoortig toestel langs het meubilair bewoog. Het apparaat in de koffer gaf een piepje waarna de man die het bediende zijn collega aankeek en knikte.

" Hier is het zei hij tegen een lange kale man met een zwarte spiegelbril op. We zitten recht op ground zero." Duidelijke nastraling, vooral die tafel waar deze meneer net aan zat te eten. Hij wees naar de monitor waar een afbeelding van de woonkamer op werd afgebeeld met daarop de tafel die een groengele gloed uit leek te stralen.

" Wat is dit voor rare droom!" Flapte Marco er uit.
De man met het kale hoofd keek in de richting van Marco en maakte een licht knikje naar een van zijn collega's die op hem afkwam en een koud metalen voorwerp op zijn hals duwde.

Marco hoorde iets sissen terwijl hij een steek in zijn nek voelde. De ruimte om hem heen werd vaag terwijl de geluiden om hem heen hol en dof werden en hij het bewustzijn verloor...