NU‹M 08 - De brug tot een ander universum

Door verleemen op zondag 13 april 2014 01:23 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 916

DE SCHRIJVER.

De schrijver zat achter zijn iPad en keek vergnoegd naar het universum dat hij tot nu toe geschapen had. Op het witte vlak van zijn textverwerker zag hij, deels door zijn geestesoog Anna, het dikke van de ratten afstammende NuŁmmeisje voor de voedselprojector staan terwijl ze haar hersenen in kronkels piekerde over welk een fantastische maaltijd ze zou gaan bestellen. De hal waar ze stond was te gigantisch voor woorden. Dat was ook nodig want het apparaat, als je het al zo mocht noemen waar het in deze hal om draaide was zelf ook een reus onder de machines. Hoewel het allemaal een consistent geheel was, kon je beter over een reusachtige installatie spreken dat nog het meest leek op een kruising tussen een chemische fabriek en een electriciteitscentrale.

Het apparaat zelf was minstens dertig meter hoog en wel veertig meter lang. Overal buizen en taps toelopende pilaren met enorme koelribben en een penetrante ozongeur van de ontladingen tussen de onderdelen. an de andere kant van de zaal stonden gigantische nulpuntgeneratoren met een totale capaciteit van 300 terrawatt. Op zich was het geen probleem om deze grootheden aan energie op te wekken, het vacuŁm immers een oneindige energiedichtheid, maar het transport van deze enorme energetische krachten en de verdeling naar alle onderdelen van de machines en de rest van het gebouw namen dermate veel voorzorgsmaatregelingen in acht dat de energiecentrale zelf al een complete fabriek op zich vormde.
En dat allemaal voor een ruimte, niet groter dan een middelgrote badkamer waar alles bij elkaar kwam om de testobjecten op een nadere quantumfrequentie te brengen en zo uit de realiteit van NuŁm te bannen.

Natuurlijk waren niet al die 30 terrawatt voor de quantumresonator bedoeld. De voedingsprojectoren, vijf stuks in totaal waren er om alle NuŁms in hele energiecomplex van voedsel en onderdelen te voorzien en konden in een keer een ton aan eten inclusief borden en bestek uit het vacuŁm produceren. Daarnaast was de krachtinstallatie ook verantwoordelijk voor de energieverzorging van de andere laboratoria en de machines aldaar. Bovendien ging het hier om experimentele apparatuur dat niet perse de meeste efficiente was en uiteindelijk verwachte men dat er ooit een quantumresonator zou komen die het met veel minder aankon.

"Eigenlijk verkeer ik in een luxe positie" bedacht de schrijver. " ik hoef alleen maar op te schrijven dat iets groot en complex is en dan hoef ik het alleen maar aan de lezer en zijn of haar fantasie over te laten hoe deze installatie er daadwerkelijk uit moet zien., als schrijver hoef ik me niet helemaal uit de naad te werken zoals schilders dat doen. Neem bijvoorbeeld Rembrandt, die toch niet onaardig schilderen kon. Maar ik, de schrijver kan in een oogwenk een schilderij scheppen dat tien keer beter is dan Rembrandt ooit zou kunnen. Kijk maar"

" het schilderij aan de muur was onbeschrijfelijk mooi. Het was met het soort vakmanschap gemaakt dat alleen een echt genie en een genadeloze toeweiding had kunnen ontstaan. De kleurenpracht en de vormen waren dermate uniek dat zelfs Rembrandt er jaloers op zou zijn."
" en hop," dacht de schrijver grinnikend, " ik heb een schilderij geschapen dat beter is dan die van de beroemdste meesters, en ik hoef niet eens te schijven wat er op dat schilderij is te zien."

Zo ook met het NuŁm universum dat de schrijver geschapen had. Hier en daar wat detail maar niks te definitiefs en je had gelijk een compleet uniek universum met wezens en een cultuur zonder al die moeite te doen om alles in detail te beschrijven.

Dat gold zeker ook voor de quantumresonator. Het apparaat, dat in staat was de individuele atomen van een object of een persoon in een andere quantumvibratie te brengen waardoor het in deze realiteit onstoffelijk werd en in een andere waar de atomen dezelfde frequentie hadden weer zouden opduiken. De schrijver hoefde alleen het beeld te schetsen van hoe imposant en technisch het allemaal aandeed zonder zich druk te hoeven houden hoe dat apparaat het daadwerkelijk deed. Ja het zal wel iets met electromagnetische golven te maken hebben, die het vacuŁm lieten meegolven en dus door daar de frequentie met een enorm veld te veranderen en op het object te concentreren die quantumfrequentie van de atomen kon beinvloeden. Maar daar had hij eigenlijk niks mee gezegd. Met dit boek bij de hand kon je niet zelf een quantum resonator bouwen. En toch, binnen de setting van dit verhaal kwam het allemaal heel overtuigend en logisch over.

De schrijver dacht er ook niet aan om de technologie tot in detail uit te willen leggen. Stel hij had het fout, en er zou daadwerkelijk ooit een echte quantumresonator gebouwd worden, dan was dit verhaal in een keer achterhaald en dan zou iedereen het fantastische verhaal die op deze techniek was gebaseerd negeren en het boek als ouwe troep in het haardvuur gooien.
"Nee" dacht de schrijver. "Ik ga niet de fout maken die Jules Verne had gemaakt waardoor zijn reis naar de maan tot het kindermatinee was gedegradeerd." Goed schrijven is net als goed tekenen. Het is de kunst van het weglaten, en dus hou ik de werking van deze machine lekker vaag zodat mijn boek over 100 jaar nog steeds net zo goed verkoopt als nu.


DE VOEDSELPROJECTOR


" Wat moet het worden?" Vroeg de lichtelijk ongeduldige vrouwenstem van de voedselprojector.
Anna had al een kwartier voor het grote apparaat gestaan zonder een keuze te kunnen maken.
"Ze wil vlambeientaart! Klonk het vanuit de lift. Dikke mevrouwtje beweren vlambeientaar in een keer naar binnen te werken zonder slikken. Eerst zien voor lift geloofd!

"Eeh ja, das waar ook" mompelde Anna. Doe maar een vlambeientaart als beginnetje. Dat gaat er wel in...

"Komt voor de bakker! " riep de voedselprojector vrolijk en liet de generatoren aanwakkeren.
Voor Anna, op een plateau, vormde zich een blauwgroen krachtveld waar plots allerlij spikkeltjes in materialiseerden die dan laag voor laag een vlambeientaart vormden. Binnen een halve minuut was ie klaar. Hij rook voortreffelijk.
" Een wonderlijk apparaat niet waar? " klonk de stem van het veiligheidsysteem, terwijl Anna naar de taart reikte. Het hele apparaat werkt met quantumverstrengeling.
"O ja?" Zei Anne, niet bijzonder geÔnteresseerd in de uitleg van de bewakingsrobot.

" Jazeker, antwoorde de robot, die hierin een aansporing zag verder op de materie in te gaan.
" in het apparaat zit een databank met precies de moleculaire samenstelling van wat je wil bestellen. Die data gaat naar een matrix van modelatomen die gekoppeld worden aan een veld dat de ruimte voor het apparaat in onbalans brengt waardoor er spontaan proto-atomen ontstaan."
"Interresant" antwoorde Anna, die de vlambijentaart vakkundig bestudeerde alvorens het hele geval aan haar mond te zetten."

"Zeker, zeker" antwoorde de robot. " de informatie word laag voor laag aan het modelmatrix van atomen doorgegeven die op dat moment gekoppeld zijn aan die proto-atomen. Als nu bijvoorbeeld die atoommatrix de chemische samenstelling van suiker krijgt, veranderen de gekoppelde atomen in het veld op het plateau spontaan in suiker.
Anna had het voorstuk van de vlambeientaart al in haar mond en kon dus moeilijk antwoord geven.
" wie zwijgt stemt toe," dacht de robot, en vervolgde zijn preek.

" wat er dus gebeurd is dat er laag voor laag informatie naar die atoommatrix in het apparaat wordt gevoerd en dus ontstaat er in het krachtveld op de zelfde manier jou vlambeientaart. Op zich is die Kopie niet perfect. Want de data is te groot om echt alle atomen te bevatten. Maar de natuur is niet dom en reorganiseert de atomen toch zo dat er uiteindelijk een product verschijnt dat zoveel weg heeft van die vlambijentaart dat je het verschil niet proeft. Het laaste stadium is in weze een vorm van zelforganisatie uit chaos. En zo kan zomaar uit het niets een Vlambeientaart gegenereerd worden!

Op het zelfde moment dat de bewakingsrobot de laatste woorden uitsprak zette Anna haar handen achter de vlambeientaart en douwde hem in een keer haar strot door.
Achter uit de hal klonk een gil uit de lift. Anna had in een keer de vlambeientaart naar binnen geslikt, precies zoals ze gezegd had.

Zelfs de bewakingsrobot was even van slag door dit voorval

" En nou is ie weg! Sneerde Anna terwijl ze uit haar ooghoeken de gang in keek waar de lift naar lucht leek te happen van ontzag. Als hij had kunnen applaudiseren had hij dat zeker gedaan. In plaats daarvan schoof hij een paar keer zijn deuren open en dicht en liet het licht in zijn kabine flikkeren. Iets wat een lift alleen bij bijzondere prestaties zal doen.

Ondertussen had de bewakingsrobot zijn evenwicht weer hervonden.
" als je dacht dat dit een prestatie was, dan moet je opletten wat er nu gaat gebeuren, " kondigde de bewakingsrobot aan. Bestel nog maar een taart en dan zal ik die nog completer laten verdwijnen dan op de manier waarop jij dat hebt gedaan.
Anna bestelde nog een taart. Maar voordat ze hem te pakken kon krijgen zweefde het platform met de taart omhoog en bewoog zich in de richting van het grote verlichte platform dat zich in het midden van de quantumresonator bevond.

" He, wat moet dat met mijn taart" piepte Anna terwijl ze achter het plateau aanhobbelde.
"Dat zul je zo zien" antwoordde de robot en plots begon de installatie te brommen. Er werd duidelijk iets op gestart. Overal floepten lichtjes aan en de geur van ozon werd nog sterker dan het al was terwijl de taart langsaam op het grote verlichte platform tot stilstand kwam.

Een onaards gegrom maakte zich van de machine meester, een gegrom dat in een geruis overging waarvan de fase roteerde wat een raar effect op het gehoor van Anna had.
Het platform in het midden van de quantumresonator veranderde van kleur en zonk naar beneden terwijl de taart in de lucht bleef zweven. Voor de ogen van Anna leek het alsof er een warmtebrond e lucht in beweging had gezet. Ze knipperde met haar ogen. Het leek wel alsof de taart doorzichtig werd! Op een bepaald moment leek de taart haast van glas terwijl de contouren steeds minder duidelijk werden tot de taart in zijn geheel verdween. Het roterende loeigeluid werd langzamer en doffer. En langsaam kwam het platform weer omhoog, terwijl het zijn oorspronkelijke kleur weer aan nam.

Nu was het Anna's beurt om haar verbazing te tonen, en die stak ze niet onder stoelen of banken.
"Wa.. waar is mijn vlambeientaart gebleven?"
" Je vlambeientaart bevindt zich niet meer in ons universum" antwoorde het bewakingssysteem droog. " het heeft nu de quantumfrequentie van dat van een parralel universum waar het nu op dat bestaansvlak mee resoneert.
"En hoe krijgen we die taart nu weer terug" vroeg Anna ontdaan.
" dat is heelaas nog niet mogenlijk" antwoorde de robot. Waf je net zag is het hoogtepunt van de wetenschap op NuŁm. Er wordt natuurlijk gewerkt om tweerichtingsverkeer te bewerkstelligen. Maar op dit moment kunnen we alleen maar dingen uit ons universum wegsturen. De taart moet als verloren worden beschouwd, tenzei er in dat andere universum ook leven is en zich op dit moment te goed doet aan onze heerlijke NuŁmse keuken. Een beter visitekaartje kan ik me niet voorstellen.
Daar dacht Anna heel anders over. Voor haar was die mooie taart gewoon vernietigd, en het vernietigen van voedsel gold op NuŁm als een van de zeven hoofdzondes. Ze was er behoorlijk kapot van.

"Weet je wat? Laten we maar een echt lekker visitekaartje sturen" zei de robot lakoniek en gaf de voedselprojector de opdracht om een speciale feesttafel vol met NuŁmse lekkernijen te genereren.
Voor Anna er erg in had zag ze hoe de tafel omhoog kwam en richting het platform van de quantumresonator zweefde.
Dat kun je niet maken! Schreewde Anna ontdaan terwijl er net een schaal vol Barryvispasteitjes langs haar neus richting het platform ging. Maar het was al te laat. De tafel was al geland en het roterende ruisen was al begonnen. Terwijl het grote platform van kleur veranderde en naar beneden zonk zag Anna voor haar ontzette ogen de complete tafel langzaam doorzichtig worden.
Met een ruk kwam ze uit haar verlamming en sprong als een bezetene over het veiligheidshek. Iets waar zelfs de bewakingsrobot niet had kunnen vermoeden dat Anna, met haar grote zware lichaam hiertoe in staat zou zijn. Plotseling was ze op het platform en probeerde de tafel uit de lucht in veiligheid te brengen.

NEE! Brulde de stem van het bewakingssysteem. Je kunt niet zomaar tijdens het proces in het krachtveld gaan staan. De machine is daar niet op berekend! Maar het had geen zin. Overal sprongen extra generatoren aan om de extra belasting te compenseren. De koelvinnen gloeiden gevaarlijk rood en hier en daar schoten flitsen van de componenten af die onder deze enegievloed spontaan bezweken, terwijl voor de sensoren van het bewakingssysteem, en de lift, Anna en de tafel langzaam doorzichtig werden...

NU‹M 07 - Het geheime lab onder de rotsen.

Door verleemen op zaterdag 12 april 2014 00:20 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 1.256

Ondertussen, terwijl de moeder van de blonde koning eindelijk haar begeerde toiletpapier in ontvangst kon nemen, op een quantumfrequentie niet ver verwijderd van de aarde, zaten Anna en proffessor Araheim in het onderzoekscentrum voor essentiele energie na te genieten van die heerlijke vlambeientaart toen de sapcentrifuge het woord tot Araheim richtte." Nu u er toch bent moet ik even wat zakelijks met u bespreken, onder vier ogen wel te verstaan"
Professor Araheim keek op.
"Ah natuurlijk, zaken gaan voor het meisje."' en hij richte zich tot Anna, " ik denk dat je je wel even een kwartiertje hier alleen kunt vermaken toch? Er is hier een hoop te zien. Mocht je iets willen weten vraag het maar gewoon hard op, ons bewakingssysteem is in staat om de meeste te beantwoorden"
Anna antwoorde dat het wel te doen was waarna Professor Araheim samen met de zwevende gele sapcentrifuge met de lift naar de kantoorcomplexen vertrokken.

"Mooi" dacht Anna, nadat de heren professoren vertrokken waren. " Nu kan ik eindelijk eens ongestoord naar al die mooie keukenapparatuur gaan onderzoeken wat er hier nog meer te smikkelen is" en ze duwde haar zware lijf uit de bank om naar de dichtbijzijnde zwevende koektrommel te lopen.
Maar eenmaal aangekomen bij de grote trommel, die op een van de zwevende plateaus voor haar neus hing stond haar een teleurstelling te wachten.

De koektrommel was leeg.

Erg zonde van zo'n mooie koektrommel, vond Anna en liep gelijk door naar een koelkast die net op dat moment in de hal was gearriveerd. Maar ook die koelkast bleek alleen maar een showmodel te zijn zonder eetbare inhoud.
Anna raakte een beetje gefrustreerd. Zouden ze nou alle keuken apparatuur alleen maar ten toon stellen zonder dat NuŁms ook konden uitproberen waarvoor ze geschapen waren?
Anna liep van apparaat naar apparaat en hoe meer lege machines ze tegen kwam des te wanhopiger ze werd. Er moest hier toch iets te eten zijn?
Maar na een minuut of 20 bleek dat hier in de hele showroom niets was wat ook maar op een stuk taart of zelfs een chocolade reep leek.

Anna ging met een sjagereinige blik op de bank zitten tot ze zich plotseling het bewakingssysteem herrinnerde.
"Hallo!" Riep ze hard op. "Kan ik de bewakingsrobot een vraag stellen?"
"Natuurlijk kan dat" klonk een vriendelijke stem in de hal. "Daar ben ik voor!"
Anna keek rond vanwaar de stem gekomen was.

" je kunt me niet zien" zei de bewakingsrobot prompt." Ik ben het computersysteem dat met dit gebouw geÔntegreerd is. Ik daarentegen neem je wel waar met de sensoren die overal aanwezig zijn. Stel je vraag maar en waar je ook bent zal ik je zover het in mijn vermogen ligt een antwoord geven."
" Waar valt er hier iets te eten?" Vroeg Anna terwijl ze naar boven keek"
"Eten vind je in het keukentje van Albert waar je koekjes en koffie kunt bestellen, maar het meeste voedsel wordt beneden door de voedingsprojectoren gefabriceert."
"En waar vind ik die voedingsprojectoren?" Wilde Anna weten?
"De voedingsprojectoren bevinden zich op de 90 ste verdieping onder de graniet laag op dezelfde afdeling waar ook de grote quantumresonator zich bevindt"

"Mooi zo" dacht Anna:, "dan gaan we daar naar toe" en liep naar de lift die voor haar neus open gleed. Anna stapte naar binnen en voelde hoe de lift iets doorzakte onder haar enorme gewicht die duidelijk niet op een kolos als haar berekend was. Het was een van de goedkopere liftmerken die in de oostelijke streken van NuŁm werden geproduceert. Dat was verder geen probleem, want alle technologie op NuŁm was van hoge kwaliteit. Maar toch kon je het merken want deze liften spraken een gebrekkig NuŁms en waren duidelijk niet de slimste liften op de planeet. Hoge intelligentie was voor een lift ook niet noodzakelijk vonden de wetenschappers op NuŁm. Het ding moest alleen maar NuŁms van boven naar beneden vervoeren, en hoeveel intelligentie heb je daar nu voor nodig?

"War natu?" Vroeg de lift met het gebruikelijke liften accent.
" Naar beneden" zei Anna" waar de voedselprojectoren staan"
"Ies goed" antwoordde de lift vrolijk.
" Oe ben wel een zware mevrouwtje" merkte de lift op. Euguluk zou beter zijn as oe de goederenlift had genomen"
" Ja, ik ben dan ook de vreetkampioene van deze stad," merkte Anna niet zonder gepaste trots op.
" wij zijn allemaal wat dikker, dat hoort bij onze status, is dat een probleem?"
"Och" antwoorde de lift, " probleem is niet. Oezgan liften zijn sjterke liften. Wij koenne wel tegen stootje. Oezgan zal voor gelegenheid extra zijn best doen om speciale mevrouwtje zo goed als kan naar beneden te brengen."

De lift sloot zijn deuren en begon zijn tocht, langsaam versnellend naar beneden.
Binnen twee minuten waren ze tot de tachtisgste verdieping afgedaald toen de lift plotseling afremde en tot stilstand kwam.
"Wat is er aan de hand?" Vroeg Anna verbaasd "waarom staan we stil?"
" Vanaf hier alleen toegang met speciale code" antwoorde de lift. " Iek moet controleren of oe bevoegd"

Anna schrok. Daar had ze niet bij stil gestaan. Dit was het gebied waar de geheime experimenten plaatsvonden.
" Waarom hebben ze die voedselprojectoren dan hier neer gezet? Zo kan ik er toch niet bij?"
"Ja ik weet, weet je" antwoordde de lift. Voedselprojectoren fabriceren eten voor hele complex, en alleen hier staan de nulpuntgeneratoren met voldoende vermogen om aan energiebehoefte te voldoen." Meeste gaat naar de Quatumresonator, maar die wordt alleen tijdens experimenten gebruikt. Als oe geen pas heeft mag ik oe niet verder brengen." De lift maakte aanstalten om weer naar boven te gaan.
"Maar dit is een noodgeval!" Riep Anna vertwijfeld" ik moet eten, straks ga ik dood van de honger!"
"Koekjes en koffie zijn boven te krijgen in het keukentje van Einstein" antwoorde de lift lakoniek.

Anna keek de intecom van de lift nijdig aan. " wat heeft een vreetkampioene nou aan koekjes! Ik heb maaltijden nodig, grote borden vol vlees en zetmeelknollen met jus en uitjes, barryvispasteitjes en zompkikkershakes! En dat komt me dan aan met koekjes, ik eet hele taarten in een keer op, als ik wil douw ik in een maatijd vijf van die vlambeertaarten naar binnen zonder te slikken!
Dat was net te veel van het goede voor de lift.

"Vijf taarten in ene kier? Jai wiel grote lift een beetje voor domme transporter uitmaken. Zoiets was allang in ons laboratorium getest" beet de lift terug.
"Ik.." Anna moest van opwinding even naar lucht happen, " ik ben Anna Zmegmanius, record houder van het eten van 54 Barryvispasteitjes en stadskampioen van Dranchten! Zoek me maar na in het persoonsregister, dan zul je zien dat ik de waarheid spreek!"

De lift maakte contact met het netwerk en zocht de persoonsgegevens van Anna op en viel helemaal stil. Het bleek allemaal waar te zijn. Hij was duidelijk onder de indruk.
Dit was ongehoord, en hij vroeg zich af waarom deze wonderlijke vraatzucht alleen maar op vreetkampioenfeesten getest werd en niet in een officieel wetenschappelijk laboratorium als dat waar hij dienst had. De lift besloot het een en ander met het bewakingssysteem te overleggen en beide kwamen ze tot de conclusie dat hier van een uitzonderingsituatie en een unieke kans sprake was.

"U kunt uw reis voortzetten" klonk de bewakingsrobot. Alle beperkingen zijn tijdelijk opgeheven"
De lift gaf een klein schokje en gleed langsaam de laaste tien verdiepingen naar beneden waar het met een klik tot stilstand kwam en zijn deuren open liet glijden.

Anna keek een gigantische hal in met in het midden een machine die zo groot en hoog was dat Anna er duizelig van werd. En in de hoek een iets kleinere maar niet minder imposant apparaat. De voedselprojector. Langsaam en vol van eerbied stapte Anna de lift uit.

"Welkom in het grote lab van de Quantumresonator" Melde de bewakingsrobot plechtig." Hier experimenteren we met de scheidingen van de realiteit en de doorgang naar andere werelden.
"Indrukwekkend" zei Anne, daar wil ik zo wat meer van weten, maar eerst moet ik wat te eten hebben" en ze waggelde recht naar de grote voedselprojector die zoemend stond te wachten tot iemand een maaltijd wilde bestellen.

NU‹M 06 - De blonde koning en zijn moeder.

Door verleemen op woensdag 02 april 2014 20:06 - Reacties (2)
Categorie: -, Views: 1.111

Het was bijna 8 uur in de avond toen de grote zwarte limosine bij de achterdeur van het grote paleis op de dam tot stislstand kwam. De privechauffeur draaide zich naar achter om. "We zijn er, Majesteit, moet ik hier op u blijven wachten?

"Dat werd verdorie ook tijd zeg, snauwde de prinses. Ik ontplof bijna! Nee, hier heb je 100 euro, ga maar iets lekker eten, we zijn waarschijnlijk over een uurtje klaar dus als je er voor zorgt dat je tegen die tijd terug bent komt alles goed. Ik heb liever niet dat de koninklijke limousine zo opzichtig in de buurt van het paleis staat. Straks weten de mensen dat ik hier ben en dan krijgen we gelijk de pers op onze dak."

"Zoals u beveelt hoogheid" antwoorde de chauffeur terwijl hij het briefje van 100 euro aan nam en daarna uitstapte om de deur voor de prinses en de blonde koning open te doen.

"En nu snel naar buiten! " en naar haar zoon, " en zorg jij dat je de sleutels in de aanslag hebt zodat we zo snel mogenlijk binnen zijn"

"Ja, mam", zei de blonde koning. "Ik heb alles paraat" en toonde de bos met koninklijke sleutels.

" Heb je wel de goeie? " vroeg de prinses. Niet dat we daar weer alle sleutels moeten passen zoals de vorige keer"

" Ja mamma, ik heb de goeie uitgekozen" zei de prins waarna hij achter zijn moeder snel uit de auto stapte en met vier stappen bij de kleine zijdeur aankwam. En natuurlijk paste de sleutel niet.

" Het is ook altijd het zelfde met jou" snauwde de prinses "het is dat ik te oud wordt om dit land te regeren maar ik was liever nog een jaartje of tien aan de macht gebleven zodat we wat meer tijd hadden gehad om jou wat meer orde en netheid bij te brengen."

"Ja mam," zuchtte de blonde koning terwijl het zweet hem op het voorhoofd stond en hij de andere sleutels op het slot uitprobeerde tot er godzijdank een plotselinge klik hoorbaar was en de deur opensprong. Snel slopen ze naar binnen de deur achter zich sluitend terwijl het geluid van de wegrijdende limousine langsaam wegstierf.

" En nu snel de keuken door en dan de trap op naar de koninklijke toiletten voordat ik mijn hele onderbroek er onder schijt" riep de prinses en zette het zo goed en zo kwaad als het kon op een snelle draf terwijl ze haar billen strak tegen elkaar drukte zodat er geen ongelukje kon gebeuren. Een maal bij de toiletten aangekomen stormde ze naar binnen en ging nog voor de met satijn beklede wcbril de tijd had om op te warmen op de pot zitten waarnaa ze alles in een keer naar buiten liet lopen.

Aaaaaaah, dat voelde goed. Soms was na een hoge nood eindelijk kunnen schijten gewoon lekkerder dan sex.de prinses nam het er van om even tot rust te kopen, stak een Marlboro aan en pakte de story om even bij te lezen hoe het er met de conccurentie voor stond.

Ondertussen was de kersverse blonde koning in de troonzaal aangekomen. "eindelijk is t het zo ver" dacht hij' " ik ben de officiele monarch van dit land en dit is mijn troon, en pardoes ging hijnop de grote koningstroon in de hal zitten. Naast de troon, in een glazen kast lag de kroon die hij er uit nam en op zijn hoofd zette. Er hing ook een met goud en edelstenen versierd zwaard bij dat hij uit de schede trok en hoog boven zich omhoogstak en met volle borst uitriep;

" Ik ben de koning der Nederlanden, buig voor mij gij simpel gepeupel opdat ik tot over de grenzen mijn stem kan laten bulderen"

Presies op dar moment hoorde hij van boven zijn moeder zijn naam schreeuwen waarvan hij dermate schrok dat hij spontaan het zwaard uit zijn handen liet flikkeren en het tijdens zijn val naar de grond een flinke snee in zijn vingers trok.

"Godgloeiendegodverdegriebels!" brulde de blonde koning uit. Welke hansworst is op het idee gekomen om het traditionele zwaard van de koning vlijmscherp te slijpen?

Hij keek naar zijn hand waar het bloed uit zijn vingerkootjes stroomde. Gelukkig viel het allemaal mee en snel verbond hij zijn hand in een witte zakdoek die hij in zijn colbert meedroeg zodat er geen bloedspetters op de troon terecht konden komen. Zetten snel de kroon van zijn hoofd en deed het zwaard terug in de schede.

"Mam!, Wat is er! " Riep hij terwijl hij als een haas naar de toiletten rende. De prinses moeder hield niet zo van wachten.

"Het koninklijke toiletpapier is op" klonk de iewat paniekerige stem van de prinses aan de andere kant van de toiletdeur. Kun je even een rol voor mij pakken?

De koning keek snel in het kastje, onder de wasbak en in de gang maar hij kon nergens een rol toiletpapier bekennen.

"Ik vrees dat er op het moment geen toiletpapier in het paleis aanwezig is " Mamma. Zei de de blonde koning iewat nerveus. "We moeten iets anders verzinnen."

"Wat anders?" Klonk het woest vanachter de wc deur. WAT ANDERS! Je denkt toch niet dat ik mijn koninklijke achterwerk met de Story of de Telegraaf ga afwegen? Je zult de stad in moeten, om daar wc papier te kopen, er zit niets anders op!

"Ja maar mam, ik ben de koning der Nederlanden. Ik kan toch niet zomaar in een winkel onder het volk verschijnen? Dan breekt gelijk de pleuris uit!"

" Dan doe je maar dat wat je tijdens dat schaatswedstrijdje van je gedaan hebt. Er ligfen hier vast genoeg pruiken en kledingstukken rond die je kunt gebruiken voor een vermomming. En nu snel naar die winkel potje me drie."

" Ja moeder," verzuchte de koning en ging naar de troonzaal op zoek naar een pruik. Tegenspreken had geen zin. Als zijn moeder eenmaal een besluit had genomen kreeg je haar met geen tien paarden op een ander idee en een boze moeder was al helemaal niet waar hij op zat te wachten. Daar zou hij nog weken daarna last van ondervinden. Hij vond de pruik en een snor op een etalagepop van een Pruisische soldaat, die in een vitrine in de gangen van het paleis stond opgesteld en in die hoedanigheid verliet hij, in een jas van een van de kamermeesters met pruik en snor het paleis op zoek naar een winkel waar ze wc papier zouden verkopen.


DE SUPERMARKT

Hij had geluk, op nog geen steenworp afstand van het paleis, aan de achterkant bevond zich een grote Albert Heijn. Een supermarkt waar de normale mensjes hun levensmiddellen kochten, zo wist hij uit een van de inburgerings lessen die hij voor zijn koningsschap had moeten volgen. Zelf had hij nog nooit een supermarkt van binnen gezien en met enige gene besteeg hij de treden naar de ingang. Eenmaal binnen volgde hij het pateoon van de andere mensen, nam een mandje en nadat hij even een gevecht op leven en dood met de automatische toeganspoort had geleverd was hij eindelijk binnen.

" en nu snel dat verdomde toiletpapier vinden" dacht hij. "Ik wil hier niet langer zijn dan nodig is voordat er iets mis gaat en ze me herkennen."

Dat bleek toch een opgave te zijn die moeilijker was dan hij dacht, deze supermarkt was wel wrg groot en hij verbaasde zich over de variatie van voedingsmiddelen die in deze supermarkt uitgestald waren. Zijn onderdanen hadden het blijkbaar erg goed. Hij vroeg zich verbaasd af wat dat voor crisis was waar zijn Ministers het er de hele dag over kwamen mekkeren. Met zoveel rijkdom zou er best wat meer belasting kunnen worden geheven. Hij zou het later maar even bij de premier aankaarten.
Na vele omzwervingen tussen de rekken van de wijn en de kaas door, de koning durfde niet naar zoiets banaals als wc papier te vragen vond hij dan eindelijk wat hij zocht. Een complete rij met allerlei soorten toiletpapier.

Maar nu had hij een nieuw probleem. Welk merk toiletpapier moest hij kiezen. Er was gewoon te veel keuze. Bij de koning brak spontaan het koud zweet uit bij de gedachte dat hij straks met het verkeerde soort thuis kwam en dan vreselijk van zijn moeder op zijn donder zou krijgen.

Op dat moment kwam er een reus van een man, die bijna net zo dik als lang was voorbij lopen en nieuwsgierig naast de koning bleef staan om te kijken wat hij aan het doen was.

"Lukt het? " vroeg de reusachtige man aan de blonde koning.

" eeuhm, nou," stamelde de vermomde koning onder zijn Pruisische krulsnor. "Mijn vrouw heeft mij er op uitgestuurd om toiletpapier te halen, maar normaal doet zij altijd de boodschappen en nu weet ik eigenlijk niet welke de goeie is."

De grote dikke man fleurde helemaal op. " nou dan heeft u geluk, want ik ben een wc papier expert. Wat u vooral niet moet doen is die dure merken kopen, dat is gewoon volksverlakkerij. Koop gewoon het wc papier van euroshopper, daf is niet aleen goedkoper maar hetzelfde wc papier dat je hier in veel hotels en restaurants zult vinden omdat het van zulke goed kwaliteit is en toch geen cent te veel betaald."

" Oh werkelijk? " vroeg de koning opgelucht" en daar kan je gewoon je kont mee afvegen zonder dat het scheurt?"

"Daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken" zei de dikke man, "ik gebruik het namelijk zelf ook"

Dat vond de blonde koning in vermomming een goede raad en gerustgesteld nam hij een van de rood met witte pakken met vier rollen Euroshopper Toiletpapier. Hij bedankte de man vriendelijk en haaste zich naar de kassa.

Toen hij eindelijk bij de kassa was aangekomen diende zich gelijk het volgende probleem aan. De koning had alleen maar briefjes van 200 euro on zijn koninklijke beurs, kleingeld in zijn ogen, maar veel te groot voor de kassa's van de Albert Hein die briefpapier van deze waarde niet vertrouwde.
Terwijl de blonde koning tevergeefs tegensputterde werd er op zijn schouders getikt.

De Blonde koning draaide zich om en achter hem stond weer die vriendelijke dikke reus die heb aan de rollen met de Euroshopper wc papier had geholpen.

"Problemen?" Vroeg de dikke man vriendelijk?

"Ze willen het geld niet aannemen, en zonder geld heb ik geen wc papier voor mijn "euh" kinderen!

" nou weet u wat," zei de dikke man, "omdat u voor mijn lievelingsmerk heeft gekozen zal ik u die euro voor het toiletpapier wel voorschieten. Dat geld komt op een andere manier wel weer terug.
We kunnen die arme kinderen van u niet hun kont met de telegraaf laten afvegen met al die kankerverwekkende chemische inkt dat in dat papier zit verwerkt. Zie het maar als mijn goede daad voor vandaag."

De koning had geen keus om het voorstel van de man te weigeren, want hij vreesde voor het moment dat hij zonder wc papier bij zijn moeder zou aankomen. Dan maar deze vernedering.
Hij bedankte de man vriendelijk en nadat de dikke man de kassiere een euro had gegeven stonden ze eindelijk weer buiten met onder de arm van de koning zijn trofee, een zak met vier rollen Euroshopper wc papier.

ne we elkaar toch al 2 keer tegen het lijf zijn gelopen zal ik met toch maar even voorstellen. mijn naam is Marco, ik ben een kunstenaar en schrijver en woon in Amsterdam Noord. De koning nam de uitgestoken hand aan en haalde daarna een kaartje uit zijn portefeulle. Weet u wat, zei de vermomde koning. U hebt zichzelf vandaag enorm nuttig getoond, misschien is het goed als we contact blijven houden ik denk dat ik wel een paar opdrachten voor u kan regelen.

Daar had de dikke man wel oren naar, hoe meer vrienden hoe meer deugd zei zijnoma altijd al en hij nam het kaartje van de koning aan waarna ze samen afscheid namen en de koning zo snel als hij kon terug naar het paleis op de dam liep waar zijn moeder nu al een half uur op de koninklijke toiletten op hem zat te wachten.

Terwijl de koning in de verte verdween keek de dikke man op het kaartje en schrok zich een hoedje toen hij las wie hij die euroshopper wc papier had aangesmeert.

"Asjemenou" dacht de dikke man bij zichzelf." Als ik dit verhaal straks op mijn blog schrijf gelooft geen hond me wat ik daar vertel.

En terwijl hij naar de tram liep met een zak vol boodschappen om richting huis te rijden stak hij het kaartje voorzichtig in zijn nektasje, want op dit soort visitekaartjes moest je zuinig zijn. Ze waren op zichzelf al gewoon goud geld waard.

NU‹M 05 - De Quantumveld resonator

Door verleemen op woensdag 02 april 2014 15:07 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 798

Uit het leerboek van de hogere essentieleer, boek 3: De Quantumveldresonator.

Diep onder de grond, in een van de geheimste delen van het lab van het onderzoeksinstituut voor essentiele energie staat de Quantumveldresonator, of kortweg QVR, een enorme machine waar op experimentele wijze het energieveld van de essentie gemanipuleerd kan worden. Elk willekeurig object dat in die machine wordt geplaatst kan op atoomniveau door dit apparaat in een andere quantumtrillingsfrequentie gebracht worden. Het resultaat is dat dit object uit ons universum zal verdwijnen om dan met een ander universum mee te gaan resoneren om daar dan op te duiken. Een poort naar een andere dimensie dus.

Het is puur een wetenschappelijk experiment waar nog geen praktische toepassing voor is bedacht behalve dan dat je er zoiets als nucleair afval mee kunt vernietigen door het simpelweg uit ons universum te "verwijderen". Maar ja, de NuŁm zijn al lang het nucleaire stadium gepasseerd en alle apparatuur betrekt zijn energie uit het vacuŁm. Er is dus geen nucleair afval om te dumpen.
De Quantumresonator is het toppunt van de NuŁmse technologie. Wie weet kunnen we ooit via dit apparaat naar andere dimensies reizen, maar op dit moment is dat nog te gevaarlijk omdat we niet weten in wat voor universum je aan zult komen. En dus worden er alleen nog maar dode dingen en objecten weg geresoneert.

Om de werking van de Quantumveldresonator beter te kunnen begrijpen moeten we eerst iets meer over de essentie vertellen. De basisstof waar alles uit bestaat.

DE ESSENTIE

De essentie is een wonderlijk iets dat eigenlijk nergens mee te vergelijken is. We stellen het ons voor als water, waar dat is een heel beperkte voorstelling van wat de essentie in werkelijkheid is. We missen gewoon de referentie om ons de essentie voor te kunnen stellen. Toch kunnen we de essentie beschrijven als een zeer ingewikkelde wiskundige formule.

De essentie is alles wat er is, het is het basisweefsel van het omniversum, het geheel van alles, het heelal. Veel mensen maken de fout te denken dat het heelal hetzelfde als het universum is, maar dat is niet zo. Het universum is een plek waar unieke wetten voor die plaats bestaan. Fenomenen zoals de zwaartekrachtsconstante bijvoorbeeld, maar ook zoiets banaals als onze 3 dimensies zijn niets meer dan een aspect van ons universum.

Er zijn universa waar helemaal geen zwaartekracht bestaat, en waar er geen ruimte of tijd is zoals wij dat kennen. Wij noemen dat het niets, maar in wekelijkheid is het gewoon een ander bestaansvlak waar iets compleet anders gebeurd. Alleen kunnen wij ons daar geen voorstelling van maken. Wij zijn immers maar simpele driedimensionale wezentjes in een causaal universum.

De essentie manifesteert zich in ons universum als het vacuŁm, de lege ruimte. Ruimte is niet echt leeg. In weze is het vrij massief, gevuld door een veld dat wij voor het gemak maar vergelijken met water waar allerlei stromen en golven door bewegen. Die golven zijn de manifestatie van de energie in dat veld. We kunnen die golven onderandere waarnemen in de vorm van electromagnetisme, radiostraling en licht.

Maar er zijn ook ander vormen van verstorinkjes in die "vloeistof" net zo als in onze atmosfeer ontstaan er door de stromingen kleine wervelstormples die zo snel draaien dat ze massief lijken en een wisselwerking met elkaar en die golven aangaan. Die wervelstormpjes keren inzichzelf terug en vormen donutachtige vormen waar een kringloop van energiestroming plaatsvind. Het vacuŁm, de ruimte daar stroomt in zichzelf naar binnen toe waar het oneindig gecomprimeerd word. Omdat die stroom van ruimte (onze vloeistof)naar dat centrum als een werveling gebeurt dat dus als een conus naar dat centrum loopt steeds sneller roteren om vanaf dat punt, de singulariteit weer naar buiten geslingert te worden. Je krijgt dus een wervelstorm die zichzelf spiegelt. 2 conussen van werveling die met de punten tegen elkaar aan staan. Daar waar de werveling het grootst is raken die 2 uiteindelijk elkaar weer en zo krijg je dus een bol met een gat in het midden dat taps toeloopt en daarnaa weer uitwijdt in een andere bol. Een dubbele donut, die continu zijn energie recycled. Er is een bekend fenomeen in ons universum dat precies datzelfde op een grote schaal doet: een zwart gat. Maar ook het magneetveld van onze planeet heeft deze vorm. In weze zijn er veel objecten in ons universum die deze structuur laten zien tot aan de mensenlijke celdeling toe. Het is een universeel principe hoe energie vloeit. In micro als in macrokosmos, in groot en klein, of zoals de hermeten zeggen " so below as above" het is een van de voorbeelden van de fractalstructuur van herhalende vormen en patronen in ons universum. Zelfs onze hersenen bestaan ui twee hersenhelften die elkaar spiegelen.

Maar deze donutjes waar wij het over hebben zijn heel klein. Zo klein dat er miljarden in het topje van je pink passen. Deze donutjes van werveling noemen wij atomen. Atomen zijn niets anders dan mini zwarte gaatjes die continu hun energie recyclen en die als massief verschijnen en op die manier met elkaar in interactie gaan. Ze stoten elkaar af of trekken elkaar juist aan afhankelijk van de complexiteit van die wervelingen en vormen complexere vormen tot aan moleculen toe waruit dan onze zonnen, planeten en al het leven in dit universum is opgebouwd

DE RESONANTIECONSTANTE

Maar daar houdt het niet bij op. Want alles in dit universum vibreert. De hele essentie vibreert in ons universum met een bepaalde vaste frequentie. Dat zorgt er voor dat alles wat met diezelfde frequentie trilt een eenheid zal vormen. Alles wat niet op die frequentie mee resoneert zal eenvoudig niet in onze realiteit waarneembaar zijn. Het bestaat simpelweg niet binnen onze realiteit. Hoewel wij het vacuŁm als leeg ervaren, zit het vol met virtuele deeltjes die continu van frequentie wisselen en dan zomaar spontaan uit het niets verschijnen omdat ze op dat moment toevallig op de zelfde frequentie als onze atomen vibreren en dus met onze realiteit meeresoneren maar ook zo weer kunnen verdwijnen als hun frequentie dermate af gaat wijken dat er van resonantie geen sprake meer kan zijn.

Waar gaan die deeltjes naartoe, die plots weer in het niets verdwijnen? Die deeltjes duiken gewoon op in een andere realiteit. Op een andere frequentieband in het omniversum. Daar waar meer atomen op die andere frequentie resoneren. In dat andere universum dat dus uit aromen bestaat die allemaal op een andere frequentie resoneren als die uit het universum van ons. En zo kunnen er zich op de zelfde "plek" ontelbare universa bevinden met allemaal een eigen frequentieconstante. En allemaal net iets anders dan het universum waar wij deel van uitmaken.

Hoe dichterbij dat andere universum op onze frequentieband zit, des te meer zal het op het onze gelijken, want ook de verschillende universa resoneren met elkaar en zullen dus delen van elkaars eigenschappen over nemen, die universa zijn alleen in detail anders. Ook daar wonen NuŁms maar dan misschien met een vrouwelijke president, of Nuumbo. Beware een cultuur van soberheid waar NuŁms alleen van water en brood leven. Daarom is het gevaarlijk om zomaar een frequentie te kiezen. De Quantumresonatror is namelijk eenrichtigsverkeer. Om terug te keren heb je ook daar een andere Quantumresonator nodig om je terug naar het onze te sturen en je weet niet of het apparaat daar wel zal werken omdat er andere minieme verschillen in natuurconstantes gelden. En dan zit je voor de rest van je leven op droog brood te kauwen.

Hoe verder van onze frequentieband, des te vreemder dat andere universum zal zijn tot het punt waar geen ruimte tijd zoals bij ons bestaat, maar iets totaal anders waar je als NuŁm niet kunt bestaan. Daar naar toe reizen is dus niets anders dan een aparte manier van zelfmoord al zal je essentie van je zijn ook daar gewoon weer deel worden van het geheel. Maar jij als persoon houdt daar eenvoudigweg op met bestaan.

Samenvattend:

De Quantumveldresonator werkt in weze als een radio ontvanger, dat wil zeggen, het object dat getransporteert wordt wordt naar een frequentie gemainipuleerd op de zelfde manier als een oscillator die op een andere frequentie wordt ingesteld en daardoor een bepaalde radiofrequentie kan ontvangen. Op het punt van een ingestelde andere frequentie gaat dat object meeresoneren en wordt dan deel van die andere frequentie en verdwijnt uit ons bestaansvlak om in dat van een andere universele frequentie weer op te duiken, en daarmee deel van een ander universum te vormen. De quantumverldresonator is dus een poort naar andere unversa.

Hiermee besluiten we dit hoofdstuk.


DE AARDE, HET ANDERE UNIVERSUM.

Op een quantumfrequentie, niet al te ver verwijderd van die van het NuŁm universum bevind zich, practisch op de zelfde plek een planeet die erg veel lijkt op NuŁm. Natuurlijk zijn er een paar verschillen. Zon zijn de zeeŽn van deze planeet niet roze, maar blauw, net zoals de lucht. De planeet wordt bevolkt door mensen van verschillende rassen van blank tot bruin die niet zoals de NuŁm uit ratten, maar vanuit apen geŽvolueert zijn. Ook daar heerst een religie waar een god de mens naar zijn evenbeeld heeft geschapen, maar deze keer gewoon uit zand en niet zoals bij NuŁmbo, de oer rat uit zijn eigen uitwerpselen. Ook de mensen houden van lekker eten al doen ze dat een stuk minder frequent dan de NuŁm. De mensen missen heelaas de stofwisseling om ongestraft zo veel te eten als ze willen.

We richten onze aandacht op een klein onbetekenend landje aan de westkust van het continent Europa in het hoofdstadje Amsterdam waar op dat moment een grote zwarte limousine waar op dat moment niemand minder dan de blonde koning en zijn moeder, de prinses en voormalig monarch van Nederland voor het paleis op de dam tot stilstand komen. Het is een gevalletje nood voor de prinses die die dag met haar zoon, de blonde koning zwaar hebben zitten tafelen op een belangrijke conferentie met de hele wereldtop en ze moet hoognodig naar het toilet....

NU‹M VIDEO SPECIAL: LOW CARB 4 KAZENTAART

Door verleemen op dinsdag 01 april 2014 23:02 - Reacties (24)
Categorie: -, Views: 1.409

En dan nu een videospecial van NuŁm culinair!
De 4 kazen low-carb taart! Een specialiteit uit de NuŁmse keuken.



Zoals je misschien al gemerkt hebt houden ze op NuŁm van veel en lekker etťn. Speciaal voor de gelegenheid heb ik een video gemaakt van wel een heel bijzondere lekkernij. De NuŁmse 4 kazen
low-carb taart die het ook heel goed doet in een low-carb dieet zoals dat van Atkins. Het is wel belangrijk dat je dit dieet volgt wil je daar meer dan een stukje per dag van willen eten. Doe je dat niet en eet je ook nog zoiets als brood of aardappelen dan moet je niet raar opkijken dat je er heel snel, heel erg dik van wordt.

De ingrediŽnten zijn:

400 gram Roombrie
500 gram Knoflook-Roomkaas
100 gram Blauwe kaas
200 gram smeerkaas
200 gram Achterham
200 gram ontbijtspek
Ijsbergsla
En 1 tomaat

Bereiding:

1. snij de brie in dunne plakken overdwars en leg de brie met de harde kant op een middelgroot bord. Doe dat tot je een puzzel van brie hebt dat het hele bord bedekt en snij hem dan mooi taartbodem rond.

2. Het zachte deel van de brie dar je over hebt snij je in repen en die leg die op de rand van de taartbodem tot je een ring hebt gevormd.

3. Vul de inhoud van die ring met ongeveer 200 gram knoflookroomkaas.

4. Leg daarboven op de plakken ham zodat alles mooi bedekt is.

5. Maak nu weer een kleinere ring van het zachte deel van de brie.

6. Vul die ring ook weer met knoflookroomkaas.

7. Leg daarop een paar bladeren ijsbergsla, als je gebroken sla hebt ks dat ook goed zolang de roomkaas maar volledig bedekt is.

8. Maak nu weer een nog kleinere ring brie op de sla en vul dat ietsjes boven die ring uit met knoflookroomkaas. Je zult metken dat de rokmkaas een beetje als plaksel zorgt om die brie op de sla te laten blijven zitten.

9. Neem nu het ontbijtspek en beleg het geheel env vorm door zachte druk het geheel tot een koepel.

10. Neem nu de smeerkaas en smeer dat voorzichtig over de ontbijtspek zodat je een mooie glazuur laag krijgt.

11. Snij nu de blauwe (schimmel) kaas in plakjes en garneer daar de plakkerige smeerkaas glazuur mee. Het blijft vanzelf zitten.

12. Snij de tomaat in plakjes en garneer ook daar de glazuurlaag mee.

13. De taart moet nu een tijdje in de koeling zodat alles een beetje op kan stijven en de taart goed snijbaar wordt. Ook zullen de verschillende smaken beter mengen zodat alles in traploze overgangen veranderd.

14. De taart is klaar. Je kunt er stukken van snijden die je net als een stuk taart op een bordje kunt leggen. Gebruik een taartvorkje om te eten end rink er een lekker glaasje dris of wijn bij. Eventueel kun je het ook met mes en vork eten vanwege het vlees dat er in zit en misschien niet zo makkelijk uitelkaar valt als je het met een taartvorkje eet.

15. Omdat de taart uit kaas bestaat is hij vrij lang houdbaar. Je kunt dus rustig aan doen.

16. Eet smakelijk!

kosten:

Als je een beetje goedkoop weet te shoppen, met bijvoorbeeld de eigen merk producten van de Dirk, dan kom je ongeveer op 11 euro uit. Maar je kunt hem zo duur maken als je wilt door bijvoorbeeld bio roomkaas te gebruiken of roquefort blauwe kaas. Dat is verder aan jou. met zo'n taart doe je dan ook wel weer een dag of 3. Het is een complete maaltijd. Maar je kunt m ook gebruiken als nagerecht bij een maaltijd en dan doe je er een week mee. Hou er wel rekening mee dat deze kaastaart nogal verslavend is. Je hebt snel de neiging om er toch van te gaan snoepen.

Het resultaat is een meer dan anderhalf kilo zware vier kazentaart waar je je vingers bij aflikt. Op NuŁm zijn ze er verzot op. Anna, het dikke meisje uit de klas van professor Araheim heeft een keer bij een wedstrijdje 5 van deze taarten in een half uur naar binnengewerkt. Maar ja, Anna is dan ook een vreetkampioene.
De hele taart heeft een totaal count van maar 30 gram koolhydraten, minder dus dan je per dag mag hebben.

Op de video kun je precies zien hoe hij wordt klaargemaakt.

Veel kijk en smulplezier. Vertel me even hoe hij geworden is:)